๕. อังโกลปุปผิยเถราปทาน (๓๖๕)
เล่มที่ ๓๒ · ข้อ ๓๖๗ · บรรทัด ๗๔๗๐
คัดจากพระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ ตัวบทจาก 84000.org
บาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ
|๓๖๗.๑๖| ปทุโม นาม สมฺพุทฺโธ จิตฺตกูเฏ วสี ตทา ทิสฺวาน ตมหํ พุทฺธํ สยมฺภุํ อุปคญฺฉหํ ๑- ฯ |๓๖๗.๑๗| องฺโกลํ ปุปฺผิตํ ทิสฺวา โอจินิตฺวานหํ ตทา อุปคนฺตฺวาน สมฺพุทฺธํ ปูเชสึ ปทุมํ ชินํ ฯ |๓๖๗.๑๘| เอกตฺตึเส อิโต กปฺเป ยํ กมฺมมกรึ ๒- ตทา ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ ฯ @เชิงอรรถ: ๑ ม. อปราชิตํ ฯ ๒ ม. ยุ. ... ปุปฺผมภิปูชยึ ฯ |๓๖๗.๑๙| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา องฺโกลปุปฺผิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ องฺโกลปุปฺผิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ
ที่มา: พระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ เล่มที่ ๓๒ ข้อ ๓๖๗ หน้าที่ ๔๔๘ จาก 84000.org
รายงานข้อผิดพลาด