สมุททวาณิชชาดก
ว่าด้วยพ่อค้าทางสมุทร
เล่มที่ ๒๗ · ข้อ ๑๖๒๕ · บรรทัด ๖๔๔๘ · ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑

อรรถกถาชาดก ตอนที่ ๑ จาก ๒
เรื่องเล่า
พระศาสดา เมื่อเสด็จประทับอยู่ ณ พระเชตวันมหาวิหาร ทรงพระปรารภความที่พระเทวทัตพาสกุล ๕๐๐ เข้าไปในนรก ตรัสเรื่องนี้มีคำเริ่มต้นว่า กสนฺติ วปนฺติ เต ชนา ดังนี้.
เรื่องพิสดารมีว่า พระเทวทัตนั้น ครั้นพระอัครสาวกพาบริษัทหลีกไปแล้ว ไม่สามารถจะอดกลั้นความโศกได้ เมื่อเลือดอุ่นกระอักออกมาจากปากถูกเวทนาอันมีกำลังบีบคั้น หวนระลึกถึงพระคุณของพระตถาคตเจ้า คิดว่าเราคนเดียวคิดทำลายล้างพระตถาคตเจ้า แต่พระศาสดามิได้มีจิตคิดร้ายในเราเลย แม้พระเถระเจ้า ๘๐ องค์ ก็มิได้มีอาฆาตในเราเลย เราเองต้องไร้ที่พึ่งบัดนี้ ด้วยกรรมที่เรากระทำ พระศาสดาเล่าก็ทรงทอดทิ้งเราเสีย พระมหาเถระทั้งหลายเล่าก็ทอดทิ้งเราแล้ว พระราหุลเถระ ญาติผู้ประเสริฐเล่าก็ทอดทิ้งบ้างถึงศากยราชสกุล ก็พากันทอดทิ้งเราเสีย เราต้องไปกราบทูลขอขมากะพระศาสดาแล้วให้สัญญาแก่บริษัท ให้ช่วยหามตนไปด้วยเตียงค้างคืนค้างแรมไป จนลุถึงแคว้นโกศล พระอานนทเถระเจ้า กราบทูลแด่พระศาสดาว่า ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ข่าวว่าพระเทวทัตกำลังเดินทางมาเพื่อให้พระองค์ทรงอดโทษ ตรัสว่าดูก่อนอานนท์ เทวทัตจักไม่ได้เห็นเรา ครั้งนั้น เมื่อพระเทวทัตบรรลุถึงประตูพระนครสาวัตถี พระเถรเจ้ากราบทูลอีก แม้พระผู้มีพระภาคเจ้า ก็ทรงมีพระดำรัสอย่างนั้นทีเดียว เมื่อพระเทวทัตมาถึงที่ใกล้สระโบกขรณีเชตวันใกล้ประตูพระวิหารเชตวัน บาปกรรมก็ถึงที่สุด ความร้อนบังเกิดขึ้นในร่างกายพระเทวทัตปรารถนาจะอาบน้ำ ดื่มน้ำ จึงกล่าวว่า ผู้มีอายุทั้งหลายให้เราลงจากเตียงเถิด เราจักดื่มน้ำ พอพระเทวทัตนั้น ก้าวลงเหยียบแผ่นดินเท่านั้นยังไม่ทันจะได้สมใจปองเลย มหาปฐพีได้แหวกช่องให้ ทันใดนั้นเอง เปลวเพลิงจากอเวจีก็พวยพุ่งขึ้นโอบอุ้มเอาตัวไป พระเทวทัตนั้นคิดว่า บาปกรรมของเราถึงที่สุดกันแล้ว หวนรำลึกถึงพระคุณของพระตถาคตเจ้า ดำรงในสรณะด้วยคาถานี้ว่า
ข้าพเจ้าขอถึงพระพุทธเจ้า ผู้เป็นบุคคลเลิศ เป็นเทพยิ่งกว่าเทพ เป็นสารีแห่งคนที่ควรฝึก มี พระจักษุเห็นรอบด้าน ทรงบุญลักษณ์นับร้อยพระองค์
นั้น ด้วยลมปราณกับกระดูกทั้งหลายเหล่านี้ ดังนี้ได้บ่ายหน้าไปอเวจี ก็แลสกุลอุปัฏฐากของพระเทวทัต นั้นได้มีถึง ๕๐๐ ตระกูล. แม้ตระกูลเหล่านั้นพากันเข้าข้างพระเทวทัตนั้นด่าพระทศพล พากันไปในอเวจีทั้งนั้นเลย. พระเทวทัตนั้นชักจูงตระกูล ๕๐๐ ไปไว้ในนรกอเวจีด้วยประการฉะนี้.
ครั้นวันหนึ่ง พวกภิกษุพากันยกเรื่องขึ้นสนทนาในธรรมสภาว่า ผู้มีอายุทั้งหลาย เทวทัตคนบาป ผูกความโกรธอันมิใช่ฐานะ ในพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เพราะหมกมุ่นในลาภสักการะ ไม่มองดูภัยในอนาคตเลย ต้องบ่ายหน้าไปสู่อเวจีกับสกุลทั้ง ๕๐๐ พระศาสดาเสด็จมาถามว่า ดูก่อนภิกษุทั้งหลายเมื่อกี้พวกเธอประชุมสนทนากันด้วยเรื่องอะไรกัน ครั้นพากันกราบทูลให้ทรงทราบแล้ว ตรัสว่า ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย มิใช่แต่ในบัดนี้เท่านั้น ที่เทวทัตหมกมุ่นในลาภและสักการะ ไม่มองดูภัยในอนาคต แม้ในกาลก่อน ก็ไม่มองดูภัยในอนาคต ถึงความพินาศใหญ่หลวงกับพรรคพวก เพราะแสวงหาความสุขเฉพาะหน้าดังนี้ แล้วทรงนำอดีตนิทานมาดังต่อไปนี้.
