๑. ขุรปุตตชาดก
เล่มที่ ๒๗ · ข้อ ๙๐๕ · บรรทัด ๔๐๖๙เรื่องนี้ในคลังชาดก
คัดจากพระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ ตัวบทจาก 84000.org
บาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ
สจฺจํ กิเรวมาหํสุ กลกํ ๓ พาโลติ ปณฺฑิตา ปสฺส พาโล รโหกมฺมํ อาวิกุพฺพํ น พุชฺฌติ ฯ
ตฺวํ นุ โข ๔ สมฺม พาโลสิ ขุรปุตฺต วิชานหิ รชฺชุยาหิ ๕ ปริกฺขิตฺโต วงฺโกฏฺโฐ โอหิโตมุโข ฯ
อปรํปิ สมฺม เต พาลฺยํ โย มุตฺโต น ปลายสิ โส จ พาลตโร สมฺม ยํ ตฺวํ วหสิ เสนกํ ฯ
ยนฺนุ สมฺม อหํ พาโล อชราช วิชานหิ #๑ ม. สทรีมุข เนรุ ลตา จ ปุน ฯ ๒ ม. ขรปุตฺต ... ฯ ๓ ม. วสฺตํ ฯ สี. ยุ. ภสฺตํ ฯ #๔ ม. ตฺวํ โขปิ ฯ ยุ. ตฺวญฺจ โข ฯ ๕ ม. รชฺชุยา หิ ฯ อถ เกน เสนโก พาโล ตํ เม อกฺขาหิ ปุจฺฉิโต ฯ
อุตฺตมตฺถํ ลภิตฺวาน ภริยาย ๑ โย ปทสฺสติ เตน ชหิสฺสตตฺตานํ สา เจวสฺส น เหสฺสติ ฯ
น ปิยมฺเมติ ๒ ชนินฺท ตาทิโส อตฺตํ นิรงฺกตฺว ปิยานิ เสวติ อตฺตาว เสยฺโย ปรมาว ๓ เสยฺโย ลพฺภา ปิยา โอจิตตฺเตน ๔ ปจฺฉาติ ฯ ขุรปุตฺตชาตกํ ปฐมํ ฯ
ที่มา: พระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ เล่มที่ ๒๗ ข้อ ๙๐๕ หน้าที่ ๑๙๙ จาก 84000.org
รายงานข้อผิดพลาด