มหาปทุมชาดก
ว่าด้วยมหาปทุมกุมาร
เล่มที่ ๒๗ · ข้อ ๑๖๙๘ · บรรทัด ๖๖๗๕ · ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑
อรรถกถาชาดก ตอนที่ ๑ จาก ๒
เรื่องเล่า
พระศาสดาเมื่อเสด็จประทับอยู่ ณ พระเชตวันวิหาร ทรงพระปรารภนางจิญจมาณวิกา ตรัสพระธรรมเทศนานี้ มีคำเริ่มต้นว่า นาทิฏฺา ปรโต โทสํ ดังนี้.
ความพิสดารว่า ครั้งปฐมโพธิกาล เมื่อพระสาวกของพระทศพลมีมากขึ้น เทวดาและมนุษย์หยั่งลงสู่อริยภูมิหาประมาณไม่ได้ คุณสมุทัยของพระศาสดาได้แผ่ไปทั่ว ลาภสักการะได้เกิดขึ้นมามากมาย พวกเดียรถีย์เสื่อมลาภสักการะ เหมือนหิ่งห้อยเวลาพระอาทิตย์ขึ้น จึงพากันเที่ยวยืนในระหว่างถนน ชักชวนคนทั้งหลายอย่างนี้ว่า พระสมณโคดมเป็นพระพุทธเจ้าผู้เดียวเมื่อไร แม้พวกเราก็เป็นพระพุทธเจ้า ทานที่ถวายพระสมณโคดมมีผลมากแม้ที่ถวายแก่พวกเราก็มีผลมากเหมือนกัน ขอท่านทั้งหลายจงทำทานแก่พวกเราบ้าง ดังนี้ ก็ไม่ได้ลาภสักการะ จึงประชุมลับหารือกันว่า พวกเราใช้อุบายอย่างไรดีหนอ จึงจะสร้างความผิดของพระสมณโคดมขึ้นในหมู่มนุษย์ แล้วทำลาภสักการะให้ฉิบหายได้.
ครั้งนั้น ในพระนครสาวัตถี มีนางปริพาชิกาคนหนึ่ง ชื่อจิญจมาณวิกา มีรูปร่างงามเลิศดุจเทพอัปสร มีรัศมีซ่านออกจากร่างของนาง เดียรถีย์คนหนึ่งมีความคิดกล้า ได้กล่าวอย่างนี้ว่า พวกเราพึงอาศัยนางจิญจมาณวิกาสร้างความผิดขึ้นแก่พระสมณโคดม ทำลาภสักการะให้ฉิบหาย พวกเดียรถีย์ต่างรับว่าอุบายของท่านเข้าที ครั้งนั้นนางจิญจมาณวิกามาสู่อารามเดียรถีย์ ไหว้แล้วยืนอยู่ พวกเดียรถีย์มิได้พูดกับนาง นางจึงคิดว่า เรามีความผิดอย่างไรหนอแล้วกล่าวว่า ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้าทั้งหลาย ดิฉันไหว้ ดังนี้ถึงสามครั้ง แล้วกล่าวว่า ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้าทั้งหลาย ดิฉันมีความผิดอย่างไรหนอ เหตุไรท่านทั้งหลายจึงไม่พูดกับดิฉัน พวกเดียรถีย์กล่าวว่า ดูก่อนน้องหญิง เจ้าไม่รู้ดอกหรือว่าพระสมณโคดมเบียดเบียนพวกเรา เที่ยวทำให้พวกเราเสื่อมลาภสักการะ ดิฉันไม่รู้ เจ้าข้า ก็ดิฉันควรจะทำอย่างไรในเรื่องนี้ ดูก่อนน้องหญิง ถ้าเจ้าปรารถนาหาความสุขแก่พวกเรา จงใช้ตัวของเจ้าสร้างความไม่ดีขึ้นแก่พระสมณโคดม ทำลาภสักการะให้ฉิบหาย นางรับว่า ดีละเจ้าข้า เรื่องนี้เป็นภาระของดิฉัน ขอท่านทั้งหลายอย่าวิตกไปเลยแล้วหลีกไป โดยที่นางเป็นผู้ฉลาดในมายาหญิง ตั้งแต่นั้นมา เวลาชาวพระนครสาวัตถีฟังธรรมกถาแล้วออกจากพระเชตวัน นางห่มผ้าสีดังแมลงค่อมทอง ถือของหอมแลดอกไม้เป็นต้นเดินตรงไปพระเชตวัน เมื่อมีคน ถามว่า จะไปไหนเวลานี้ ก็กล่าวว่าประโยชน์อะไรด้วยที่เป็นที่ไปของฉันสำหรับท่าน แล้วก็เข้าอารามเดียรถีย์ซึ่งอยู่ใกล้ ๆ พระเชตวัน ครั้นเวลาเช้า เมื่อพวกอุบาสกออกจากพระนครเพื่อถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้า นางก็ทำเป็นอยู่ในพระเชตวันแล้วเข้าพระนครเมื่อมีใครถามว่า ท่านอยู่ที่ไหน นางก็กล่าวว่า ประโยชน์อะไรด้วยการอยู่ของเราสำหรับท่าน ครั้นล่วงไปเดือนสองเดือน ถูกถามอีก นางก็กล่าวว่าฉันอยู่ร่วมคันกุฎีกับพระสมณโคดมในพระเชตวัน ได้ทำความสงสัยแก่พวกปุถุชนว่า นางจิญจมาณวิกาพูดนี้ จริงหรือไม่หนอ ครั้นล่วงไปสามสี่เดือนนางก็เอาผ้าขี้ริ้วมาพันท้อง ทำเป็นหญิงมีท้อง เอาผ้าแดงคลุมข้างบน ทำให้พวกอันธพาลเชื่อว่า มีท้องกับพระสมณโคดม ครั้นล่วงไปแปดเก้าเดือนนางก็เอาไม้วงกลมผูกไว้ที่ท้อง เอาผ้าคลุมข้างบน ให้พวกเดียรถีย์เอาไม้คางโคทุบหลังมือ หลังเท้าให้บวมมีอินทรีย์ลำบาก ครั้นเวลาเย็น เมื่อพระตถาคตนั่งแสดงธรรมบนธรรมาสน์ที่ตกแต่งไว้ นางไปธรรมสภา ยืนตรงพระพักตร์พระตถาคต เหมือนหญิงที่พยายามเอาก้อนคูถขว้างดวงจันทร์ ด่าพระตถาคตในท่ามกลางบริษัททีเดียวว่า แน่ะมหาสมณะ ท่านแสดงธรรมแก่มหาชน เสียงของท่านไพเราะ ริมฝีปากสนิทดี แต่ฉันมีท้องเพราะท่าน เวลานี้ก็ครบกำหนดแล้ว ท่านยังไม่เตรียมเรือนคลอดแก่ฉัน เนยใสและน้ำมันเป็นต้นก็ยังไม่มีเมื่อท่านไม่ทำเอง ก็ไม่บอกแก่อุปัฏฐากของตนคนใดคนหนึ่งเช่นพระเจ้าโกศลอนาถบิณฑิกเศรษฐี มหาอุบาสิกาวิสาขา ว่าจงช่วยทำสิ่งที่ควรทำแก่นางจิญจมาณวิกานี้ ท่านรู้จักแต่อภิรมย์เท่านั้น ไม่รู้จักบริหารครรภ์ พระตถาคตได้ทรงสดับดังนั้น จึงหยุดธรรมกถามีอาการดุจพระยาสีหะ ทรงบันลือพระสุรสิงหนาทว่า น้องหญิง ฉันกับเธอสองคนเท่านั้น รู้คำที่เธอกล่าวว่า จริงหรือไม่จริง นางจิญจมาณวิกากล่าวว่า ถูกแล้ว พระสมณะ เรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะท่านกับฉันรู้กัน.