ในอดีตกาล ครั้นพระเจ้าพรหมทัตเสวยราชสมบัติในพระนครพาราณสี ณ ที่อันไม่ไกลจากพระนครพาราณสีได้มีบ้านช่างไม้หมู่ใหญ่ มีครอบครัวอาศัยอยู่พันครอบครัว ในที่นั้นพวกช่างไม้พากันกล่าวว่า พวกข้าพเจ้าจักกระทำเตียงให้แก่พวกท่าน จักกระทำตั่ง จักกระทำเรือนให้พวกท่าน ต่างกู้หนี้เป็นอันมากจากมือของฝูงคน แล้วไม่อาจจะทำอะไร ๆ ได้เลย ฝูงคนพากันทวงพากันเร่งเร้า กะพวกช่างไม้ที่พบเข้า ๆ พวกนั้นถูกพวกคนที่เป็นเจ้าหนี้เร่งรัดหนักเข้า พูดกันว่า พวกเราพากันไปต่างประเทศ ไปอยู่เสีย ณ ที่ใดที่หนึ่งเถอะชวนกันเข้าป่าตัดไม้ต่อเรือขนาดใหญ่ เข็นลงน้ำนำมาจอดไว้ในที่กึ่งโยชน์กับ๑ คาวุตจากบ้าน ถึงเวลากลางคืนพากันมาบ้านรับลูกเมียไปสู่ที่เรือจอด พากันขึ้นสู่เรือนั้น แล่นเข้ามหาสมุทรไปโดยลำดับ เมื่อเที่ยวไปด้วยอำนาจลม พากันบรรลุเกาะแห่งหนึ่งท่ามกลางมหาสมุทร ก็แลในเกาะนั้น ผลาผลต่าง ๆ หลายอย่าง มีข้าวสาลี อ้อย กล้วย มะม่วง ข้าว ขนุน ตาล มะพร้าว เกิดเองทั้งนั้น มีอยู่ อนึ่งเล่ายังมีบุรุษเรืออับปางคนหนึ่ง ไปถึงเกาะนั้นก่อน บริโภคข้าวสาลี เคี้ยวกินอ้อยเป็นต้น มีร่างกายอ้วนท้วนเปลือยกาย มีผมและหนวดงอกงาม พำนักอยู่ที่เกาะนั้น ครั้งนั้น พวกช่างไม้แม้นั้น คิดกันว่า ถ้าเกาะนี้จักมีรากษสคุ้มครอง พวกเราแม้ทั้งหมดจะพากันถึงความพินาศ พวกเราต้องสำรวจดูมันก่อน ทีนั้นบุรุษ ๗-๘ คนที่กล้า มีกำลัง ผูกสอดอาวุธครบ ๕ประการ จึงไปสำรวจเกาะ ขณะนั้นบุรุษนั้นบริโภคอาหารเช้าแล้ว ดื่มน้ำอ้อยแสนสุขสบาย นอนหงายในร่มอันเย็นเหนือพื้นทรายเช่นกับแผ่นเงิน ในประเทศอันน่ารื่นรมย์ เมื่อจะขับเพลงว่า ชาวชมพูทวีปพากันไถ พากันหว่านยังไม่ได้สุขเช่นนี้เลย เกาะน้อยของเรานี้เท่านั้นประเสริฐกว่าชมพูทวีป เปล่งอุทานนี้. ลำดับนั้น พระศาสดาตรัสเรียกภิกษุทั้งหลายเมื่อจะทรงแสดงว่าดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุรุษเปล่งอุทานนี้ แล้วตรัสพระปฐมคาถาว่า
ชนทั้งหลายพากันไถ พากันหว่าน เป็นมนุษย์ ผู้ต้องเลี้ยงชีพด้วยผลการงาน ไม่ถึงส่วนหนึ่งแห่งเกาะ อันนี้ เกาะของเรานี้แหละดีว่าชมพูทวีป.
บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า เต ชนา คือชนชาวชมพูทวีป. บทว่า กมฺมผลูปชีวิโน ความว่า เป็นสัตว์ที่ต้องเลี้ยงชีพอาศัยผลแห่งกรรมต่าง ๆ.
ลำดับนั้น พวกคนที่สำรวจเกาะเหล่านั้น ฟังเสียงเพลงขับของเขาพูดกันว่า ที่พวกเราได้ยินดูเหมือนเสียงคน ต้องรู้เสียงนั้นให้ได้นะ พากันเดินตามกระแสเสียง เห็นบุรุษนั้นพากันกลัวว่าต้องเป็นยักษ์ ต่างสอดลูกศรฝ่ายบุรุษนั้นเล่า เห็นคนเหล่านั้นด้วยความกลัวจะฆ่าคนเสีย วิงวอนว่า นายเอ๋ยฉันไม่ใช่ยักษ์ดอกจ้า ฉันเป็นบุรุษโปรดให้ชีวิตทานแก่ฉันเถิด ครั้นพวกนั้นกล่าวว่า ธรรมดาคนจะเป็นคนเปลือยอย่างเจ้าไม่มีเลย อ้อนวอนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ให้พวกนั้นรู้ความที่ตนเป็นมนุษย์จนได้ พวกนั้นพากันเข้าไปหาบุรุษนั้น ทำสัมโมทนียกถาแล้ว ถามถึงเรื่องที่บุรุษนั้นมาในเกาะนั้น แม้เขาก็เล่าเรื่องทั้งปวงแก่พวกนั้น แล้วกล่าวว่า พวกท่านพากันมา ณ ที่นี้ด้วยบุญสมบัติของตน เกาะนี้เป็นเกาะอุดม ในเกาะนี้คนไม่ต้องทำการงานด้วยมือตนเลย ก็พากันเป็นอยู่ได้ ข้าวสาลีเกิดเอง และอ้อยเป็นต้นในเกาะนี้ไม่มีที่สิ้นสุดเลย เพราะเหตุนั้น เชิญพวกท่านอยู่กันอย่างไม่ต้องกระวนกระวายใจเถิด พวกเหล่านั้นต่างถามว่า ก็แม้อันตรายอย่างอื่นจะไม่มีแก่พวกเราผู้อยู่ในเกาะนี้บ้างหรือ ตอบว่า ภัยอย่างอื่นน่ะไม่มีดอกในเกาะนี้ แต่ว่าเกาะนี้อมนุษย์ครอบครอง พวกอมนุษย์เห็นอุจจาระ และปัสสาวะของพวกท่านแล้วพึงโกรธได้ เหตุนั้นเมื่อจะถ่ายอุจจาระปัสสาวะ พึงขุดทรายแล้วก็กลบเสียด้วยทราย ภัยในเกาะนี้มีเพียงเท่านี้อย่างอื่นไม่มี พวกท่านพึงพากันไม่ประมาทเป็นนิตย์เทอญ พวกนั้นเข้าอาศัยอยู่ในเกาะนั้น ก็ในพันครอบครัวนั้น ได้มีช่างไม้ ๒ คนเป็นหัวหน้าคนละ ๕๐๐ ครอบครัว ในหัวหน้าทั้งสองนั้น คนหนึ่งเป็นพาลหมกมุ่นในรส คนหนึ่งเป็นบัณฑิตไม่หมกมุ่นในรสทั้งหลาย ในกาลต่อมา ครอบครัวเหล่านั้นแม้ทั้งหมด ต่างอยู่กันอย่างสบายในเกาะนั้น พากันมีร่างกายอ้วนพี คิดกันว่า สุราของพวกเราห่างเหินนักล่ะ พวกเราพากันกระทำเมรัยด้วยน้ำอ้อยดื่มกันเถอะ พวกนั้นช่วยกันทำเมรัยดื่ม พากันร้องรำเล่นประมาทไปด้วยอำนาจที่เมามัน ถ่ายอุจจาระและปัสสาวะไว้ในที่นั้นแล้วไม่กลบกระทำเกาะให้สกปรกปฏิกูล ฝูงเทวดาโกรธว่า คนพวกนี้พากันทำสนามเล่นของเราให้สกปรก คิดกันว่า ต้องให้น้ำทะเลท่วมท้นขึ้นทำการล้างเกาะเสียเถอะพากันกำหนดวันไว้ว่า วันนี้เป็นกาฬปักษ์ และสมาคมของพวกเราก็ถูกทำลายเสียแล้วในวันนี้ ในวันเพ็ญอุโบสถ วันที่ ๑๕ จากวันนี้ เวลาดวงจันทร์ขึ้นแล้วพวกเราต้องให้น้ำทะเลท่วมฆ่าพวกนี้เสียให้หมดเลยคราวนี้ ครั้งนั้นในกลุ่มแห่งเทวดาเหล่านั้น เทพบุตรองค์หนึ่งเป็นผู้ทรงธรรม สงสารว่า พวกเหล่านี้จงอย่าพินาศไปทั้ง ๆ ที่เราเห็นอยู่เลย เมื่อคนเหล่านั้นบริโภคอาหารเย็น นั่งสนทนากันสบายที่ประตูเรือน ประดับกายด้วยอาภรณ์ทั้งปวง กระทำเกาะทั้งหมดให้สว่างเป็นอันเดียวกัน ยืนอยู่บนอากาศทางทิศเหนือ กล่าวว่า ช่างไม้พ่อเอ่ย ฝูงเทวดาพากันโกรธพวกท่าน อย่าพากันอยู่ ณ ที่นี้เลย ก็ล่วงไปกึ่งเดือนแต่วันนี้ พวกเทวดาจักให้น้ำทะเลท่วมฆ่าพวกท่านเสียทั้งหมดทีเดียวพวกท่านจงพากันออกจากเกาะนี้หนีไปเสียเถิด กล่าวคาถาที่ ๒ ว่า
ในวันพระจันทร์เพ็ญ ทะเลจักมีคลื่นจัดจะท่วม เกาะใหญ่นี้ให้จมลง คลื่นทะเลอย่าฆ่าท่านทั้งหลาย เสียเลย ท่านทั้งหลายจงพากันไปหาที่พึ่งอาศัยที่อื่น เถิด.
บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า อุปาวสํ คือนองเข้าไป ได้แก่ ท่วมท้นเกาะนี้. บทว่า มา โว วธิ ความว่า คลื่นแห่งสาครนั้นอย่าได้กำจัดพวกท่านเสียเลยนะ.
เทพบุตรนั้นให้โอวาทแก่พวกนั้นอย่างนี้แล้ว ก็ไปสู่สถานของตนทันที เมื่อเทพบุตรองค์นั้นไปแล้ว เทพบุตรอีกองค์หนึ่งเหี้ยมโหด กักขฬะ คิดว่าพวกนี้พึงเชื่อถือถ้อยคำของเทพบุตรองค์นี้พากันหนีไปเสีย เราต้องการห้ามการไปของพวกนั้นไว้ ต้องให้ถึงความพินาศทั้งหมดเลย ประดับด้วยอลังการอันเป็นทิพย์ กระทำบ้านทั้งหมดให้สว่างเป็นอันเดียวกัน มายืนอยู่ในอากาศทางทิศทักษิณ ถามว่า เทพบุตรองค์หนึ่งมาที่นี่หรือ ครั้นพวกนั้นตอบว่ามาเจ้าข้า กล่าวว่า เขาพูดอะไรกะเธอเล่า เมื่อพวกนั้นพากันตอบว่า เรื่องนี้เจ้าข้า กล่าวว่า เขาไม่อยากให้พวกเธออยู่ที่นี่หรือ พูดด้วยความเคียดแค้น พวกเธอไม่ต้องไปที่อื่นดอก พากันอยู่ที่นี่เช่นเดิมเถิด ได้กล่าวคาถาสองคาถาว่า
คลื่นทะเลจะไม่เกิดท่วมเกาะใหญ่นี้ เหตุอันนั้น เราเห็นแล้ว ด้วยนิมิตเป็นอันมาก ท่านทั้งหลายอย่า กลัวเลย จะเศร้าโศกทำไม จงเบิกบานใจเถิด. ท่านทั้งหลายจงอยู่ยึดครองเกาะใหญ่นี้ อันมี อาหารเพียงพอ มีข้าวและน้ำมากมายเป็นที่อยู่อาศัย เถิด เราไม่มองเห็นภัยอันใดอันหนึ่ง ซึ่งจะเกิดมีแก่ ท่านทั้งหลายเลย ท่านทั้งหลายจงเบิกบานใจอยู่ด้วย บุตรหลานเถิด.
บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า น ชาตยํ ตัดเป็น น ชาตุ อยํ. บทว่ามาเภถ แปลว่า อย่ากลัวเลย. บทว่า ปโมทถโวฺห ความว่า ท่านทั้งหลายจงพากันบันเทิง เกิดปีติโสมนัส. บทว่า อาปุตฺตปุตฺเตหิ ความว่า จงเบิกบานใจ ชั่วลูกชั่วหลานเถิด ในที่นี้ย่อมไม่มีภัยแก่พวกท่าน. เทพบุตรนั้นปลอบโยนพวกเหล่านั้นด้วยคาถาสองคาถาเหล่านี้แล้วหลีกไป. ในเวลาที่เทพบุตรนั้นกลับไปแล้ว ช่างไม้ที่เป็นพาลฟังถ้อยคำของเทพบุตร ผู้ดำรงในความไม่เชื่อถือ ก็ตักเตือนช่างพวกที่เหลือว่า ชาวเราเอ๋ย เชิญฟังคำของข้าพเจ้าแล้วกล่าวคาถาที่ ๕ ว่า
เทพบุตรในทิศทักษิณนี้ ย่อมคัดค้านความเกษม สำราญ ถ้อยคำของเทพบุตรนั้นเป็นคำจริง เทพบุตร ในทิศอุดรไม่รู้แจ้งภัย ท่านทั้งหลายอย่ากลัวเลย จะ เศร้าโศกไปทำไม จงเบิกบานใจเถิด.
บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ทกฺขิณสฺสํ แปลว่า ในทิศทักษิณ. อีกอย่างหนึ่ง บาลีก็อย่างนี้เหมือนกัน.
