๙. ผัสสายตนสูตร ที่ ๑

๙. ปฐมฉผสฺสายตนสุตฺตวณฺณนา

นวเม ผสฺสายตนานนฺติ ผสฺสากรานํ. อวุสิตนฺติ อวุตฺถํ. อารกาติ ทูเร. เอตฺถาหํ ภนฺเต อนสฺสสนฺติ ๑- ภนฺเต อหํ เอตฺถ อนสฺสสึ, นฏฺโฐ นาม อหนฺติ วทติ. ภควา "อยํ ภิกฺขุ อหํ นาม อิมสฺมึ สาสเน นฏฺโฐ'ติ วทติ, กินฺนุ ขฺวสฺส อญฺเญสุ ธาตุกมฺมฏฺฐานกสิณกมฺมฏฺฐานาทีสุ อภิโยโค อตฺถี"ติ จินฺเตตฺวา ตมฺปิ อปสฺสนฺโต "กตรํ นุ โข กมฺมฏฺฐานํ อิมสฺส สปฺปายํ ภวิสฺสตี"ติ จินฺเตสิ. ตโต "อายตนกมฺมฏฺฐานเมว สปฺปายนฺ"ติ ทิสฺวา ตํ

@เชิงอรรถ: ๑ สี. อนสฺสาสินฺติ กเถนฺโต ตํ กึ มญฺญสิ ภิกฺขูติอาทิมาห. สาธูติ ตสฺส พฺยากรเณ สมฺปหํสนํ. เอเสวนฺโต ทุกฺขสฺสาติ อยเมว วฏฺฏทุกฺขสฺสนฺโต ปริจฺเฉโท, นิพฺพานนฺติ อตฺโถ.