ขณะนั้น ภพของท้าวสักกะได้แลดูอาการเร่าร้อน ท้าวสักกะพิจารณาดูก็ทรงทราบว่า นางจิญจมาณวิกาด่าพระตถาคต ด้วยเรื่องไม่เป็นจริง จึงทรงดำริว่า จักชำระเรื่องนี้ แล้วเสด็จมากับเทพบุตรสี่องค์ เทพบุตรเหล่านั้นแปลงเพศเป็นลูกหนู เข้าไปกัดเชือกผูกไม้วงกลมพร้อมกัน ได้มีลมพัดเปิดผ้าคลุมขึ้น ไม้วงกลมตกลงถูกหลังเท้านางจิญจมาณวิกา ปลายเท้าทั้งสองแตกพวกมนุษย์เห็นดังนั้นจึงกล่าวว่า อีกาลกรรณี มึงด่าพระสัมมาสัมพุทธเจ้าและช่วยกันถ่มน้ำลายรดศีรษะ ถือก้อนดินท่อนไม้ขับออกจากพระเชตวัน พอนางจิญจมาณวิกาได้พ้นครองจักษุพระตถาคต แผ่นดินใหญ่เเยกเป็นช่องเปลวไฟพลุ่งขึ้นจากอเวจี โอบอุ้มนางจิญจมาณวิกา เหมือนกับห่มผ้ากัมพลที่ตระกูลให้ไว้ จมลงไปในอเวจี ลาภสักการะของอัญเดียรถีย์ทั้งหลายก็เสื่อมไป แต่ของพระทศพลเจริญยิ่งขึ้นเหลือประมาณ.
วันรุ่งขึ้น ภิกษุทั้งหลาย ยกเรื่องขึ้นสนทนาในธรรมสภาว่า ดูก่อนอาวุโสทั้งหลาย นางจิญจมาณวิกาด่าพระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้เป็นอัครทักษิไณยบุคคลอันโอฬาร ด้วยเรื่องไม่จริง ถึงความพินาศใหญ่ พระศาสดาเสด็จมาตรัสถามว่า ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บัดนี้เธอทั้งหลาย นั่งสนทนากันถึงเรื่องอะไรเมื่อภิกษุเหล่านั้นกราบทูลให้ทรงทราบแล้ว ตรัสว่า ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย มิใช่แต่ในบัดนี้เท่านั้นที่นางจิญจมาณวิกานี้ด่าเราด้วยเรื่องไม่จริงแล้วถึงความพินาศแม้ในกาลก่อน นางก็ด่าเราด้วยเรื่องไม่จริง แล้วถึงความพินาศเหมือนกันแล้วทรงนำอดีตนิทานมาตรัสเล่าดังต่อไปนี้.
ในอดีตกาล เมื่อพระเจ้าพรหมทัตเสวยราชสมบัติอยู่ใน พระนครพาราณสี พระโพธิสัตว์เกิดให้ครรภ์พระอัครมเหสีของพระเจ้าพรหมทัตเสวยราชสมบัติอยู่ในพระนครพาราณสี พระโพธิสัตว์เกิดในครรภ์พระอัครมเหสีของพระเจ้าพรหมทัต พระญาติทั้งหลายถวายพระนามพระโพธิสัตว์ว่า ปทุมกุมารเพราะมีพระพักตร์แลดูเหมือนดอกบัวบาน พระโพธิสัตว์นั้นครั้นเจริญวัยแล้วไปเรียนศิลปวิทยาทั้งปวงสำเร็จแล้วกลับมา ลำดับนั้น พระชนนีของพระองค์สิ้นพระชนม์ พระราชาได้แต่งตั้งหญิงอื่นเป็นอัครมเหสี แล้วพระราชทานตำแหน่งอุปราชแก่พระโอรส ต่อมา พระราชาเสด็จไปปราบปัจจันตประเทศที่กำเริบขึ้น รับสั่งกะพระอัครมเหสีว่า น้องรัก เธอจงอยู่ที่นี้แหละ ฉันจะไปปราบปัจจันตประเทศ พระนางทูลว่า หม่อมฉัน จะไม่อยู่ที่นี่ จักขอโดยเสด็จด้วยพระองค์ตรัสโทษในสนามรบให้ฟัง แล้วตรัสว่า เธอจงอย่ากระวนกระวายอยู่จนกว่าฉันจะมา ฉันจะสั่งปทุมกุมารมิให้ลืมกิจการที่ควรกระทำแก่เธอ ดังนี้แล้วทรงกระทำตามที่ตรัส แล้วเสด็จไปขับไล่ปัจจามิตร ทำชนบทให้สงบราบคาบแล้วเสด็จกลับมาตั้งค่ายพักอยู่นอกพระนคร.
