๗. อปทานิยเถราปทาน (๒๘๗)
เล่มที่ ๓๒ · ข้อ ๒๘๙ · บรรทัด ๖๑๒๑
คัดจากพระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ ตัวบทจาก 84000.org
บาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ
|๒๘๙.๓๐| อปทานํ สุคตานํ กิตฺตยึหํ ๒- มเหสินํ ปาเท จ สิรสา วนฺทึ ปสนฺโน เสหิ ปาณิหิ ฯ @เชิงอรรถ: ๑ ม. นิยฺยาเทสิ ฯ ๒ โป. ยุ. กิตฺตยิสฺสํ ฯ |๒๘๙.๓๑| เทฺวนวุเต อิโต กปฺเป อปทานํ ปกิตฺตยึ ทุคฺคตึ นาภิชานามิ กิตฺตนาย อิทํ ผลํ ฯ |๒๘๙.๓๒| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา อปทานิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ อปทานิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ
สองแหล่งเก็บเรื่องเดียวกันนี้ไว้ไม่ตรงกัน ที่ขีดไว้ข้างบนคือจุดที่ต่าง ข้างล่างคือคำอ่านของแต่ละฝั่ง ห้องสมุดนี้ไม่ได้ตัดสินว่าฝั่งไหนถูก — เก็บไว้ทั้งคู่ให้เห็นกับตา
- ฯ @เชิงอรรถ: ๑
- ฯ #๑E-Tipitaka
ที่มา: พระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ เล่มที่ ๓๒ ข้อ ๒๘๙ หน้าที่ ๓๖๗ จาก 84000.org
รายงานข้อผิดพลาด