๒. กักการุปุปผิยเถราปทาน (๓๖๒)
เล่มที่ ๓๒ · ข้อ ๓๖๔ · บรรทัด ๗๔๓๗
คัดจากพระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ ตัวบทจาก 84000.org
บาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ
|๓๖๔.๕| ยามา เทวา อิธาคนฺตฺวา โคตมํ สิริวจฺฉยํ ๒- กกฺการุปุปฺผํ ๓- ปคฺคยฺห พุทฺธสฺส อภิโรปยึ ฯ |๓๖๔.๖| เทฺวนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผํ ๔- อภิปูชยึ ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ ฯ @เชิงอรรถ: ๑ ม. ... ปุปฺผมภิปูชยึ ฯ ๒ ม. ยุ. สิริวจฺฉสํ ฯ ๓ ม. กกฺการุมาลํ ฯ @ยุ. เกกฺขารุปุปฺผํ ฯ ๔ ม. ยุ. พุทฺธํ ฯ |๓๖๔.๗| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา กกฺการุปุปฺผิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ กกฺการุปุปฺผิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ
ที่มา: พระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ เล่มที่ ๓๒ ข้อ ๓๖๔ หน้าที่ ๔๔๖ จาก 84000.org
รายงานข้อผิดพลาด