๘. นกุหนาสูตร ที่ ๑

[๒๑๓] ๘ วุตฺตํ เหตํ ภควตา วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ นยิทํ ภิกฺขเว พฺรหฺมจริยํ วุสฺสติ ชนกุหนตฺถํ น ๒ ชนลปนตฺถํ น ๒ ลาภสกฺการสิโลกานิสํสตฺถํ น ๒ อิติ มํ ชโน ชานาตูติ อถ โข อิทํ ภิกฺขเว พฺรหฺมจริยํ วุสฺสติ สํวรตฺถญฺเจว ปหานตฺถญฺจาติ ฯ เอตมตฺถํ ภควา อโวจ ฯ ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ สํวรตฺถํ ปหานตฺถํ พฺรหฺมจริยํ อนีติหํ อเทสยิ โส ภควา นิพฺพาโนคธคามินํ เอส มคฺโค มหตฺเถหิ ๓ อนุยาโต มเหสิภิ ๔ เย เย ตํ ปฏิปชฺชนฺติ ยถา พุทฺเธน เทสิตํ ทุกฺขสฺสนฺตํ กริสฺสนฺติ สตฺถุ สาสนการิโนติ ฯ #๑ โป. ชาติชรานํ ฯ ๒ อฏฺฐกถายํ น ทิสฺสนฺติ ฯ ยุ นสทฺโท น ทิสฺสติ #๓ ม. ยุ. มหตฺเตหิ ฯ ๔ ยุ. มเหสิโน ฯ อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา อิติ เม สุตนฺติ ฯ อฏฺฐมํ ฯ