พระโพธิสัตว์ทราบว่า พระชนกเสด็จมา จึงให้ประดับพระนครตกแต่งพระราชมณเฑียร แล้วไปสำนักพระอัครมเหสีแต่พระองค์เดียว พระอัครมเหสีเห็นรูปสมบัติของพระโพธิสัตว์ ก็มีจิตรักใคร่ พระโพธิสัตว์ถวายบังคมพระนางแล้ว ทูลถามว่า ข้าแต่พระแม่เจ้า พระแม่เจ้าประสงค์สิ่งใดหม่อมฉันจะทำถวาย ลำดับนั้น พระนางตรัสว่า เธออย่าเรียกฉันว่าเเม่ เสด็จลุกขึ้นจูงมือพระโพธิสัตว์ตรัสว่า เธอจงขึ้นบนพระที่เถิด ทูลถามว่า เพื่ออะไรตรัสว่า เราทั้งสองจักรื่นรมย์ด้วยความยินดีในกิเลส ชั่วเวลาที่พระราชายังไม่เสด็จมา ข้าแต่พระแม่เจ้า เสด็จแม่เป็นแม่ของหม่อมฉันด้วย ยังมีพระสามีอยู่ด้วย ขึ้นชื่อว่าหญิงที่มีผู้หวงแหน หม่อมฉันไม่เคยทำลายอินทรีย์แลดูด้วยอำนาจกิเลสเลย หม่อมฉันจักทำกรรมที่เศร้าหมองถึงเพียงนี้กับพระแม่อย่างไรได้ พระนางได้ตรัสถึงสองสามครั้ง เมื่อพระโพธิสัตว์ไม่ปรารถนา พระนางจึงตรัสว่า เจ้าจะไม่ทำตามคำของเราหรือ ทูลว่า ข้าแต่พระแม่เจ้า หม่อมฉันทำไม่ได้ ตรัสว่า ถ้าเช่นนั้น เราจักกราบทูลแด่พระราชาอย่างนี้ แล้วให้ตัดศีรษะของท่านเสีย พระมหาสัตว์ตรัสว่า จงทำตามชอบของพระแม่เจ้าเถิดได้ทำให้พระนางละอายพระทัยแล้วหลีกไป.
พระนางมีความสะดุ้งกลัว ทรงดำริว่า ถ้ากุมารนี้ไปกราบทูลพระบิดาก่อนเรา เราคงไม่รอดชีวิต เราจักกราบทูลเสียก่อน ทรงดำริเช่นนี้แล้ว ไม่เสวยกระยาหาร ทรงนุ่งห่มผ้าเศร้าหมอง แสดงรอยเล็บที่พระสรีระ แล้วให้สัญญาแก่พวกหญิงคนใช้ว่า เมื่อพระราชาตรัสถามว่า พระเทวีเสด็จไปไหนท่านทั้งหลายทูลว่า เป็นไข้ แล้วก็ลวงว่าเป็นไข้บรรทมอยู่ พระราชาทรงทำประทักษิณพระนครแล้วเสด็จขึ้นพระราชนิเวศน์ เมื่อไม่เห็นเทวี จึงตรัสถามว่าพระเทวีไปไหน ทรงสดับว่าเป็นไข้ จึงเสด็จเข้าห้องบรรทม ตรัสถามว่าแน่ะพระเทวี พระน้องไม่สบายไปหรือ พระนางทำเป็นไม่ได้ยินดำรัสพระราชาแม้ถูกถามถึงสองสามครั้ง ก็นิ่งเสีย พระราชาตรัสถามว่า แน่ะพระเทวี เหตุไรจึงไม่พูดกับฉัน พระนางทูลว่า บรรดาหญิงที่มีสามีแล้วไม่มีใครเขาเป็นเหมือนหม่อมฉัน พระราชาตรัสถามว่า ใครเบียดเบียนพระน้องหรือ จงบอกพี่เร็วพี่จักตัดหัวมันเสีย พระนางทูลว่า ข้าแต่พระมหาราช พระองค์ทรงตั้งใครรักษาพระนครแล้วเสด็จไป ตรัสว่า ตั้งเจ้าปทุมกุมารโอรสของเรา พระนางทูลว่า ปทุมกุมารมาที่อยู่ของหม่อมฉัน แม้หม่อมฉันจะกล่าวว่า แน่ะพ่อเจ้าอย่าทำอย่างนี้ ฉันเป็นแม่ของเจ้า ปทุมกุมารกล่าวว่า นอกจากเรา คนอื่นชื่อว่าเป็นพระราชาไม่มี เราจักให้พระนางอยู่ในพระราชฐาน รื่นรมย์กันด้วยความยินดีแห่งกิเลส แล้วจับมวยผมของหม่อมฉันทึ้งไปมา เมื่อหม่อมฉันไม่ยอมทำตามคำของตน ก็ทุบตีแล้วออกไป.