พวกช่างไม้ ๕๐๐ ผู้หมกมุ่นในรส ฟังคำนั้นแล้วเชื่อถือถ้อยคำของช่างไม้พาลชนนั้น. ฝ่ายช่างไม้บัณฑิตอีกคนหนึ่ง ไม่ยอมเชื่อถือถ้อยคำของช่างไม้นั้น เรียกช่างไม้เหล่านั้นมา ได้กล่าวคาถา ๔ คาถาว่า
เทพยดาเหล่านี้ ย่อมกล่าวผิดกันอย่างไร เทวดา ตนหนึ่งกล่าวว่าจะมีภัย ตนหนึ่งกล่าวว่าปลอดภัย ดัง เราขอเตือน ท่านทั้งหลายจงฟังถ้อยคำของเราเถิด เรา ทั้งหมดอย่าฉิบหายเสียเร็วพลันเลย. เราทั้งปวง จงมาช่วยกันทำเรือใหญ่ให้มั่นคงติด เครื่องยนต์ไว้พร้อมสรรพ ถ้าเทพบุตรในทิศทักษิณ พูดจริง เทพบุตรในทิศอุดรก็พูดค้านเปล่า ๆ. เมื่ออันตรายเกิดมีขึ้น เรือของพวกเรานั้นก็จัก ไม่เสียหาย อนึ่ง เราจะไม่ละทิ้งเกาะนี้ ถ้าหากว่าเทพบุตรในทิศอุดรพูดจริง เทพบุตรในทิศทักษิณก็พูด ค้านเปล่า ๆ. เราทุกคนพึงขึ้นสู่เรือนั้นทันที ข้ามไปถึงฝั่งโน้น โดยสวัสดีอย่างนี้ พวกเราไม่พึงเชื่อถือง่าย ๆ ว่าคำจริง โดยคำแรก ไม่พึงเชื่อถือโดยง่าย ๆ ซึ่งถ้อยคำที่ เทพบุตรกล่าวแล้วในภายหลังว่าเป็นจริง นรชนใด ในโลกนี้ เลือกถือเอาส่วนกลางไว้ได้ นรชนนั้นย่อม เข้าถึงฐานะอันประเสริฐ.
บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า วิปฺปวทนฺติ ความว่า กล่าวแย้งกันและกัน. บทว่า ลหุํ เป็นบทแสดงถึงความก่อน. บทว่า โทณึ คือเป็นเรือขนาดใหญ่ลึก. บทว่า สพฺพยนฺตูปปนฺนํ คือประกอบไปด้วยเครื่องยนต์มีสายลการและถ่อเป็นต้นทุกๆ อย่าง. บทว่า สา เจว โน โหหีติ อาปทตฺถ ความว่า เรือนั้นของพวกเรา เมื่ออันตรายเกิดขึ้นแต่ในภายหลัง ก็มิใช่จักไม่เป็นประโยชน์ และพวกเราก็ไม่ต้องทิ้งเกาะนี้. บทว่า ตเรมุ แปลว่า พากันข้ามไป. บทว่า น เว สุคณฺหํ คือ เป็นอันว่าพวกเรามิได้เชื่อถือโดยง่ายโดยส่วนเดียว. บทว่า เสฏฺํ คือสูงสุด แน่นอน แท้จริง. บทว่า กนิฏฺํ ความว่า เทียบกับคำก่อนแล้วก็เป็นคำหลัง จึงชื่อว่าคำภายหลัง. แม้ในคำนี้ก็ประกอบในข้อที่จะคล้อยตามคำว่า เป็นอันพวกเราไม่เชื่อถือง่าย ๆ ดุจกัน. ท่านอธิบายคำนี้ไว้ว่า ดูก่อนพวกช่างไม้ผู้เจริญ คำที่เทพบุตรองค์ก่อนองค์ใดองค์หนึ่งกล่าวแล้ว พวกเรามิได้เชื่อถือง่าย ๆ ว่า คำนี้เท่านั้นประเสริฐแน่นอนจริงจังเสียทีเดียว. ก็และคำนั้นฉันใด แม้คำอันเป็นภายหลัง คือคำที่เทพบุตรกล่าวทีหลังก็ฉันนั้น พวกเรามิได้เชื่อถือว่า คำนี้เท่านั้นประเสริฐเที่ยงแท้จริงจัง. ก็แต่ว่าคำใดถึงคลองแห่งโสตวิสัย บุรุษผู้เป็นบัณฑิตแห่งโลกนี้ถือเอาคำอันมาปรากฏนั้น แล้วเลือกเป็นคำก่อนและคำหลัง คือเลือกสรรพิจารณาเพ่งใกล้ชิด ย่อมถือเอาส่วนกลางได้ คือ ข้อใดเที่ยงแท้จริงจังเป็นตัวยั่งยืน ย่อมยึดเอาข้อนั้นนั่นแลทำให้ประจักษ์ได้. บทว่า สเว น เสฏฺมุเปติ านํ ความว่า นรชนนั้นย่อมเข้าถึง บรรลุ ประสบ กลับได้ฐานะอันสูงสุด.
ที่มา: อรรถกถาชาดก ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย ผ่าน E-Tipitaka เล่ม ๖๐ หน้า ๑๓๓–๑๔๓ · เนื้อความเป็นของเจ้าของต้นฉบับ แสดงภายใต้ เงื่อนไขนี้ หากประสงค์ให้นำออก แจ้งที่ saddhammadana@gmail.com จะนำออกทันที
ทวาทสนิบาตชาดก ๗๒ ข้อ
คาถา
ตัวบทพระไตรปิฎกของชาดกเรื่องนี้ คือคาถา ๗๒ ข้อข้างล่าง เรื่องเล่าข้างบนคืออรรถกถาที่อธิบายคาถาเหล่านี้
อรรถกถาบาลี อักษรไทย
๓ สมุทฺทวาณิชชาตกํ ฯ
กสนฺติ วปนฺติ เต ชนาติ อิทํ สตฺถา เชตวเน วิหรนฺโต เทวทตฺตสฺส ปญฺจกุลสตานิ คเหตฺวา นิรเย ปวิฏฺฐภาวํ อารพฺภ กเถสิ ฯ
