๒. ภัททสาลชาดก

กา ตฺวํ สุทฺเธหิ วตฺเถหิ อเฆ เวหายสณฺฐิตา ๑ เกน ตฺยสฺสูนิ วตฺตนฺติ กุโต ตํ ภยมาคตํ ฯ

ตเวว เทว วิชิเต ภทฺทสาโลติ มํ วิทู สฏฺฐิวสฺสสหสฺสานิ ติฏฺฐโต ปูชิตสฺส เม ฯ

การยนฺตา นครานิ อคาเร จ ทิสมฺปติ วิวิเธ จาปิ ปาสาเท น มนฺเต อจฺจมญฺญิสุํ ยเถว มนฺเต ปูเชสุํ ตเถว ตฺวํปิ ปูชย ฯ

ตญฺจ อหํ ๒ น ปสฺสามิ ถูลํ กาเยน เต ทุมํ อาโรหปรินาเหน อภิรูโปสิ ชาติยา ฯ

ปาสาทํ การยิสฺสามิ เอกถมฺภํ มโนรมํ ตตฺถ ตํ อุปเนสฺสามิ จิรนฺเต ยกฺข ชีวิตํ ฯ

เอวํ จิตฺตํ อุทปาทิ สรีเรน วินาภาโว ปุถุโส มํ วิกนฺเตตฺวา ขณฺฑโส อวกนฺตถ ฯ #๑ สี. ยุ. เวหาสยํ ฯ ๒ ม. ตํ อิวาหํ ฯ

อคฺเค จ เฉตฺวา มชฺเฌ จ ปจฺฉา มูลมฺหิ ฉินฺทถ ๑ เอวํ เม ฉิชฺชมานสฺส น ทุกฺขํ มรณํ สิยา ฯ

หตฺถปาทํ ยถา ฉินฺเท กณฺณนาสญฺจ ชีวโต ตโต ปจฺฉา สิโร ฉินฺเท ตํ ทุกฺขํ มรณํ สิยา ฯ

สุขํ นุ ขณฺฑโส ฉินฺทํ ๒ ภทฺทสาล วนปฺปติ กึ เหตุ กึ อุปาทาย ขณฺฑโส ฉินฺทมิจฺฉสิ ฯ

ยญฺจ เหตุํ อุปาทาย เหตุธมฺมูปสญฺหิตํ ขณฺฑโส ฉินฺทมิจฺฉามิ มหาราช สุโณหิ เม ฯ

ญาติ เม สุขสํวฑฺฒา มม ปสฺเส นิวาตชา เตปิหํ อุปหึเสยฺยํ ปเรสํ อสุโขจิตํ ฯ

เจเตยฺยรูปํ ๓ เจเตสิ ภทฺทสาล วนปฺปติ หิตกาโมสิ ญาตีนํ อภยํ สมฺม ทมฺมิ เตติ ฯ ภทฺทสาลชาตกํ ทุติยํ ฯ