๑๐. ทุติยปัชชุนนธีตุสูตร

๑๐. ทุติยปัชชุนนธีตุสูตร

ว่าด้วยธิดาของท้าวปัชชุนนะ สูตรที่ ๒

ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ กูฏาคารศาลา ป่ามหาวัน เขตกรุง เวสาลี ครั้นเมื่อราตรีผ่านไป ธิดาของท้าวปัชชุนนะ ชื่อจูฬโกกนทา มีวรรณะงดงาม ยิ่งนัก เปล่งรัศมีให้สว่างทั่วป่ามหาวัน เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ถวายอภิวาทแล้วยืนอยู่ ณ ที่สมควร ได้กล่าวคาถาเหล่านี้ในสำนักของพระผู้มี พระภาคว่า

ธิดาของท้าวปัชชุนนะ ชื่อโกกนทา มีวรรณะสว่างดุจสายฟ้า มาแล้วในที่นี้ นอบน้อมพระพุทธเจ้า และพระธรรม ได้กล่าวคาถาเหล่านี้ซึ่งมีประโยชน์ หม่อมฉันพึงจำแนกธรรมนั้นโดยปริยายแม้มาก ธรรมเช่นนี้มีอยู่โดยปริยาย

ธรรมมีประมาณเท่าใดที่หม่อมฉันศึกษาแล้วด้วยใจ หม่อมฉันจักกล่าวอรรถแห่งธรรมประมาณเท่านั้นโดยย่อ

บุคคลไม่ควรทำกรรมชั่วอะไรๆ ทางกาย ทางวาจา หรือทางใจในโลกทั้งปวง บุคคลมีสติสัมปชัญญะ ละกามทั้งหลายได้แล้ว ไม่พึงประสบทุกข์ ซึ่งประกอบด้วยสิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์

ทุติยปัชชุนนธีตุสูตรที่ ๑๐ จบ

สตุลลปกายิกวรรคที่ ๔ จบ

รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. สัพภิสูตร ๒. มัจฉริสูตร

๓. สาธุสูตร ๔. นสันติสูตร

๕. อุชฌานสัญญิสูตร ๖. สัทธาสูตร

๗. สมยสูตร ๘. สกลิกสูตร

๙. ปฐมปัชชุนนธีตุสูตร ๑๐. ทุติยปัชชุนนธีตุสูตร