๔. จุลลสุวกราชชาดก
เล่มที่ ๒๗ · ข้อ ๑๒๓๖ · บรรทัด ๕๑๙๑เรื่องนี้ในคลังชาดก
คัดจากพระไตรปิฎกบาลีอักษรโรมัน ฉบับสยามรัฐ ตัวบทจาก 84000.org
บาลีอักษรโรมัน ฉบับสยามรัฐ
Santi rukkhā haritapattā 2- dumānekaphalā bahū kasmā nu sukkhe koḷāpe suvassa nirato mano.
Phalassa upabhuñjimhā nekavassagaṇe bahū aphalampi viditvāna sāva mitti 3- yathā pure.
Sukkhañca rukkhakoḷāpaṃ opattamaphalaṃ dumaṃ ohāya sakuṇā yanti kiṃ dosaṃ maññase 4- dija. @Footnote: 1 Sī. Ma. suvassa ca varaṃ datvā. evamuparipi . 2 Ma. haripattā . 3 Ma. metti. @ 4 Ma. passase.
Ye phalatthā sambhajanti aphaloti jahanti naṃ attatthapaññā dummedhā te honti pakkhapātino.
Sādhu pakkhi kataṃ hoti mitti 1- saṃsati santhavo sacetaṃ dhamma rocesi pāsaṃsosi vijānataṃ.
So te suva varaṃ dammi pattayāna vihaṅgama varaṃ varassu vaṅkaṅga yaṅkiñci manasicchasi.
Api nāma naṃ puna passe 2- sapattaṃ saphalaṃ dumaṃ daliddova nidhiṃ laddhā nandeyyāhaṃ punappunaṃ.
Tato amatamādāya abhisiñci mahīruhaṃ tassa sākhā virūhiṃsu sītacchāyā manoramā.
Evaṃ sakka sukhī hohi saha sabbehi ñātibhi yathāhamajja sukhito disvāna saphalaṃ dumaṃ.
Suvassa vacanaṃ sutvā katvāna saphalaṃ dumaṃ pakkāmi saha bhariyāya devānaṃ nandanaṃ vananti. Cullasuvakarājajātakaṃ catutthaṃ.
ที่มา: พระไตรปิฎกบาลีอักษรโรมัน ฉบับสยามรัฐ เล่มที่ ๒๗ ข้อ ๑๒๓๖ จาก 84000.org
รายงานข้อผิดพลาด