มหาอุกกุสชาดก

๓. มหาอุกกุสชาดก (๔๘๖)

ว่าด้วยพญานกออกช่วยเพื่อน

(แม่เหยี่ยวพูดกับพญาเหยี่ยวว่า)

พวกชาวชนบทพากันมัดคบเพลิงอยู่บนเกาะ

ประสงค์จะกินลูกน้อยๆ ของเรา

พี่พญาเหยี่ยว ขอท่านจงไปบอกมิตรสหาย

เล่าถึงความพินาศแห่งหมู่ญาติของนกทั้งหลาย

(เหยี่ยวนั้นถูกถามจึงแสดงเหตุที่ต้องมาว่า)

ข้าแต่พญานกออก ๑- ราชปักษี

ท่านนะเป็นนกที่ประเสริฐกว่านกทั้งหลาย

ข้าพเจ้าขอยึดท่านเป็นที่พึ่ง

พวกนายพรานชาวชนบทประสงค์จะกินลูกน้อยๆ ของข้าพเจ้า

เพื่อความสุขของข้าพเจ้า ขอท่านจงเป็นที่พึ่งด้วยเถิด

(พญานกออกตอบเหยี่ยวว่า)

บัณฑิตทั้งหลายผู้แสวงหาความสุขอยู่

ย่อมคบมิตรสหายทั้งในกาลและมิใช่กาล

เจ้าเหยี่ยว เราจะทำตามความประสงค์ของเจ้านั้น

เพราะว่าคนดีจะต้องช่วยเหลือคนดี

(เหยี่ยวฟังดังนั้นแล้วเข้าไปหาพญานกออกพลางเชื้อเชิญว่า)

กิจอันใดเป็นกิจที่คนดีจะพึงกระทำให้คนดี

ด้วยความอนุเคราะห์กิจอันนี้ท่านก็ได้ทำแล้ว

ท่านจงถนอมตัวไว้เถิด อย่าได้เดือดร้อนไปเลย

เมื่อท่านยังมีชีวิตอยู่ ข้าพเจ้าก็จะได้ลูกต่อไป

@เชิงอรรถ :

@๑ พญานกออก หมายถึงชื่อนกเหยี่ยวขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ชอบหากินปลาในทะเล

(พญานกออกบันลือสีหนาทว่า)

เราเมื่อจะกระทำการรักษาป้องกันท่านนั้น

แม้ตัวจะตายก็ไม่หวาดหวั่น

เพราะเพื่อนทั้งหลายเหล่านั้นจะต้องสละชีวิต

กระทำเพื่อเพื่อนทั้งหลาย

นี้เป็นธรรมของสัตบุรุษ

(พระศาสดาทรงสรรเสริญคุณของพญานกออกนั้นว่า)

พญานกออกตัวนี้เกิดจากฟองไข่ ได้ทำกรรมที่ทำได้ยาก

เพื่อต้องการจะช่วยลูกนกทั้งหลายเกือบเที่ยงคืน

(ฝ่ายเหยี่ยวไปหาเต่าแล้วกล่าวว่า)

จริงอยู่ คนบางพวกแม้จะเคลื่อนคลาดพลาดพลั้ง

จากการงานของตน ก็ยังดำรงตนอยู่ได้

เพราะความช่วยเหลือของมิตรทั้งหลาย

ลูกๆ ของข้าพเจ้ามีความเดือดร้อน

ข้าพเจ้าจึงมาหาท่านให้เป็นที่พึ่ง ท่านพญาเต่า

ขอท่านบำเพ็ญสิ่งที่เป็นประโยชน์แก่ข้าพเจ้าด้วยเถิด

(เต่าฟังแล้วกล่าวว่า)

บัณฑิตทั้งหลายย่อมทำการผูกมิตรผูกสหาย

ด้วยทรัพย์บ้าง ด้วยข้าวเปลือกบ้าง ด้วยตนบ้าง

พญาเหยี่ยว เราจะทำสิ่งที่เป็นประโยชน์แก่ท่าน

เพราะว่าคนดีจะต้องช่วยเหลือคนดี

(ลูกเต่านอนอยู่ไม่ไกลได้ยินบิดาพูด จึงกล่าวว่า)

