๘. กุลฆรณีสูตร

๘. กุลฆรณีสูตร

ว่าด้วยหญิงแม่เรือนในตระกูล

สมัยหนึ่ง ภิกษุรูปหนึ่งอยู่ ณ ราวป่าแห่งหนึ่ง แคว้นโกศล สมัยนั้น ภิกษุนั้นไปอยู่คลุกคลีในตระกูลแห่งหนึ่งเกินเวลา ครั้งนั้น เทวดาผู้สิงสถิตอยู่ใน ราวป่านั้น มีความอนุเคราะห์หวังดีต่อภิกษุนั้น ประสงค์จะให้ท่านสลดใจ จึงเนรมิต เพศเป็นหญิงแม่เรือนในตระกูลนั้น เข้าไปหาภิกษุนั้นถึงที่อยู่แล้วได้กล่าวกับภิกษุนั้น ด้วยคาถาว่า

ชนทั้งหลายต่างประชุมสนทนากันที่ใกล้ฝั่งแม่น้ำ

ในศาลาที่พัก ในสภาและข้างๆ ถนน

พวกเขาต่างพูดถึงดิฉันและท่านอย่างไรหนอ

ภิกษุนั้นกล่าวคาถานี้ว่า

แท้จริง เสียงที่เป็นข้าศึกมีมาก

ท่านผู้มีตบะต้องอดทน ไม่ต้องเก้อเขินด้วยเหตุนั้น

เพราะว่าสัตว์หาได้เศร้าหมองด้วยเหตุนั้นไม่

แต่ผู้ใดมักสะดุ้งเพราะเสียง ประดุจเนื้อทรายในป่า

นักปราชญ์เรียกผู้นั้นว่ามีใจเบา

วัตรของเขาย่อมไม่สมบูรณ์

กุลฆรณีสูตรที่ ๘ จบ