๑๐. สัชฌายสูตร

๑๐. สัชฌายสูตร

ว่าด้วยภิกษุผู้สาธยายธรรม

สมัยหนึ่ง ภิกษุรูปหนึ่งอยู่ ณ ราวป่าแห่งหนึ่ง แคว้นโกศล สมัยนั้น ภิกษุนั้นเมื่อก่อนสาธยายมากจนเกินเวลา สมัยต่อมา ท่านขวนขวายน้อย อยู่เฉยๆ ปล่อยให้เวลาล่วงเลยไป ครั้งนั้น เทวดาผู้สิงสถิตอยู่ในราวป่านั้นไม่ได้ฟังธรรมของ ภิกษุนั้น จึงเข้าไปหาภิกษุนั้นถึงที่อยู่แล้วได้กล่าวกับภิกษุนั้นด้วยคาถาว่า

ภิกษุ เพราะเหตุไร ท่านเมื่ออยู่ร่วม

กับภิกษุทั้งหลาย จึงไม่สาธยายบทแห่งธรรม

เพราะบุคคลฟังธรรมแล้ว ย่อมเลื่อมใส

และสรรเสริญในปัจจุบัน

ภิกษุนั้นได้กล่าวคาถานี้ว่า

ความพอใจในบทแห่งธรรมทั้งหลาย

ได้มีแล้วในกาลก่อน จนถึงเวลาที่เรามาอยู่ร่วม

@เชิงอรรถ :

@๑ ดูเทียบ ขุ.เถร. (แปล) ๒๖/๖๒/๓๒๖

กับบุคคลผู้ปราศจากราคะ

และเพราะตั้งแต่เรามาอยู่ร่วมกับบุคคลผู้ปราศจากราคะ

สัตบุรุษทั้งหลายรู้ทั่วถึงรูป เสียง กลิ่น รส

และโผฏฐัพพะ อย่างใดอย่างหนึ่งแล้ว

จึงได้กล่าวถึงการปล่อยวางอารมณ์นั้นๆ

สัชฌายสูตรที่ ๑๐ จบ