๑. วรรณาโรหชาดก
เล่มที่ ๒๗ · ข้อ ๗๕๓ · บรรทัด ๓๕๕๓เรื่องนี้ในคลังชาดก
คัดจากพระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ ตัวบทจาก 84000.org
บาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ
วณฺณาโรเหน ชาติยา พลนิกฺกมเนน จ สุพาหุ น มยา เสยฺโย สุทาโฐ ๑ อิติ ภาสสิ ฯ
วณฺณาโรเหน ชาติยา พลนิกฺกมเนน จ สุทาโฐ น มยา เสยฺโย สุพาหุ อิติ ภาสสิ ฯ
เอวญฺเจ มํ วิหรนฺตํ สุพาหุ สมฺม ทุพฺภสิ นทานาหํ ตยา สทฺธึ สํวาสมภิโรจเย ฯ
โย ปเรสํ วจนานิ สทฺทเหถ ๒ ยถาตถํ ขิปฺปํ ภิชฺเชถ มิตฺตสฺมึ เวรญฺจ ปสเว พหุํ ฯ
น โส มิตฺโต โย สทา อปฺปมตฺโต เภทาสงฺกี รนฺธเมวานุปสฺสี ยสฺมิญฺจ เสติ อุรสีว ปุตฺโต สเว มิตฺโต โย อเภชฺโช ปเรภีติ ฯ วณฺณาโรหชาตกํ ปฐมํ ฯ #๑ ม. สุทาฐ ฯ ๒ ม. สทฺทเหยุย ฯ
ที่มา: พระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ เล่มที่ ๒๗ ข้อ ๗๕๓ หน้าที่ ๑๗๔ จาก 84000.org
รายงานข้อผิดพลาด