พระราชาไม่ทรงพิจารณาก่อน ทรงพระพิโรธดังอสรพิษรับสั่งพวกราชบุรุษว่า พวกเจ้าจงไปมัดปทุมกุมารนำมา พวกราชบุรุษพากันไปวังปทุมกุมาร เหมือนอย่างกะแห่ไปเต็มเมือง จับปทุมกุมารทุบตีแล้วมัดมือไพล่หลังอย่างมั่นคง เอาโซ่คล้องคอกระทำเป็นนักโทษประหารชีวิต ทุบตีพลางนำไปพลาง พระโพธิสัตว์คิดว่า นี้เป็นการกระทำของเทวี จึงเดินบ่นมาว่า ดูก่อนบุรุษผู้เจริญ ทั้งหลาย เรามิได้ประทุษร้ายพระราชา เราไม่มีความผิดเลย ชาวพระนครทั้งสิ้นพากันเอิกเกริกกล่าวว่า ได้ยินว่า พระราชาเชื่อคำผู้หญิงรับสั่งให้ฆ่าพระมหาปทุมกุมาร ประชุมกันกลิ้งเกลือกแทบเท้าพระกุมารร่ำไรรำพันด้วยเสียงดังว่า ข้าแต่นาย กรรมนี้ไม่สมควรแก่ท่านเลย ขณะนั้นพวกราชบุรุษนำพระกุมารไปแสดงแก่พระราชา พระราชาทอดพระเนตรแล้วไม่อาจข่มพระพิโรธได้ จึงมีรับสั่งว่า กุมารนี้ไม่ใช่พระราชาเลย ทำท่าทีเป็นพระราชาเป็นโอรสของเรา ผิดในพระอัครมเหสี ไปเถิด พวกท่านจงจับกุมารทิ้งในเหวเป็นที่ทิ้งโจรให้ถึงความพินาศเสีย พระมหาสัตว์วิงวอนพระชนกว่า ข้าแต่เสด็จพ่อ หม่อมฉันไม่มีความผิดถึงเพียงนี้เลย ขอพระองค์อย่าได้ทรงเชื่อคำของผู้หญิงทำให้หม่อมฉันพินาศเลย พระราชามิได้ทรงเชื่อถ้อยคำของพระโพธิสัตว์ ลำดับนั้น นางสนมหมื่นหกพันพากันร้องให้เซ็งแซ่ว่า พ่อมหาปทุมกุมาร พ่อได้รับกรรมอันนี้ ซึ่งไม่สมควรแก่ตนเลย พวกผู้ใหญ่ทั้งหมดมีกษัตริย์มหาศาลเป็นต้น ตลอดจนอำมาตย์ราชเสวกทั้งหลาย พากันกราบทูลว่า ข้าแต่พระองค์ พระกุมารนี้สมบูรณ์ด้วยคุณคือศีลาจารวัตรเป็นรัชทายาทสืบสันตติวงศ์ ขอพระองค์อย่าได้ทรงเชื่อคำของผู้หญิง ไม่ทรงพิจารณาก่อนแล้วทำพระกุมารให้พินาศเสียเลย วิสัยพระราชา ต้องใคร่ครวญก่อนจึงกระทำลงไปแล้วกล่าวคาถา ๗ คาถาว่า
พระราชาผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดิน ไม่เห็นโทษของ ผู้อื่นว่าน้อยหรือมากโดยประการทั้งปวง ไม่พิจารณา ด้วยพระองค์เองก่อนแล้ว ไม่พึงลงอาชญา. กษัตริย์พระองค์ใด ยังไม่ทันพิจารณา แล้วทรง ลงพระราชอาญา กษัตริย์พระองค์นั้นชื่อว่า ย่อม กลืนกินพระกระยาหาร พร้อมด้วยหนาม เหมือนคน ตาบอดกลืนกินอาหารพร้อมด้วยแมลงวัน ฉะนั้น. กษัตริย์พระองค์ใด ทรงลงพระราชอาชญากับผู้ ไม่ควรจะลงพระอาญา กษัตริย์พระองค์นั้น เป็น เหมือนคนเดินทางไม่ราบเรียบ ไม่รู้ว่าทางเรียบหรือ ไม่เรียบ. กษัตริย์พระองค์ใด ทรงเห็นเหตุที่ควรลงพระราชอาญา และไม่ควรพระราชอาชญา และทรงเห็น เหตุนั้น โดยประการทั้งปวงเป็นอย่างดีแล้ว ทรง ปกครองบ้านเมือง กษัตริย์พระองค์นั้นสมควรปกครอง ราชสมบัติ. กษัตริย์ผู้มีพระทัยอ่อนโยนโดยส่วนเดียว หรือมี พระทัยกล้าโดยส่วนเดียวก็ไม่อาจที่จะดำรงพระองค์ไว้ ในอิสริยยศที่สูงใหญ่ได้ เพราะเหตุนั้น กษัตริย์ไม่พึง ประพฤติเหตุทั้งสอง คือพระทัยอ่อนเกินไปและกล้า เกินไป. กษัตริย์ผู้มีพระทัยอ่อน ก็ถูกประชาราษฎร์ ดูหมิ่น กษัตริย์ผู้มีพระทัยแข็งนักก็มีเวร กษัตริย์ควร ทราบเหตุทั้งสองอย่างแล้วประพฤติเป็นกลาง ๆ ข้าแต่พระราชา คนมีราคะย่อมพูดมาก แม้คนมี โทสะก็พูดมาก พระองค์ไม่ควรจะให้ปลงพระชนม์ พระราชโอรส เพราะเหตุแห่งหญิงเลย.
ที่มา: อรรถกถาชาดก ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย ผ่าน E-Tipitaka เล่ม ๖๐ หน้า ๑๘๙–๒๐๒ · เนื้อความเป็นของเจ้าของต้นฉบับ แสดงภายใต้ เงื่อนไขนี้ หากประสงค์ให้นำออก แจ้งที่ saddhammadana@gmail.com จะนำออกทันที
ทวาทสนิบาตชาดก ๕๐ ข้อ
คาถา
ตัวบทพระไตรปิฎกของชาดกเรื่องนี้ คือคาถา ๕๐ ข้อข้างล่าง เรื่องเล่าข้างบนคืออรรถกถาที่อธิบายคาถาเหล่านี้
อรรถกถาบาลี อักษรโรมัน
9 Mahāpadumajātakaṃ.
Nādiṭṭhā parato dosanti idaṃ satthā jetavane viharanto ciñcamāṇavikaṃ ārabbha kathesi.
Paṭhamabodhiyamhi dasabalassa puthubhūtesu sāvakesu aparimāṇesu devamanussesu ariyabhūmiṃ okkantesu patthatesu satthu guṇasamudayesu mahālābhasakkāro udapādi. Titthiyā suriyuggamane khajjopanakasadisā ahesuṃ hatalābhasakkārā. Te antaravithiyaṃ ṭhatvā kiṃ samaṇo gotamov buddho mayaṃpi buddhā tasseva dinnaṃ mahapphalaṃ amhākampi dinnaṃ mahapphalameva amhākampi detha karothāti evaṃ manusse samādapetvāpi lābhasakkāre alabhitvā raho sannipatitvā kena Nukho upāyena samaṇassa gotamassa manussānaṃ antare avaṇṇaṃ uppādetvā lābhasakkāraṃ nāseyyāmāti mantayiṃsu.
