๓. อันธกวินทสูตร

๓. อันธกวินทสูตร

ว่าด้วยเรื่องอันธกวินทคาม

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ อันธกวินทคาม แคว้นมคธ สมัยนั้น พระผู้มีพระภาคประทับนั่งอยู่ในที่แจ้ง ในราตรีอันมืดมิดและฝนกำลังตก ประปรายอยู่ ครั้นเมื่อราตรีผ่านไป ท้าวสหัมบดีพรหมมีวรรณะงดงามยิ่งนัก เปล่งรัศมี ให้สว่างทั่วอันธกวินทคาม เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ถวายอภิวาท แล้วยืนอยู่ ณ ที่สมควร ได้กล่าวคาถาเหล่านี้ในสำนักของพระผู้มีพระภาคว่า

ภิกษุพึงอาศัยที่นอนและที่นั่งอันสงัด

พึงประพฤติเพื่อความหลุดพ้นจากสังโยชน์

@เชิงอรรถ :

@๑ ดูเทียบ วิ.จู. (แปล) ๗/๓๓๕/๑๘๐, สํ.นิ. (แปล) ๑๖/๑๘๔/๒๘๕, องฺ.จตุกฺก. (แปล) ๒๑/๖๘/๑๑๓

ถ้าภิกษุไม่ประสบความยินดีในที่นั้น

พึงมีสติ มีปัญญาเครื่องบริหาร อยู่ในท่ามกลางสงฆ์

ภิกษุเมื่อเที่ยวบิณฑบาตตามลำดับตระกูล

พึงมีปัญญาเครื่องบริหาร คุ้มครองอินทรีย์

พึงอาศัยที่นอนที่นั่งอันสงัด

พ้นจากภัย ๑- น้อมไปในอภัย ๒-

ภิกษุถึงนั่งอยู่ในที่ที่มีสัตว์เลื้อยคลานอันน่ากลัว

สายฟ้าแลบแปลบปลาบ ฉวัดเฉวียน

ฝนตกในราตรีอันมืดมิด

ก็ปราศจากความขนพองสยองเกล้า

ข้าพระองค์กลัวมุสาวาท จึงไม่อาจคำนวณด้วยใจ

ของข้าพระองค์ได้ว่า ‘เรื่องนี้ข้าพระองค์ได้เห็นแล้วแน่’

ข้าพระองค์ไม่กล่าวว่า ‘ในเรื่องนี้เป็นอย่างนี้ ในเรื่องนี้เป็นอย่างนี้’

ในพรหมจรรย์หนึ่ง ๓- มีพระขีณาสพผู้ละความตายได้ ๑,๐๐๐ รูป

พระเสขะมากกว่า ๕๐๐ รูปไป

๑๐ รูปบ้าง ๑๐๐ รูปบ้าง

และผู้ถึงกระแสนิพพานทั้งหมดไม่ไปสู่ดิรัจฉานภูมิ

ส่วนหมู่สัตว์นอกนี้ล้วนเป็นผู้มีส่วนได้รับผลบุญ

อันธกวินทสูตรที่ ๓ จบ

@เชิงอรรถ :

@๑ ภัย ในที่นี้หมายถึงภัยในวัฏฏะ (สํ.ส.อ. ๑/๑๘๔/๒๐๙)

@๒ อภัย ในที่นี้หมายถึงนิพพาน (สํ.ส.อ. ๑/๑๘๔/๒๐๙)

@๓ พรหมจรรย์หนึ่ง ในที่นี้หมายถึงธรรมเทศนาหนึ่ง (สํ.ส.อ. ๑/๑๘๔/๒๑๐)