๗. ปุฏกปูชกเถราปทาน (๓๕๗)
เล่มที่ ๓๒ · ข้อ ๓๕๙ · บรรทัด ๗๓๗๒
คัดจากพระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ ตัวบทจาก 84000.org
บาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ
|๓๕๙.๒๖| ทิวาวิหารา นิกฺขนฺโต วิปสฺสี โลกนายโก ภิกฺขาย วิจรนฺโต โส มม สนฺติกมุปาคมิ ฯ |๓๕๙.๒๗| ตโต ปีติโต ๑- สุมโน พุทฺธเสฏฺฐสฺส ตาทิโน โลณสุปุฏกํ ทตฺวา กปฺปํ สคฺคมฺหิ โมทหํ ฯ |๓๕๙.๒๘| เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปุฏกมทาสหํ ๒- ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปุฏกสฺส ๓- อิทํ ผลํ ฯ |๓๕๙.๒๙| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปุฏกปูชโก ๔- เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ ปุฏกปูชกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ
ที่มา: พระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ เล่มที่ ๓๒ ข้อ ๓๕๙ หน้าที่ ๔๔๓ จาก 84000.org
รายงานข้อผิดพลาด