Tadā hi sāvatthiyaṃ ciñcamāṇavikā nāmekā paribbājikā uttamarūpadharā sobhaggappattā devaccharā viya. Tassā sarīrato raṃsiyo niccharanti. Atheko kharamantī evamāha ciñcamāṇavikaṃ paṭicca samaṇassa gotamassa avaṇṇaṃ uppādetvā lābhasakkāraṃ nāseyyāmāti. Te attheso upāyoti sampaṭicchiṃsu. Atha sā titthiyārāmaṃ āgantvā vanditvā aṭṭhāsi. Titthiyā tāya saddhiṃ na kathesuṃ. Sā ko nukho me dosoti yāvatatiyaṃ vandāmi ayyāti vatvā ayyā ko nukho me doso kiṃ mayā saddhiṃ na kathethāti āha. Bhagini samaṇaṃ gotamaṃ amhe viheṭhentaṃ hatalābhasakkāre katvā vicarantaṃ na jānāsīti. Na jānāmi ayyā kiṃ panettha mayā kattabbanti. Sace tvaṃ bhagini amhākaṃ sukhamicchasi attānaṃ paṭicca samaṇassa gotamassa avaṇṇaṃ uppādetvā lābhasakkāraṃ nāsehīti. Sā sādhu ayyā mayhameveso bhāro mā cintayitthāti vatvā pakkamitvā itthimāyāsu kusalatāya tato paṭṭhāya sāvatthivāsīnaṃ dhammakathaṃ sutvā jetavanā nikkhamanasamaye indagopakavaṇṇaṃ paṭaṃ pārupitvā gandhamālādihatthā jetavanābhimukhī gacchantī imāya velāya kuhiṃ gacchasīti vutte kiṃ tumhākaṃ mama gamanaṭṭhānenāti vatvā jetavanasamīpe titthiyārāme pavisitvā pātova bhagavantaṃ vandissāmāti nagarā nikkhamante upāsakajane jetavane vuṭṭhā viya Hutvā nagaraṃ pavisantī kuhiṃ vuṭṭhāsīti vutte kiṃ tumhākaṃ mama vuṭṭhānenāti vatvā ekamāsadvimāsaccayena pucchiyamānā jetavane samaṇena gotamena saddhiṃ ekagandhakuṭiyā vuṭṭhamhīti puthujjanānaṃ saccaṃ nukho etaṃ noti kaṅkhaṃ uppādetvā temāsacatumāsaccayena pilotikāhi udaraṃ veṭhetvā gabbhinivaṇṇaṃ dassetvā upari rattapaṭaṃ pārupitvā samaṇaṃ gotamaṃ paṭicca gabbho laddhoti andhabālaṃ gāhāpetvā aṭṭhanavamāsaccayena udare dārumaṇḍalikaṃ bandhitvā upari paṭaṃ pārupitvā hatthapādapiṭṭhiyo gohanukena koṭāpetvā ussadaṃ dassetvā kilantindriyā hutvā sāyaṇhasamaye tathāgate alaṅkatadhammāsane nisīditvā dhammaṃ desente dhammasabhaṃ gantavā tathāgatassa purato ṭhatvā mahāsamaṇa mahājanassa tvaṃ dhammaṃ desesi madhuro te saddo suphusitaṃ dantāvaraṇaṃ ahaṃ pana taṃ paṭicca gabbhaṃ labhitvā paripuṇṇagabbhā jātā neva me pasūtigharaṃ jānāsi na sappitelādīni sayaṃ akaronto attano upaṭṭhākānaṃpi aññataraṃ kosalarājānaṃ vā anāthapiṇḍikaṃ vā visākhaṃ vā mahāupāsikaṃ imissā ciñcamāṇavikāya kattabbayuttakaṃ karohīti na vadesi abhiramituṃyeva jānāsi gabbhaparihāraṃ na jānāsīti gūthapiṇḍaṃ gahetvā candamaṇḍalaṃ dūsetuṃ vāyamantī viya parisamajjheyeva tathāgataṃ akkosi. Tathāgato taṃ sutvā dhammakathaṃ ṭhapetvā sīho viya abhinadanto bhagini tayā kathitassa tathabhāvaṃ vā vitathabhāvaṃ vā ahameva ca tvañca jānāmāti. Āma samaṇa tayā ca Mayā ca ñātabhāvenetaṃ jātanti.
