๔. เทสปูชกเถราปทาน (๑๖๔)
เล่มที่ ๓๒ · ข้อ ๑๖๖ · บรรทัด ๔๔๓๖
คัดจากพระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ ตัวบทจาก 84000.org
บาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ
|๑๖๖.๑๘| อตฺถทสฺสี ตุ ภควา โลกเชฏฺโฐ นราสโภ อพฺภุคฺคนฺตฺวาน เวหาสํ คจฺฉนฺโต ๑- อนิลญฺชเส ฯ |๑๖๖.๑๙| ยมฺหิ เทเส ฐิโต สตฺถา อพฺภุคฺคจฺฉิ มหามุนิ ตาหํ เทสํ อปูเชสึ ปสนฺโน เสหิ ปาณิหิ ฯ |๑๖๖.๒๐| อฏฺฐารเส กปฺปสเต อทฺทสํ ยํ มหามุนึ ทุคฺคตึ นาภิชานามิ เทสปูชายิทํ ผลํ ฯ @เชิงอรรถ: ๑ ม. ยุ. คจฺฉเต ฯ |๑๖๖.๒๑| เอกาทเส กปฺปสเต โคสุชาตสนามโก สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺติ มหพฺพโล ฯ |๑๖๖.๒๒| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา เทสปูชโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ เทสปูชกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ
ที่มา: พระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ เล่มที่ ๓๒ ข้อ ๑๖๖ หน้าที่ ๒๖๗ จาก 84000.org
รายงานข้อผิดพลาด