โส หิ อคฺคสาวเกสุ ปริสํ คเหตฺวา ปกฺกนฺเตสุ โสกํ สณฺฐาเรตุํ อสกฺโกนฺโต อุณฺหโลหิเต มุขโต นิกฺขมนฺเต พลวเวทนาปีฬิโต ตถาคตสฺส คุณํ อนุสฺสริตฺวา อหเมว ตถาคตสฺส อนตฺถํ จินฺเตสึ สตฺถุ ปน มยิ ปาปจิตฺตํนาม นตฺถิ อสีติมหาเถรานํปิ มยิ อาฆาโตนาม นตฺถิ มยากตกมฺเมน อหเมว อิทานิ อนาโถ ชาโต สตฺถาราปิมฺหิ วิสฺสฏฺโฐ มหาเถเรหิปิ ญาติเสฏฺเฐน ราหุลเถเรนปิ สากฺยราชกุเลหิปิ คนฺตฺวา สตฺถารํ ขมาเปสฺสามีติ ปริสาย สญฺญํ ทตฺวา อตฺตานํ มญฺจเกน คาหาเปตฺวา รตฺตึ รตฺตึ คจฺฉนฺโต โกสลรฏฺฐํ สมฺปาปุณิ ฯ อานนฺทตฺเถโร สตฺถุ อาโรเจสิ เทวทตฺโต กิร ภนฺเต ตุมฺเห ขมาเปตุํ อาคจฺฉตีติ ฯ อานนฺท เทวทตฺโต มม ทสฺสนํ น ลภิสฺสตีติ ฯ อถ ตสฺมึ สาวตฺถีนครทฺวารํ สมฺปตฺเต ปุน เถโร อาโรเจสิ ฯ ภควาปิ ตเถว อวจสิ ฯ ตสฺส เชตวนทฺวาเร เชตวนโปกฺขรณีสมีปํ อาคตสฺส ปาปํ มตฺถกํ ปาปุณิ ฯ สรีเร ฑาโห อุปฺปชฺชิ ฯ นฺหาตฺวา ปานียํ ปิวิตุกาโม หุตฺวา มญฺจกา มํ อาวุโส โอตาเรถ ปานียํ ปิวิสฺสามีติ อาห ฯ ตสฺส โอตาเรตฺวา ภูมิยํ ฐปิตมตฺตสฺเสว จิตฺตสฺสาเท อลทฺเธเยว มหาปฐวี วิวรํ อทาสิ ฯ ตาวเทว นํ อวีจิโต อคฺคิชาลา อุฏฺฐาย ปริกฺขิปิตฺวา คณฺหิ ฯ โส ปาปกมฺมํ เม มตฺถกํ ปตฺตนฺติ ตถาคตสฺส คุเณ อนุสฺสริตฺวา
อิเมหิ อฏฺฐีหิ ตํ อคฺคปุคฺคลํ
เทวาติเทวํ นรทมฺมสารถึ
สมนฺตจกฺขุํ สตปุญฺญลกฺขณํ
ปาเณหิ พุทฺธํ สรณํ อุเปมีติ ฯ อิมาย คาถาย สรเณ ปติฏฺฐหนฺโต อวีจิปรายโน อโหสิ ฯ ตสฺส ปน ปญฺจ อุปฏฺฐากกุลสตานิ อเหสุํ ฯ ตานิปิ ตสฺส ปกฺขิกานิ หุตฺวา ทสพลํ อกฺโกสิตฺวา อวีจิมฺหิเยว นิพฺพตฺตึสุ ฯ เอวํ โส ปญฺจ กุลสตานิ คณฺหิตฺวา อวีจิมฺหิ ปติฏฺฐิโต ฯ อเถกทิวสํ ธมฺมสภายํ ภิกฺขู กถํ สมุฏฺฐาเปสุํ อาวุโส เทวทตฺโต ปาโป ลาภสกฺการคิทฺธตาย สมฺมาสมฺพุทฺเธ อฏฺฐานโกปํ พนฺธิตฺวา อนาคตภยํ อโนโลเกตฺวา ปญฺจหิ กุลสเตหิ สทฺธึ อวีจิปรายโน ชาโตติ ฯ สตฺถา อาคนฺตฺวา กายนุตฺถ ภิกฺขเว เอตรหิ กถาย สนฺนิสินฺนาติ ปุจฺฉิตฺวา อิมายนามาติ วุตฺเต น ภิกฺขเว อิทาเนว เทวทตฺโต ลาภสกฺการคิทฺโธ หุตฺวา อนาคตภยํ น โอโลเกสิ ปุพฺเพปิ อนาคตภยํ อโนโลเกตฺวา ปจฺจุปฺปนฺนสุขคเวสเนน สทฺธึ ปริสาย มหาวินาสํ ปตฺโตติ วตฺวา อตีตํ อาหริ
อตีเต พาราณสิยํ พฺรหฺมทตฺเต รชฺชํ กาเรนฺเต พาราณสิโต อวิทูเร กุลสหสฺสนิวาโส มหาวฑฺฒกีคาโม อโหสิ ฯ ตตฺถ วฑฺฒกี ตุมฺหากํ มญฺจํ กริสฺสาม ปีฐํ กริสฺสาม เคหํ กริสฺสามาติ วตฺวา มนุสฺสานํ หตฺถโต พหุอิณํ คณฺหิตฺวา กิญฺจิ กาตุํ นาสกฺขึสุ ฯ มนุสฺสา ทิฏฺฐทิฏฺเฐ วฑฺฒกี โจเทนฺติ ปลิพุทฺธนฺติ ฯ เต อิณายเกหิ ชเนหิ อุปทฺทูตา สุขํ วสิตุํ อสกฺโกนฺตา วิเทสํ คนฺตฺวา ยตฺถ กตฺถจิ วสิสฺสามาติ อรญฺญํ ปวิสิตฺวา รุกฺเข ฉินฺทิตฺวา มหตึ นาวํ พนฺธิตฺวา นทึ โอตาเรตฺวา อาหริตฺวา คามโต คาวุตอฑฺฒโยชนมตฺเต ฐาเน ฐเปตฺวา อฑฺฒรตฺติสมเย คามํ อาคนฺตฺวา ปุตฺตทารํ อาทาย นาวฏฺฐานํ คนฺตฺวา ตํ นาวํ อภิรุยฺห อนุกฺกเมน มหาสมุทฺทํ ปวิสิตฺวา วาตวเสน วิจรนฺตา สมุทฺทมชฺเฌ เอกํ ทีปกํ สมฺปาปุณึสุ ฯ ตสฺมึ ปน ทีปเก สยํ ชาตสาลิอุจฺฉุกทฺทลิอมฺพชมฺพูปนสตาล นาฬิเกราทีนิ วิวิธานิ ผลาผลานิ อตฺถิ ฯ อญฺญตโรปิ ภินฺนนาโว ปุริโส ปฐมตรํ ตํ ทีปกํ ปตฺวา สาลิภตฺตํ ภุญฺชมาโน อุจฺฉุอาทีนิ ขาทมาโน ถูลสรีโร นคฺโค ปรุฬฺหเกสมสฺสุ ตสฺมึ ทีปเก ปฏิวสติ ฯ อถ เตปิ วฑฺฒกี จินฺตยึสุ สเจ อยํ ทีปโก รกฺขสปริคฺคหิโต ภวิสฺสติ สพฺเพปิ วินาสํ ปาปุณิสฺสาม ปริคณฺหิสฺสาม ตาว นนฺติ ฯ อถ สตฺตฏฺฐ ปุริสา สุรา พลวนฺโต สนฺนทฺธปญฺจาวุธา หุตฺวา โอตริตฺวา ทีปกํ ปริคณฺหึสุ ฯ ตสฺมึ ขเณ โส ปุริโส ภุตฺตปาตราโส อุจฺฉุรสํ ปิวิตฺวา สุขปฺปตฺโต รมฺมณีเย ปเทเส รชฏปฏฺฏสทิเส วาลุกตเล สีตาย ฉายาย อุตฺตานโก นิปชฺชิตฺวา ชมฺพูทีปวาสิโน กสนฺตา วปนฺตา เอวรูปํ สุขํ น ลภนฺติ ชมฺพูทีปโต มยฺหํ อยเมว ทีปโก วรตโรติ คายมาโน อุทานํ อุทาเนสิ ฯ อถ สตฺถา ภิกฺขู อามนฺเตตฺวา ภิกฺขเว โส ปุริโส อิมํ อุทานํ อุทาเนสีติ ทสฺเสนฺโต ปฐมํ คาถมาห
