๔. กามชาดก
เล่มที่ ๒๗ · ข้อ ๑๖๓๗ · บรรทัด ๖๔๘๕เรื่องนี้ในคลังชาดก
คัดจากพระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ ตัวบทจาก 84000.org
บาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ
กามํ กามยมานสฺส ตสฺส เจ ตํ สมิชฺฌติ อทฺธา ปีติมโน โหติ ลทฺธา มจฺโจ ยทิจฺฉติ ฯ
กามํ กามยมานสฺส ตสฺส เจ ตํ สมิชฺฌติ ตโต นํ อปรํ กาเม ฆมฺเม ตณฺหํว วินฺทติ ฯ
ควํว สิงฺคิโน สิงฺคํ วฑฺฒมานสฺส วฑฺฒติ เอวํ มนฺทสฺส โปสสฺส พาลสฺส อวิชานโต ภิยฺโย ตณฺหา ปิปาสา จ วฑฺฒมานสฺส วฑฺฒติ ฯ
ปฐพฺยา สาลิยวกํ ควาสฺสํ ๑ ทาสโปริสํ ทตฺวาปิ ๒ นาลเมกสฺส อิติ วิทฺธา ๓ สมํ จเร ฯ #๑ ม. ควสฺสํ ฯ ๒ ม. ทตฺวา จ ฯ ๓ ม. วิทฺวา ฯ
ราชา ปสยฺห ปฐวึ วิชิตฺวา สสาครนฺตํ มหิมาวสนฺโต โอรํ สมุทฺทสฺส อติตฺตรูโป ปารํ สมุทฺทสฺสปิ ปตฺถเยว ๑ ฯ
ยาว อนุสฺสรํ กาเม มนสา ติตฺติ นาชฺฌคา ตโต นิวตฺตา ปฏิกฺกมฺม ทิสฺวา เต เว ติตฺตา เย ปญฺญาย ติตฺตา ฯ
ปญฺญาย ติตฺตีนํ เสฏฺฐํ น โส กาเมหิ ตปฺปติ ปญฺญาย ติตฺตํ ปุริสํ ตณฺหา น กุรุเต วสํ ฯ
อปจิเนเถว กามานิ ๒ อปฺปิจฺฉสฺส อโลลุโป สมุทฺทมตฺโต ปุริโส น โส กาเมหิ ตปฺปติ ฯ
รถกาโรว จมฺมสฺส ปริกนฺตํ อุปาหนํ ยํ ยํ ชหติ ๓ กามานํ ตํ ตํ สมฺปชฺชเต สุขํ สพฺพญฺเจ สุขมิจฺเฉยฺย สพฺเพ กาเม ปริจฺจเช ฯ
อฏฺฐ เต ภาสิตา คาถา สพฺพา โหนฺติ สหสฺสิโย ปฏิคฺคณฺห มหาพฺรเหฺม สาเธตํ ตว ภาสิตํ ฯ
น เม อตฺโถ สหสฺเสหิ สเตหิ นหุเตหิ วา ปจฺฉิมํ ภาสโต คาถํ กาเม เม นิรโต มโน ฯ
ภทฺรโก วตายํ มาณวโก สพฺพโลกวิทู มุนิ #๑ ม. ปตฺถเยถ ฯ ๒ ม. กามานํ ฯ ๓ ม. จชติ ฯ โย [๑] ตณฺหํ ทุกฺขชนนึ ปริชานาติ ปณฺฑิโตติ ฯ กามชาตกํ จตุตฺถํ ฯ
ที่มา: พระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ เล่มที่ ๒๗ ข้อ ๑๖๓๗ หน้าที่ ๓๒๘ จาก 84000.org
รายงานข้อผิดพลาด