๖. เจติยราชชาดก
เล่มที่ ๒๗ · ข้อ ๑๑๖๓ · บรรทัด ๔๙๓๘เรื่องนี้ในคลังชาดก
คัดจากพระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ ตัวบทจาก 84000.org
บาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ
ธมฺโม หเว หโต หนฺติ นาหโต หนฺติ กิญฺจินํ ๑ ตสฺมา หิ ธมฺมํ น หเน มา ตํ ๒ ธมฺโม หโต หนิ ฯ
อลิกํ ภาสมานสฺส อปกฺกมนฺติ เทวตา ปูติกญฺจ มุขํ วาติ สกฏฺฐานา จ ธํสติ โย ชานํ ปุจฺฉิโต ปญฺหํ อญฺญถา นํ วิยากเร สเจ หิ สจฺจํ ภณสิ โหหิ ราช ยถา ปุเร มุสา เจ ภาสเส ราช ภูมิยํ ติฏฺฐ เจติย ฯ
อกาเล วสฺสตี ตสฺส กาเล ตสฺส น วสฺสติ โย ชานํ ปุจฺฉิโต ปญฺหํ อญฺญถา นํ วิยากเร สเจ หิ สจฺจํ ภณสิ โหหิ ราช ยถา ปุเร มุสา เจ ภาสเส ราช ภูมึ ปวิส เจติย ฯ
ชิวฺหา ตสฺส ทฺวิธา โหติ อุรคสฺเสว ทิสมฺปติ โย ชานํ ปุจฺฉิโต ปญฺหํ อญฺญถา นํ วิยากเร สเจ หิ สจฺจํ ภณสิ โหหิ ราช ยถา ปุเร มุสา เจ ภาสเส ราช ภิยฺโย ปวิส เจติย ฯ
ชิวฺหา ตสฺส น ภวติ มจฺฉสฺเสว ทิสมฺปติ โย ชานํ ปุจฺฉิโต ปญฺหํ อญฺญถา นํ วิยากเร สเจ หิ สจฺจํ ภณสิ โหหิ ราช ยถา ปุเร มุสา เจ ภาสเส ราช ภิยฺโย ปวิส เจติย ฯ #๑ ม. กิญฺจนํ ฯ ๒ ม. มา ตฺวํ ฯ
ถิโยว ตสฺส ชายนฺติ น ปุมา ชายเร กุเล โย ชานํ ปุจฺฉิโต ปญฺหํ อญฺญถา นํ วิยากเร สเจ หิ สจฺจํ ภณสิ โหหิ ราช ยถา ปุเร มุสา เจ ภาสเส ราช ภิยฺโย ปวิส เจติย ฯ
ปุตฺตา ตสฺส น ภวนฺติ ปกฺกมนฺติ ทิโสทิสํ โย ชานํ ปุจฺฉิโต ปญฺหํ อญฺญถา นํ วิยากเร สเจ หิ สจฺจํ ภณสิ โหหิ ราช ยถา ปุเร มุสา เจ ภาสเส ราช ภิยฺโย ปวิส เจติย ฯ
ส ราชา อิมินา ปตฺโต ๑ อนฺตลิกฺขจโร ปุเร ปาเวกฺขิ ปฐวึ เปจฺโจ หีนตฺโต อตฺตปริยายํ ๒ ตสฺมา หิ ฉนฺทาคมนํ นปฺปสํสนฺติ ปณฺฑิตา อทุฏฺฐจิตฺโต ภาเสยฺย คิรํ สจฺจูปสญฺหิตนฺติ ฯ เจติยราชชาตกํ ฉฏฺฐํ ฯ
ที่มา: พระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ เล่มที่ ๒๗ ข้อ ๑๑๖๓ หน้าที่ ๒๔๖ จาก 84000.org
รายงานข้อผิดพลาด