กสนฺติ วปนฺติ เต ชนา
มนุชา กมฺมผลูปชีวิโน
นยิมสฺส ทีปกสฺส ภาคิโน
ชมฺพูทีปา อิทํ เม วรนฺติ ฯ
ตตฺถ เต ชนาติ ชมฺพูทีปวาสิโน ชนา ฯ กมฺมผลูปชีวิโนติ นานากมฺมานํ ผลูปชีวิโน สตฺตา ฯ
อถ เต ทีปกํ ปริคณฺหมานา ปุริสา ตสฺส คีตสทฺทํ สุตฺวา มนุสฺสสทฺโท วิย สุยฺยติ ชานิสฺสาม นนฺติ สทฺทานุสาเรน คนฺตฺวา ตํ ปุริสํ ทิสฺวา ยกฺโข ภวิสฺสตีติ ภีตา สเร สนฺนหึสุ ฯ โสปิ เต ทิสฺวา อตฺตโน วธภเยน นาหํ สามิ ยกฺโข ปุริโสมฺหิ ชีวิตทานํ เม เทถาติ ยาจนฺโต ปุริสานาม ตุมฺหาทิสา นคฺคา น โหนฺตีติ วุตฺเต ปุนปฺปุนํ ยาจิตฺวา มนุสฺสภาวํ ญาเปสิ ฯ เต ตํ ปุริสํ อุปสงฺกมิตฺวา สมฺโมทนียํ กถํ กตฺวา ตสฺส ตตฺถ อาคตนิยามํ ปุจฺฉึสุ ฯ โสปิ เตสํ สพฺพํ กเถตฺวา ตุมฺเห อตฺตโน ปุญฺญสมฺปตฺติยา อิธาคตา อยํ อุตฺตมทีโป น เหตฺถ สหตฺเถน กมฺมํ กตฺวา ชีวนฺติ สยํ ชาตสาลิโนเจว อุจฺฉุอาทีนญฺเจตฺถ อนฺโต นตฺถีติ อนุกฺกณฺฐา วสถาติ อาห ฯ อิธ ปน วสนฺตานํ อมฺหากํ อญฺโญปิ ปริปนฺโถ นตฺถีติ ฯ อญฺญํ ภยํ เอตฺถ นตฺถิ อยํ ปน อมนุสฺสปริคฺคหิโต อมนุสฺสา ตุมฺหากํ อุจฺจารปสฺสาวํ ทิสฺวา กุชฺเฌยฺยุํ ตสฺมา ตํ กโรนฺตา วาลุกํ วิยูหิตฺวา วาลุกาย ปฏิจฺฉาเทยฺยาถ เอตฺตกํ อิธ ภยํ อญฺญํ นตฺถิ นิจฺจํ อปฺปมตฺตา ภเวยฺยาถาติ ฯ เต ตตฺถ วาสํ อุปกปฺเปสุํ ฯ ตสฺมึ ปน กุลสหสฺเส ปญฺจนฺนํ ปญฺจนฺนํ กุลสตานํ เชฏฺฐกา เทฺว วฑฺฒกี อเหสุํ ฯ เตสุ เอโก พาโล อโหสิ รสคิทฺโธ เอโก ปณฺฑิโต รเสสุ อคิทฺโธ ฯ อปรภาเค สพฺเพปิ เต ตตฺถ สุขํ วสนฺตา ถูลสรีรา หุตฺวา จินฺตยึสุ จิรํ วต โน สูรา อุจฺฉุรเสน เมรยํ กตฺวา ปิวิสฺสามาติ ฯ เต เมรยํ กาเรตฺวา ปิวิตฺวา มตฺตวเสน คายนฺตา นจฺจนฺตา กีฬนฺตา ปมตฺตา ตตฺถ อุจฺจารปสฺสาวํ กตฺวา อปฺปฏิจฺฉาเทตฺวา ทีปกํ ชิคุจฺฉํ ปฏิกูลํ กรึสุ ฯ เทวตา อิเม อมฺหากํ กีฬามณฺฑลํ ปฏิกูลํ กโรนฺตีติ กุชฺฌิตฺวา สมุทฺทํ อุตฺตราเปตฺวา ทีปกโสธนํ กริสฺสามาติ จินฺเตตฺวา อยํ กาฬปกฺโข อชฺช อมฺหากํ สมาคโม จ ภินฺโน อิโตทานิ ปณฺณรสเม ทิวเส ปุณฺณมุโปสถทิวเส จนฺทสฺส อุคฺคมนเวลาย สมุทฺทํ อุพฺพตฺเตตฺวา สพฺเพปิเม ฆาเตสฺสามาติ ทิวสํ ฐปยึสุ ฯ อถ เนสํ อนฺตเร เอโก ธมฺมิโก เทวปุตฺโต มา อิเม มม ปสฺสนฺตสฺเสว นสฺสนฺตูติ อนุกมฺปาย เตสุ สายมาสํ ภุญฺชิตฺวา ฆรทฺวาเร สุขกถาย นิสินฺเนสุ สพฺพาภรณปฏิมณฺฑิโต สกลทีปกํ เอโกภาสํ กตฺวา อุตฺตราย ทิสาย อากาเส ฐตฺวา อมฺโภ วฑฺฒกี เทวตา ตุมฺหากํ กุทฺธา อิมสฺมึ ฐาเน มา วสิตฺถ อิโต อฑฺฒมาสจฺจเยน หิ เทวตา สมุทฺทํ อุพฺพตฺเตตฺวา สพฺเพว ตุมฺเห ฆาเตสฺสนฺติ อิโต นิกฺขมิตฺวา ปลายถาติ ทุติยํ คาถมาห
ติปญฺจรตฺตูปคตมฺหิ จนฺเท
เวโค มหา เหสฺสติ สาครสฺส
อุปาวสํ ทีปมิมํ อุฬารํ
มา โว วธิ คจฺฉถ เลณมญฺญนฺติ ฯ
ตตฺถ อุปาวสนฺติ อิมํ ทีปํ อุปาวสนฺโต อุลฺโลเลนฺโต ภวิสฺสติ ฯ มา โววธีติ โส สาครเวโค ตุมฺเห มา วธิ ฯ
