วณิชชสูตร

๙. วณิชฺชสุตฺตวณฺณนา

นวเม ตาทิสา วาติ ตํสทิสาว ตํสริกฺขกาว. เฉทคามินี โหตีติ เฉทํ คจฺฉติ. ยํ ปตฺถิตํ, ตํ สพฺพํ นสฺสตีติ อตฺโถ. น ยถาธิปฺปายา โหตีติ ยถาชฺฌาสยา น โหติ. ปราธิปฺปายา โหตีติ ปรชฺฌาสยา อตฺตชฺฌาสยโต ๒- อธิกตรผลา โหติ. สมณํ วา พฺราหฺมณํ วาติ เอตฺถ สมิตปาปพาหิตปาปตา หิ สมณพฺราหฺมณตา เวทิตพฺพา. วท ๓- ภนฺเต ปจฺจเยนาติ ภนฺเต จตุพฺพิเธน จีวราทินา ปจฺจเยน วเทยฺยาสีติ เอวํ ปวาเรติ นิมนฺเตติ. เยน ปวาเรตีติ ปริจฺฉินฺทิตฺวา ยตฺตเกน ปวาเรติ. ตํ น เทตีติ ตํ สพฺพโส น เทติ. ตํ น ยถาธิปฺปายํ เทตีติ

@เชิงอรรถ: ๑ ฉ.ม. วิสุชฺฌนการณานิ ๒ ฉ.ม. อชฺฌาสยโต ๓ วทตุ ตํ ยถา ๑- ตสฺส อชฺฌาสโย, เอวํ ทาตุํ น สกฺโกติ, หาเปตฺวา อปฺปกํ เทติ. ยถาธิปฺปายํ เทตีติ ยตฺตกํ โส อิจฺฉติ, ตตฺตกเมว เทติ. ปราธิปฺปายํ เทตีติ อปฺปกํ ปวาเรตฺวา อวตฺถริตฺวา พหุํ เทติ.