คุณพ่อ ขอพ่อจงขวนขวายน้อยนั่งอยู่เฉยๆ เถิด

ลูกจะช่วยบำเพ็ญประโยชน์แทนพ่อ

ลูกจะป้องกันลูกน้อยๆ ของพญาเหยี่ยว

บำเพ็ญประโยชน์นั้นแทนพ่อเอง

(พ่อเต่ากล่าวกับลูกว่า)

ลูกรัก จริงอยู่ การที่ลูกพึงช่วยเหลือ

บำเพ็ญประโยชน์แทนพ่อนั้น

เป็นธรรมของสัตบุรุษโดยแท้

บางทีพวกนายพรานเห็นพ่อซึ่งมีร่างกายใหญ่โต

ก็จะไม่พึงเบียดเบียนลูกนกน้อยๆ ของพญาเหยี่ยว

(เหยี่ยวไปหาราชสีห์เมื่อถูกถาม จึงกล่าวว่า)

ท่านผู้ประเสริฐกว่าเนื้อผู้กล้าหาญ

สัตว์ดิรัจฉานและมนุษย์เดือดร้อน

เพราะภยันตรายย่อมเข้าไปหาท่านผู้ประเสริฐ

ลูกน้อยๆ ของข้าพเจ้ามีความเดือดร้อน

ข้าพเจ้าจึงมาหาท่านให้เป็นที่พึ่ง ท่านเป็นราชาของข้าพเจ้า

เพื่อความสุขของข้าพเจ้า ขอท่านจงเป็นที่พึ่งด้วยเถิด

(ราชสีห์ฟังแล้วกล่าวว่า)

เหยี่ยว เราจะทำสิ่งที่เป็นประโยชน์แก่ท่าน

เรามาก็เพื่อจะฆ่าหมู่ศัตรูของท่าน

ธรรมดาวิญญูชนผู้มีความสามารถรู้อยู่

จะไม่พยายามคุ้มครองมิตรผู้เสมอด้วยตนได้อย่างไร

(แม่เหยี่ยวประกาศมิตตธรรมว่า)

เพื่อบรรลุถึงความสุข บุคคลควรคบมิตรสหายผู้มีใจดี

และบุคคลผู้เป็นเจ้านาย

เราทั้งหลายเป็นผู้พร้อมเพรียงกับลูกๆ บันเทิงใจอยู่

เหมือนคนสวมเกราะป้องกันลูกศร

ลูกนกน้อยๆ ส่งเสียงคูขันอยู่อย่างไพเราะจับใจ

ต้อนรับเราและท่านผู้กำลังคูขัน

เพราะการกระทำของมิตรสหายผู้ไม่หนีไปของตน

บัณฑิตนั้นได้มิตรสหายแล้วย่อมป้องกันลูก

ปศุสัตว์ หรือทรัพย์ไว้ได้

ข้าพเจ้า ลูกๆ และสามีของข้าพเจ้อยู่พร้อมหน้ากัน

เพราะความช่วยเหลือของมิตรทั้งหลาย

อันบุคคลผู้มีเจ้านายและเพื่อนผู้กล้าหาญอาจจะได้รับประโยชน์

สำหรับผู้ที่มีเพื่อนพรั่งพร้อมก็จะมีเพื่อนร่วมงานเช่นนี้

เขาก็จะมีมิตร มียศ มีความรุ่งเรือง บันเทิงใจอยู่ในโลกนี้ นะพี่ที่รัก

พี่เสนกะ ควรจะผูกมิตรแม้กับคนยากจน ดูเถิด

พวกเรามาพร้อมเพรียงกับหมู่ญาติได้เพราะความช่วยเหลือของมิตร

นกตัวใดผูกมิตรไว้กับมิตรผู้กล้าหาญและมิตรผู้มีกำลัง

นกตัวนั้นย่อมมีความสุขเหมือนอย่างฉันและท่าน นะพี่เสนกะ

มหาอุกกุสชาดกที่ ๓ จบ