Tasmiṃ khaṇe sakkassa bhavanaṃ uṇhākāraṃ dassesi. Sakko āvajjamāno ciñcamāṇavikā tathāgataṃ abhūtena akkosatīti ñatvā idaṃ vatthuṃ sodhessāmīti catūhi devaputtehi saddhiṃ āgami. Devaputtā mūsikapotakā hutvā dārumaṇḍalikassa bandharajjuke ekappahārena chindiṃsu. Pārupanapaṭaṃ vāto ukkhipi. Dārumaṇḍalaṃ patamānaṃ tassā pādapiṭṭhiyaṃ pati. Ubho aggapādā chindiṃsu. Manussāpi kālakaṇṇi sammāsambuddhaṃ akkosasīti sīse khelaṃ pātetvā leḍḍudaṇḍādihatthā jetavanā nīhariṃsu. Athassā tathāgatassa cakkhupathaṃ atikkantakāle mahāpaṭhavī bhijjitvā vivaramadāsi. Avīcito aggijālā uṭṭhahi. Sā kuladattiyaṃ kambalaṃ pārupamānā viya gantvā avīcimhi nibbatti. Aññatitthiyānaṃ lābhasakkāro parihāyi. Dasabalassa bhiyyoso mattāya vaḍḍhi. Punadivase dhammasabhāyaṃ kathaṃ samuṭṭhāpesuṃ āvuso ciṇcamāṇavikā evaṃ uḷāraṃ aggadakkhiṇeyyaṃ sammāsambuddhaṃ abhūtena akkositvā mahāvināsaṃ pattāti. Satthā āgantvā kāya nuttha bhikkhave etarahi kathāya sannisinnāti pucchitvā imāya nāmāti vutte na bhikkhave idāneva pubbepi esā maṃ abhūtena akkositvā vināsaṃ pattāyevāti vatvā atītaṃ āhari
atīte bārāṇasiyaṃ brahmadatte rajjaṃ kārente bodhisatto tassa aggamahesiyā kucchismiṃ nibbatti. Phullapadumasarikkhamukhattā panassa padumakumārotveva nāmaṃ kariṃsu. So vayappatto sabbasippāni Uggaṇhitvā āgami. Athassa mātā kālamakāsi. Rājā aññaṃ aggamahesiṃ katvā puttassa uparajjaṃ adāsi. Aparabhāge rājā paccantaṃ kupitaṃ vūpasametuṃ gacchanto aggamahesiṃ bhadde idheva vasa ahaṃ paccantaṃ vūpasametuṃ gacchāmīti vatvā nāhaṃ idheva vasissāmi ahaṃpi gamissāmīti vutte yuddhabhūmiyaṃ ādīnavaṃ pakāsetvā yāva mamāgamanā anukkaṇṭhamanā vasa ahaṃ padumakumāraṃ yathā tava kattabbakiccesu appamatto hoti evaṃ āṇāpetvā gamissāmīti vatvā tathā katvā gantvā paccāmitte palāpetvā janapadaṃ santappetvā paccāgantvā bahinagare khandhāvāraṃ nivāsesi. Bodhisattopi pitu āgatabhāvaṃ ñatvā nagaraṃ alaṅkārāpetvā rājagehaṃ paṭijaggāpento ekakova tassā santikaṃ agamāsi. Sā tassa rūpasampattiṃ disvā paṭibaddhacittā ahosi. Bodhisatto taṃ vanditvā amma amhākaṃ kiṃ kattabbanti pucchi. Atha maṃ ammāti mā vadesīti uṭṭhāya hatthe gahetvā sayanaṃ abhirūhāti āha. Kiṃkāraṇāti. Yāva rājā na āgacchati tāva ubhopi kilesaratiyā ramissāmāti āha. Amma tvaṃ mama mātā ca sassāmikā ca mayā sapariggaho mātugāmo nāma kilesavasena indriyāni bhinditvā na olokitapubbo kathaṃ tayā saddhiṃ evarūpaṃ kiliṭṭhakammaṃ karissāmīti. Sā dve tayo vāre kathetvā tasmiṃ anicchamāne mama vacanaṃ na karosīti āha. Amma na karomīti. Tenahi evaṃ rañño kathetvā sīsaṃ te chindāpessāmīti. Mahāsatto tava ruciyā karohīti taṃ Lajjāpetvā pakkāmi. Sā bhītatasitā cintesi sacāyaṃ paṭhamataraṃ pitu ārocessati jīvitaṃ me natthi ahameva puretaraṃ kathessāmīti bhattaṃ abhuñjitvā kiliṭṭhavatthaṃ nivāsetvā sarīre nakharājiyo dassetvā kuhiṃ devīti raññā pucchitakāle gilānāti katheyyāthāti paricārikānaṃ saññaṃ datvā gilānālayaṃ katvā nipajji. Rājāpi nagaraṃ padakkhiṇaṃ katvā nivesanaṃ āruyha taṃ apassanto kuhiṃ devīti pucchitvā gilānāti sutvā sirigabbhaṃ pavisitvā kiṃ te devi aphāsukanti pucchi. Sā tassa vacanaṃ asuṇantī viya hutvā dve tayo vāre pucchitāpi tuṇhī ahosi. Devi kiṃ maṃ na kathesīti. Sassāmikaitthiyo nāma mādisā na hontīti vatvā kenaci viheṭhitāsi sīghaṃ me kathehi sīsamassa chindissāmīti vutte kaṃ tvaṃ mahārāja nagare ṭhapetvā gatosīti. Puttaṃ padumakumāranti. So mayhaṃ vasanaṭṭhānaṃ āgantvā tāta mā evaṃ karohi ahaṃ tava mātāti vuccamānopi ṭhapetvā maṃ añño rājā nāma natthi ahaṃ taṃ gehe karitvā kilesaratiyā ramissāmīti maṃ kesesu gahetvā aparāparaṃ luñcitvā attano vacanaṃ akarontaṃ vadhitvā koṭetvā gatoti āha. Rājā anupaparikkhitvāva āsīviso viya kuddho purise āṇāpesi gacchatha padumakumāraṃ bandhitvā ānethāti. Te nagaraṃ avattharantā viya gehaṃ gantvā taṃ bandhitvā paharitvā pacchābāhuṃ daḷhabandhanaṃ bandhitvā rattakaṇṇaveramālaṃ gīvāyaṃ paṭimuñcitvā vajjhabhāvaṃ katvā paharantā ānayiṃsu. So deviyā idaṃ kammanti ñatvā bho purisā nāhaṃ rañño Dosakārako niraparādhovāhamasmīti vilapanto āgacchati. Sakalanagaraṃ saṃkhubhitvā rājā kira mātugāmassa vacanaṃ gahetvā mahāpadumakumāraṃ ghātāpetīti sannipatitvā kumārassa pādamūle nipatitvāva na te idaṃ sāmi anucchavikanti mahāsaddena paridevi. Atha naṃ netvā te rājapurisā rañño dassesuṃ. Rājā disvāva cittaṃ niggaṇhituṃ asakkonto ayaṃ arājāva rājalīlaṃ karoti mama putto hutvā aggamahesiyā aparajjhati gacchatha naṃ corapapāte pātetvā vināsaṃ pāpethāti āha. Mahāsatto na mayhaṃ tāta evarūpo aparādho atthi mātugāmassa kathaṃ gahetvā mā maṃ nāsehīti pitaraṃ yāci. So tassa kathaṃ na gaṇhi. Tato soḷasasahassā antepurikā tāta mahāpadumakumāra te attano ananucchavikaṃ idaṃ laddhanti mahāviravaṃ viraviṃsu. Sabbe khattiyamahāsālādayopi amaccaparijanāpi deva kumāro sīlācāraguṇasampanno vaṃsānurakkhito rajjadāyādo mā naṃ mātugāmassa vacanaṃ gahetvā anupaparikkhitvā vināsehi raññā nāma nisammakārinā bhavitabbanti vatvā satta gāthā abhāsiṃsu
nādiṭṭhā parato dosaṃ aṇuṃthūlāni sabbaso
issaro paṇaye daṇḍaṃ sāmaṃ appaṭivekkhiya.
