๘. อรัญญชาดก
เล่มที่ ๒๗ · ข้อ ๖๙๐ · บรรทัด ๓๒๘๓เรื่องนี้ในคลังชาดก
คัดจากพระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ ตัวบทจาก 84000.org
บาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ
อรญฺญา คามมาคมฺม กึสีลํ กึวตํ อหํ ปุริสํ ตาต เสเวยฺยํ ตํ เม อกฺขาหิ ปุจฺฉิโต ฯ
โย ตํ วิสฺสาสเย ตาต วิสฺสาสญฺจ ขเมยฺย เต สุสฺสูสี จ ติติกฺขี จ ตํ ภเชหิ อิโต คโต ฯ
ยสฺส กาเยน วาจาย มนสา นตฺถิ ทุกฺกฏํ อุรสีว ปติฏฺฐาย ตํ ภเชหิ อิโต คโต ฯ
หลิทฺทราคํ กปิจิตฺตํ ปุริสํ ราควิราคินํ #๑ สี. ยุ. น หิ ฯ ๒ ม. กนฺทนฺตุ ฯ ๓ สี. ยุ. วิเหสิกา ฯ ม. วิภึสิกา ฯ ตาทิสํ ตาต มา เสวิ นิมฺมนุสฺสมฺปิ เจ สิยาติ ฯ อรญฺญชาตกํ อฏฺฐมํ ฯ
ที่มา: พระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ เล่มที่ ๒๗ ข้อ ๖๙๐ หน้าที่ ๑๖๑ จาก 84000.org
รายงานข้อผิดพลาด