อิติ โส เตสํ โอวาทํ ทตฺวา อตฺตโน ฐานเมว คโต ฯ ตสฺมึ คเต อปโร สาหสิโก กกฺขโล เทวปุตฺโต อิเม อิมสฺส วจนํ คเหตฺวา ปลาเปยฺยุํ อหํ เนสํ คมนํ นิวาเรตฺวา สพฺเพปิ มหาวินาสํ ปาเปสฺสามีติ จินฺเตตฺวา ทิพฺพาลงฺการปฏิมณฺฑิโต สกลคามํ เอโกภาสํ กโรนฺโต อาคนฺตฺวา ทกฺขิณทิสาย อากาเส ฐตฺวา เอโก เทวปุตฺโต อิธาคโตติ ปุจฺฉิตฺวา อาคโตติ วุตฺเต โส โว กึ กเถสีติ วตฺวา อิทํนาม สามีติ วุตฺเต โส ตุมฺหากํ อิธ นิวาสํ น อิจฺฉติ โรเสน กเถติ ตุมฺเห อญฺญตฺถ อคนฺตฺวา อิเธว วสถาติ วตฺวา เทฺว คาถา อภาสิ
น ชาตยํ สาครวาริเวโค
อุปาวสํ ทีปมิมํ อุฬารํ
ตํ เม นิมิตฺเตหิ พหูหิ ทิฏฺฐํ
มา เภถ กึ โสจถ ปโมทถ โว
ปหูตภกฺขํ พหุอนฺนปานํ
ปตตฺถ อาวาสมิมํ อุฬารํ
น โว ภยํ ปฏิปสฺสามิ กิญฺจิ
อาปุตฺตปุตฺเตหิ ปโมทถวฺโหติ ฯ
ตตฺถ น ชาตยนฺติ น ชาตุ อยํ ฯ มาเภถาติ มา ภายิตฺถ ฯ ปโมทถวฺโหติ ปมุทิตา ปีติโสมนสฺสชาตา โหถ ฯ อาปุตฺตปุตฺเตหีติ ยาว ปุตฺตานํปิ ปุตฺเตหิ ปโมทถ นตฺถิ โว อิมสฺมึ ฐาเน ภยนฺติ ฯ
เอวํ โส อิมาหิ ทฺวีหิ คาถาหิ เต อสฺสาเสตฺวา ปกฺกามิ ฯ ตสฺส ปกฺกนฺตกาเล ธมฺมิกเทวปุตฺตสฺส วจนํ สุตฺวา อนาทิยนฺโต พาลวฑฺฒกี สุณนฺตุ เม โภนฺโต วจนนฺติ เสสวฑฺฒกี อามนฺเตตฺวา ปญฺจมํ คาถมาห
โย เต อยํ ทกฺขิณสฺสํ ทิสายํ
เขมํ ปฏิกฺโกสติ ตสฺส สจฺจํ
น อุตฺตโร เวทิ ภยาภยสฺส
มา เภถ กึ โสจถ โมทถวฺโหติ ฯ
ตตฺถ ทกฺขิณสฺสนฺติ ทกฺขิณายํ อยเมว วา ปาโฐ ฯ
ตํ สุตฺวา รสคิทฺธา ปญฺจสตวฑฺฒกี ตสฺส พาลสฺส วจนํ อาทยึสุ ฯ อิตโร ปน ปณฺฑิตวฑฺฒกี ตํ วจนํ อนาทิยนฺโต เต วฑฺฒกี อามนฺเตตฺวา จตสฺโส คาถา อภาสิ
ยถา อิเม วิปฺปวทนฺติ ยกฺขา
เอโก ภยํ สํสติ เขมเมโก
ตทิงฺฆ มยฺหํ วจนํ สุณาถ
ขิปฺปํ ลหุํ มา วินสฺสิมฺห สพฺเพ ฯ
สพฺเพ สมาคมฺม กโรม นาวํ
โทณึ ทฬฺหํ สพฺพยนฺตูปปนฺนํ
สเจ อยํ ทกฺขิโณ สจฺจมาห
โมฆํ ปฏิกฺโกสติ อุตฺตโรยํ ฯ
สาเจว โน โหหีติ อาปทตฺถา
อิมญฺจ ทีปํ น ปริจฺจเชม
สเจ จ โข อุตฺตโร สจฺจมาห
โมฆํ ปฏิกฺโกสติ ทกฺขิณายํ ฯ
ตเมว นาวํ อภิรุยฺห สพฺเพ
เอวํ มยํ โสตฺถิตเรมุปารํ
น เว สุคณฺหํ ปฐเมน เสฏฺฐํ
กนิฏฺฐมาปาถคตํ คเหตฺวา ฯ
โย จีธ มชฺฌํ ปวิเจยฺย คณฺหํ
สเว นโร เสฏฺฐมุเปติ ฐานนฺติ ฯ
ตตฺถ วิปฺปวทนฺตีติ อญฺญมญฺญํ วิรุทฺธํ วทนฺติ ฯ ลหุนฺติ ปุริมสฺส อตฺถทีปนํ ฯ โทณินฺติ คมฺภีรํ มหานาวํ ฯ สพฺพยนฺตูปปนฺนนฺติ สพฺเพหิ ถิยาริตฺตาทีหิ ยนฺเตหิ อุปปนฺนํ ฯ สา เจว โน โหหีติ อาปทตฺถาติ สา จ โน นาวา ปจฺฉาปิ อุปฺปนฺนาย อาปทาย อนตฺถา ภวิสฺสติ อิมญฺจ ทีปํ น ปริจฺจชิสฺสาม ฯ ตเรมูติ ตเรยฺยาม ฯ น เว สุคณฺหนฺติ น เว เอกนฺเตน สุเขน คณฺหิตพฺพํ ฯ เสฏฺฐนฺติ อุตฺตมํ ตถํ สจฺจํ ฯ กนิฏฺฐนฺติ ปฐมวจนํ อุปาทาย ปจฺฉิมวจนํ กนิฏฺฐํนาม ฯ อิธาปิ น เว สุคณฺหนฺติ อนุวตฺตเนว ฯ อิทํ วุตฺตํ โหติ อมฺโภ วฑฺฒกี เยน เกนจิ ปฐเมน วุตฺตํ วจนํ อิทเมว เสฏฺฐํ ตถํ สจฺจนฺติ น สุเขน คณฺหิตพฺพเมว ฯ ยถา จ ตํ เอวํ กนิฏฺฐํ ปจฺฉา วุตฺตวจนํปิ หิ อิทเมว เสฏฺฐํ ตถํ สจฺจนฺติ น คณฺหิตพฺพํ ฯ ยํ ปน โสตวิสยอาปาถคตํ โหติ ตํ อาปาถคตํ คเหตฺวา อิธ ปณฺฑิตปุริโส ปุริมญฺจ ปจฺฉิมญฺจ วจนํ ปวิเจยฺยํ วิจินิตฺวา ตีเรตฺวา อุปปริกฺขิตฺวา มชฺฌํ คณฺหติ ฯ ยํ ตถํ สจฺจํ สภาวภูตํ ตเมว ปจฺจกฺขํ กตฺวา คณฺหติ ฯ สเว นโร เสฏฺฐมุเปติ ฐานนฺติ โส อุตฺตมํ ฐานํ อุเปติ อธิคจฺฉติ วินฺทติ ปฏิลภตีติ ฯ