Yo ca appaṭivekkhitvā daṇḍaṃ kubbati khattiyo
sakaṇṭakaṃva gilati jaccandhova samakkhikaṃ.
Adaṇḍiyaṃ daṇḍiyati daṇḍiyañca adaṇḍiyaṃ
andhova visamaṃ maggaṃ na jānāti samāsamaṃ.
Yo ca etāni ṭhānāni aṇuṃthūlāni sabbaso
sudiṭṭhamanusāseyya save voharitumarahati.
Nekantamudunā sakkā ekantatikkhaṇena vā
attaṃ mahante ṭhapetuṃ tasmā ubhayamācare.
Paribhūto mudu hoti atitikkhova veravā
etañca ubhayaṃ ñatvā anumajjhaṃ samācare.
Bahumpi ratto bhāseyya duṭṭhopi bahu bhāsati
na itthikāraṇā rāja puttaṃ ghātetumarahasīti.
Tattha nādiṭṭhāti adisvā. Paratoti parassa. Sabbasoti sabbāni. Aṇuṃthūlānīti khuddakamahantāni vajjāni. Sāmaṃ appaṭivekkhiyāti paravacanaṃ pahāya attano paccakkhaṃ akatvā paṭhavissaro rājā daṇḍaṃ na paṇaye na paṭṭhapeyya mahāsammatarājakālasmiṃ hi satato uttaridaṇḍo nāma natthi tāḷanagarahanapabbājanato uddhaṃ hatthapādacchedanaghātanannāma natthi pacchā kakkhalarājūnaṃ kāle etaṃ uppannaṃ taṃ sandhāya te amaccā ekanteneva parassa dosaṃ sāmaṃ adisvā kātuṃ na yuttanti kathentā evamāhaṃsu. Yo ca appaṭivekkhitvāti mahārāja evaṃ paṭivekkhitvā dosānucchavike daṇḍe paṇetabbe yo rājā agatigamane ṭhito taṃ dosaṃ appaṭivekkhitvā hatthacchedādidaṇḍaṃ karoti so attano dukkhakāraṇaṃ karonto sakaṇṭakaṃ bhojanaṃ gilati nāma jaccandho viya samakkhikaṃ bhuñjati nāma. Adaṇḍiyanti yo adaṇḍiyaṃ adaṇḍapaṇetabbaṃ daṇḍetvā daṇḍiyañca Daṇḍapaṇetabbaṃ adaṇḍetvā attano rucimeva karoti so andhova visamaṃ maggaṃ paṭipannopi na jānāti samāsamaṃ gato pāsāṇādīsu pakkhalanto andho viya catūsu apāyesu mahānirayesu mahādukkhaṃ pāpuṇātīti attho. Etāni ṭhānānīti etāni daṇḍiyādaṇḍiyakāraṇāniceva daṇḍiyakāraṇesupi aṇuṃthūlāni ca sabbāni sudiṭṭhaṃ disvā anusāseyya save rājā voharituṃ rajjaṃ anusāsituṃ arahatīti attho. Attaṃ mahante ṭhapetunti evarūpe anuppanne bhoge uppādetvā uppanne thāvare katvā attānaṃ mahante uḷāre issariye ṭhapetuṃ na sakkotīti attho. Mudūti mudurājā raṭṭhavāsikānaṃ paribhūto hoti avaññāto so rajjaṃ niccoraṃ kātuṃ na sakkoti. Veravāti atitikkhassa pana sabbepi raṭṭhavāsikā verino hontīti so veravā nāma hoti. Anumajjhanti anubhūtaṃ mudutikhiṇabhāvānaṃ majjhaṃ samācare amudu atikkho hutvā rajjaṃ kāretīti attho. Na itthikāraṇāti pāpakaṃ lāmakaṃ mātugāmaṃ nissāya vaṃsānurakkhitaṃ chattadāyādaṃ puttaṃ ghātetuṃ nārahasi mahārājāti.
Evaṃ nānākāraṇehi kathentāpi amaccā attano kathaṃ gāhāpetuṃ nāsakkhiṃsu. Bodhisattopi yācanto attano kathaṃ gāhāpetuṃ nāsakkhi. Andhabālo pana so rājā gacchatha naṃ corapapāte khipathāti āṇāpento aṭṭhamaṃ gāthamāha
sabbova loko ekato itthī ca ayamekikā
tenāhaṃ paṭipajjissaṃ gacchatha pakkhipetha nanti.
Tattha tenāhanti yena kāraṇena sabbo loko ekato kumārassa pakkho hutvā ṭhito ayañca itthī ekikāva tena kāraṇenāhaṃ imissā vacanaṃ paṭipajjissaṃ gacchatha naṃ pabbataṃ āropetvā papāte khipathāti.
