๑๐. สมุททกสูตร

๑๐. สมุททกสูตร

ว่าด้วยภิกษุผู้อยู่ใกล้ฝั่งสมุทร

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระเชตวัน อารามของ อนาถบิณฑิกเศรษฐี เขตกรุงสาวัตถี ณ ที่นั้น ฯลฯ พระผู้มีพระภาคจึงได้ตรัส เรื่องนี้ว่า

“ภิกษุทั้งหลาย เรื่องเคยมีมาแล้ว ฤๅษีผู้มีศีล มีกัลยาณธรรมจำนวนมาก อาศัยอยู่ในกุฎีที่มุงด้วยใบไม้ใกล้ฝั่งสมุทร สมัยนั้น สงครามระหว่างพวกเทพกับ อสูรประชิดกัน ครั้งนั้น ฤๅษีผู้มีศีล มีกัลยาณธรรมเหล่านั้นได้มีความคิดดังนี้ว่า ‘พวกเทพดำรงอยู่ในธรรม พวกอสูรไม่ดำรงอยู่ในธรรม ภัยจากพวกอสูรพึงเกิด แก่พวกเรา ทางที่ดีพวกเราพึงเข้าไปหาท้าวสมพรจอมอสูรแล้วขออภัยท่านเถิด’

ครั้งนั้น ฤๅษีผู้มีศีล มีกัลยาณธรรมเหล่านั้น ได้หายตัวจากกุฎีที่มุงด้วยใบไม้ ใกล้ฝั่งสมุทรไปปรากฏอยู่ตรงหน้าท้าวสมพรจอมอสูร เหมือนบุรุษผู้มีกำลังเหยียดแขน ออกหรือคู้แขนเข้า ฉะนั้น ครั้งนั้น ฤๅษีผู้มีศีล มีกัลยาณธรรมเหล่านั้น ได้กล่าว กับท้าวสมพรจอมอสูรด้วยคาถาว่า

พวกฤๅษีมาขออภัยกับท่านท้าวสมพร

การให้ภัยหรือให้อภัย ท่านกระทำได้โดยแท้

ท้าวสมพรจอมอสูรได้กล่าวว่า

ไม่มีการให้อภัยแก่พวกฤๅษี

ผู้ชั่วช้า ผู้คบหาท้าวสักกะ

เราให้ภัยเท่านั้นแก่พวกท่านผู้ขออภัย

พวกฤๅษีกล่าวว่า

ท่านให้ภัยเท่านั้นแก่พวกเราผู้ขออภัย

พวกเราขอรับเอาแต่อภัยอย่างเดียว

ส่วนภัยจงเป็นของท่านเถิด

บุคคลหว่านพืชเช่นใด ย่อมได้ผลเช่นนั้น

คนทำดีย่อมได้ดี ทำชั่วย่อมได้ชั่ว

พ่อ ท่านหว่านพืชลงไปแล้ว ท่านจักต้องเสวยผลของมัน

ภิกษุทั้งหลาย ครั้งนั้น ฤๅษีผู้มีศีล มีกัลยาณธรรมเหล่านั้น ได้สาปแช่งท้าว สมพรจอมอสูรแล้วหายตัวไปต่อหน้าท้าวสมพรจอมอสูร ไปปรากฏอยู่ ณ กุฎีที่ มุงด้วยใบไม้ใกล้ฝั่งสมุทร เหมือนบุรุษผู้มีกำลังเหยียดแขนออกหรือคู้แขนเข้า ฉะนั้น

ครั้งนั้น ท้าวสมพรจอมอสูรถูกฤๅษีผู้มีศีล มีกัลยาณธรรมสาปแช่งแล้ว ได้ยินว่า ในคืนนั้น ตกใจหวาดหวั่นถึงสามครั้ง

สมุททกสูตรที่ ๑๐ จบ

วรรคที่ ๑ จบ

รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. สุวีรสูตร ๒. สุสิมสูตร

๓. ธชัคคสูตร ๔. เวปจิตติสูตร

๕. สุภาสิตชยสูตร ๖. กุลาวกสูตร

๗. นทุพภิยสูตร ๘. เวโรจนอสุรินทสูตร

๙. อารัญญกสูตร ๑๐. สมุททกสูตร