เอวญฺจ ปน วตฺวา อาห อมฺโภ มยํ ทฺวินฺนํ เทวปุตฺตานํ วจนํ กริสฺสาม นาวํ ตาว สชฺเชยฺยาม ตโต สเจ ปฐมสฺส วจนํ สจฺจํ ภวิสฺสติ ตํ อภิรูหิตฺวา ปลายิสฺสาม อถ อิตรสฺส วจนํ สจฺจํ ภวิสฺสติ นาวํ เอกมนฺตํ ฐเปตฺวา อิเธว วสิสฺสามาติ ฯ เอวํ วุตฺเต พาลวฑฺฒกี อมฺโภ ตฺวํ อุทกปาติยํ สุํสุมารํ ปสฺสสิ อติวิย ทีฆสุตฺโตสิ ปฐโม เทวปุตฺโต อมฺเหสุ โรเสน กเถสิ ปจฺฉิโม สิเนเหน อิมํ เอวรูปํ วรทีปํ ปหาย กุหึ คจฺฉิสฺสาม สเจ ปน ตฺวํ คนฺตุกาโม ตว ปริสํ คณฺหิตฺวา นาวํ กโรหิ อมฺหากํ นาวาย กิจฺจํ นตฺถีติ อาห ฯ ปณฺฑิโต อตฺตโน ปริสํ คเหตฺวา นาวํ สชฺเชตฺวา สพฺพูปกรณานิ อาโรเปตฺวา สปริโส นาวาย อฏฺฐาสิ ฯ ตโต ปุณฺณมีทิวเส จนฺทุคฺคมนเวลาย สมุทฺทโต อุมฺมิ อุตฺตริตฺวา ชาณุปฺปมาณา หุตฺวา ทีปกํ โธวนตฺถา คตา ฯ ปณฺฑิโต สมุทฺทสฺส อุตฺตรณภาวํ ญตฺวา นาวํ วิสชฺเชสิ ฯ พาลวฑฺฒกีปกฺขิกานิ ปญฺจกุลสตานิ สมุทฺทโต อุมฺมิ ทีปโธวนตฺถาย อาคตา เอตฺตกเมว เอตฺตกเมวาติ กเถนฺตาว นิสีทึสุ ฯ ตโต กฏิปฺปมาณา ปุริสปฺปมาณา ตาลปฺปมาณาติ สาครอุมฺมิ ทีปกมฺปิ วหมานา อาคจฺฉติ ฯ ปณฺฑิโต อุปายกุสลตาย รเส อลคฺโค โสตฺถินา คโต ฯ พาลวฑฺฒกี รสคิทฺเธน อนาคตภยํ อโนโลเกตฺวา ปญฺจหิ กุลสเตหิ สทฺธึ วินาสํ ปตฺโต ฯ
อิโต ปรานุสาสนี ตมตฺถํ ทีปยมานา ติสฺโส อภิสมฺพุทฺธคาถาโย โหนฺติ ฯ
ยถาปิ เต สาครวาริมชฺเฌ
สกมฺมุนา โสตฺถิ วหึสุ วาณิชา
อนาคตตฺถํ ปฏิวิชฺฌิยานํ
อปฺปํปิ นาจฺเจติ จ ภูริปญฺโญ ฯ
พาลา จ โมเหน รสานุคิทฺธา
อนาคตํ อปฺปฏิวิชฺฌิยตฺถํ
ปจฺจุปฺปนฺเน สีทนฺติ อตฺถชาเต
สมุทฺทมชฺเฌ ยถา เต มนุสฺสา ฯ
อนาคตํ ปฏิกยิราถ กิจฺจํ
มา มํ กิจฺจํ กิจฺจกาเล พฺยเธสิ
ตํ ตาทิสํ ปฏิกตกิจฺจการึ
น ตํ กิจฺจํ กิจฺจกาเล พฺยเธสีติ ฯ
ตตฺถ สกมฺมุนาติ อนาคตภยํ ทิสฺวา ปุเรตรํ กเตน อตฺตโน กมฺเมน ฯ โสตฺถิ วหึสูติ เขเมน คมึสุ ฯ วาณิชาติ สมุทฺเท วิจรณภาเวน วฑฺฒกี วุตฺตา ฯ ปฏิวิชฺฌิยานนฺติ เอวํ ภิกฺขเว ปฐมตรํ กตฺตพฺพํ อนาคตํ อตฺถํ ปฏิวิชฺฌิตฺวา อิธ โลเก ภูริปญฺโญ กุลปุตฺโต อปฺปมตฺตกํปิ อตฺตโน อตฺถํ นาจฺเจติ นาติวตฺตติ น หาเปตีติ อตฺโถ ฯ อปฺปฏิวิชฺฌิยตฺถนฺติ อปฺปฏิวิชฺฌิตฺวา อตฺถํ ปฐมเมว กตฺตพฺพํ อกตฺวาติ อตฺโถ ฯ ปจฺจุปฺปนฺเนติ ยทา ตํ อนาคตํ อตฺถชาตํ อุปฺปชฺชติ ตทา ตสฺมึ ปจฺจุปฺปนฺเน สีทนฺติ อตฺถชาเต อตฺตโน ปติฏฺฐํ น ลภนฺติ สมุทฺเท เต พาลวฑฺฒกี มนุสฺสา วิย วินาสํ ปาปุณนฺติ ฯ อนาคตนฺติ ภิกฺขเว ปณฺฑิตปุริโส อนาคตํ ปฐมตรํ กตฺตพฺพํ กิจฺจํ สมฺปรายิกํ วา ทิฏฺฐธมฺมิกํ วา ปฏิกยิราถ ปุเรตรเมว กเรยฺย ฯ กึการณา ฯ มา มํ กิจฺจํ กิจฺจกาเล พฺยาเธสีติ ปุเร กตฺตพฺพํ หิ ปุเร อกยิรมานํ ปจฺฉา ปจฺจุปฺปนฺนภาวปฺปตฺตํ อตฺตโน กิจฺจกาเล กายจิตฺตาพาเธน พฺยาเธสีติ ปฐมเมว นํ ปณฺฑิโต กเรยฺย ฯ ตํ ตาทิสนฺติ ตถา สณฺฐิตํ ปุริสํ ฯ ปฏิกตกิจฺจการินฺติ ปฏิกิจฺเจว กตฺตพฺพกิจฺจการินํ ฯ ตํ กิจฺจํ กิจฺจกาเลติ อนาคตํ กิจฺจํ กยิรมานํ ปจฺฉา ปจฺจุปฺปนฺนภาวปฺปตฺตํ อตฺตโน กิจฺจกาเล กายจิตฺตาพาธกาเล ตาทิสํ ปุริสํ น พฺยาเธติ น พาธตีติ ฯ กสฺมา ฯ ปุเรเยว กตตฺตาติ ฯ
สตฺถา อิมํ ธมฺมเทสนํ อาหริตฺวา น ภิกฺขเว อิทาเนว ปุพฺเพปิ เทวทตฺโต ปจฺจุปฺปนฺนสุเข ลคฺโค อนาคตํ ภยํ อโนโลเกตฺวา สปริโส วินาสํ ปตฺโตติ วตฺวา ชาตกํ สโมธาเนสิ ตทา พาลวฑฺฒกี เทวทตฺโต ปจฺจุปฺปนฺนสุเข ลคฺโค อโหสิ ทกฺขิณทิสาย ฐิโต อธมฺมิกเทวปุตฺโต โกกาลิโก อุตฺตรทิสาย ฐิโต ธมฺมิกเทวปุตฺโต สารีปุตฺโต ปณฺฑิตวฑฺฒกี ปน อหเมวาติ ฯ
สมุทฺทวาณิชชาตกํ ตติยํ ฯ
ที่มา: อรรถกถาบาลี อักษรไทย เล่มที่ ๔๐
ดูหัวข้อนี้ในพระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๗