Evaṃ vutte soḷasasahassāsu rājitthīsu ekāpi sakabhāvena saṇṭhāretuṃ nāsakkhi. Sakalanagaravāsino bāhā paggayha kanditvā kese vikiriyamānā vilapiṃsu. Rājā ime imassa papātakhipanaṃ paṭibāheyyunti saparivāro gantvā mahājanassa paridevantasseva naṃ uddhapādaṃ adhosiraṃ gāhāpetvā papāte khipāpesi. Athassa mettābhāvanānubhāvena pabbate adhivatthā devatā mā bhāyi mahāpadumāti taṃ samassāsetvā ubhohi hatthehi gahetvā hadaye ṭhapetvā dibbasamphassaṃ pharāpetvā otaritvā pabbatapādapatiṭṭhita- nāgabhavane nāgarājassa phaṇagabbhe ṭhapesi. Nāgarājā bodhisattaṃ nāgabhavanaṃ netvā attano yasaṃ majjhe bhinditvā adāsi. So tattha ekasaṃvaccharaṃ vasitvā manussapathaṃ gamissāmīti vatvā kataraṃ ṭhānanti vutte himavantaṃ gantvā pabbajissāmīti āha. Nāgarājā sādhūti taṃ gahetvā manussapathe patiṭṭhapetvā pabbajitaparikkhāre datvā sakaṭṭhānameva gato. Sopi himavantaṃ pavisitvā isipabbajjaṃ pabbajitvā jhānābhiññā nibbattetvā vanamūlaphalāhāro tattha paṭivasati. Atheko bārāṇasivāsī vanacarako taṃ ṭhānaṃ patto mahāsattaṃ sañjānitvā nanu tvaṃ deva mahāpadumakumāroti vatvā āma sammāti vutte taṃ vanditvā katipāhaṃ tattha vasitvā Bārāṇasiṃ gantvā rañño ārocesi deva putto te himavantaṃppadese isipabbajjaṃ pabbajitvā paṇṇasālāyaṃ vasati ahaṃ tassa santike vasitvā āgatoti. Supaccakkhato te diṭṭhoti. Āma devāti. Rājā mahābalakāyaparivuto tattha gantvā vanapariyante khandhāvāraṃ bandhitvā amaccaparivuto paṇṇasālaṃ gantvā kāñcanarūpakaṃ viya pajjalantaṃ siriyā paṇṇasāladvāre nisinnaṃ mahāsattaṃ disvā vanditvā ekamantaṃ nisīdi. Amaccā vanditvā paṭisanthāraṃ katvā nisīdiṃsu. Bodhisatto rājānaṃ phalena paṭipucchitvā paṭisanthāraṃ akāsi. Atha naṃ rājā tāta mayā tvaṃ gambhīre papāte khipāpito kathaṃ sajīvitosīti pucchanto navamaṃ gāthamāha
anekatāle narake gambhīre ca suduttare
pātito giriduggasmiṃ kena tvaṃ tattha nāmarīti.
Tattha anekatāleti anekatālappamāṇe. Nāmarīti na amari.
(kumāro āha)
nāgo nāgabalo tattha thāmavā girisānujo
paccuggahi maṃ bhogehi tenāhaṃ tattha nāmarinti.
Ehi taṃ paṭinessāmi rājaputta sakaṃ gharaṃ
rajjaṃ kārehi bhaddante kiṃ araññe karissasīti.
Yathā gilitvā balisaṃ uddhareyya salohitaṃ
uddharitvā sukhī assa evaṃ passāmi attānanti.
(taṃ sutvā rājā āha)
kiṃ nu tvaṃ balisaṃ brūsi kiṃ tvaṃ brūsi salohitaṃ
kiṃ nu tvaṃ ubbhataṃ brūsi taṃ me akkhāhi pucchitoti.
(tāpaso āha)
kāmāhaṃ balisaṃ brūmi hatthiassaṃ salohitaṃ
cattāhaṃ ubbhataṃ brūmi evaṃ jānāhi khattiyāti.
Imāsu pañcasu ekantarikā tisso gāthā bodhisattassa dve rañño.
Tattha paccuggahīti pabbatapatanakāle devatāya paṭiggahitvā dibbasamphassena samassāsetvā upanītaṃ maṃ paṭiggaṇhi gahetvā ca pana maṃ nāgabhavanaṃ netvā mahantaṃ yasaṃ datvā manussapathaṃ nehīti vutte maṃ manussapathaṃ ānesi svāhaṃ idhāgantvā pabbajito iti tena devatāya ca nāgarājassa ca ānubhāvena ahaṃ tattha na marinti sabbaṃ ārocesi. Ehīti rājā tassa vacanaṃ sutvā somanassappatto hutvā tāta ahaṃ bālabhāvena itthiyā vacanaṃ gahetvā evaṃ sīlācāraguṇasampanne tayi aparajjhiṃ khamāhi meti pādesu nipatitvā uṭṭhehi mahārāja khamāmi te dosaṃ ito paraṃ puna mā evaṃ anisammakārī bhaveyyāsīti vutte tāta tvaṃ attano kulasantakaṃ setacchattaṃ ussāpetvā rajjaṃ anusāsanto mayhaṃ khamasi nāmāti evamāha. Uddharitvāti hadayavakkādīni asampattameva taṃ uddharitvā sukhī assa. Attānanti attānaṃ mahārāja evaṃ ahaṃ Hi puna sotthibhāvappattaṃ gilitabalisaṃ purisamiva attānaṃ passāmīti . Kiṃnu tvanti idaṃ rājā tamatthaṃ vitthārato sotuṃ pucchati. Kāmāhanti pañcakāmaguṇe ahaṃ hatthiassaṃ salohitanti brūmi. Cattāhanti cattaṃ ahaṃ yadā taṃ sabbaṃpi cattaṃ hoti pariccattaṃdāni ahaṃ ubbhatanti brūmi.
Iti kho mahārāja mayhaṃ rajjena kiccaṃ natthi tvaṃ pana dasarājadhamme akopetvā agatigamanaṃ pahāya dhammena rajjaṃ kārehīti mahāsatto pitu ovādaṃ adāsi. So roditvā kanditvā nagaraṃ gacchanto antarāmagge amacce pucchi ahaṃ kiṃ nissāya evarūpena ācāraguṇasampannena puttena viyogaṃ pattoti. Aggamahesiṃ devāti. Rājā taṃ uddhapādaṃ gāhāpetvā corappāte khipāpetvā dhammena rajjaṃ kāresi.
Satthā imaṃ dhammadesanaṃ āharitvā evaṃ bhikkhave pubbepesā maṃ akkositvā vināsaṃ pattāti vatvā
ciñcamāṇavikā mātā devadatto ca me pitā
ānando paṇḍito nāgo sārīputto ca devatā
ahaṃ tadā rājaputto evaṃ dhāretha jātakanti osānagāthāya jātakaṃ samodhānesi.
Mahāpadumajātakaṃ navamaṃ.
ที่มา: อรรถกถาบาลี อักษรโรมัน เล่มที่ ๔๐
ดูหัวข้อนี้ในพระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๗