๘. อาลุวทายกเถราปทาน (๒๗๘)
เล่มที่ ๓๒ · ข้อ ๒๘๐ · บรรทัด ๖๐๐๑
คัดจากพระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ ตัวบทจาก 84000.org
บาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ
[๒๘๐]
|๒๘๐.๓๑| ปพฺพเต หิมวนฺตมฺหิ มหาสินฺธุ สุทสฺสโน ๑- ตตฺถทฺทสํ วีตราคํ สมฺปภาสํ สุทสฺสนํ ฯ |๒๘๐.๓๒| ปรโมปสเม ยุตฺตํ ทิสฺวา วิมฺหิตมานโส ๒- อาลุวํ ตสฺส ปาทาสึ ปสนฺโน เสหิ ปาณิหิ ฯ |๒๘๐.๓๓| เอกตฺตึเส อิโต กปฺเป ยํ อาลุวมทาสหํ ๓- ทุคฺคตึ นาภิชานามิ อาลุวสฺส อิทํ ผลํ ฯ |๒๘๐.๓๔| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา อาลุวทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ อาลุวทายกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ
ที่มา: พระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ เล่มที่ ๓๒ ข้อ ๒๘๐ หน้าที่ ๓๖๑ จาก 84000.org
รายงานข้อผิดพลาด