๙. สิกขาสูตร

๙. สิกขานิสังสสูตร

ว่าด้วยผู้มีสิกขาเป็นอานิสงส์

แท้จริง พระสูตรนี้ พระผู้มีพระภาคตรัสไว้แล้ว พระสูตรนี้ พระอรหันต์ กล่าวไว้แล้ว ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้

“ภิกษุทั้งหลาย เธอทั้งหลายจงเป็นผู้มีสิกขา ๑- เป็นอานิสงส์ มีปัญญา ๒- เป็นเยี่ยม มีวิมุตติ ๓- เป็นแก่นสาร มีสติเป็นใหญ่ ๔- อยู่เถิด

@เชิงอรรถ :

@๑ สิกขา ในที่นี้หมายถึงสิกขา ๓ คือ อธิสีลสิกขา อธิจิตตสิกขา อธิปัญญาสิกขา (ขุ.อิติ.อ. ๔๖/๑๙๔)

@๒ ปัญญา ในที่นี้หมายถึงอธิปัญญาสิกขา (ขุ.อิติ.อ. ๔๖/๑๙๔)

@๓ วิมุตติ ในที่นี้หมายถึงอรหัตตผล (ขุ.อิติ.อ. ๔๖/๑๙๔)

@๔ สติเป็นใหญ่ หมายถึงมีจิตตั้งมั่นในสติปัฏฐาน ๔ (ขุ.อิติ.อ. ๔๖/๑๙๔)

ภิกษุทั้งหลาย เมื่อเธอทั้งหลายเป็นผู้มีสิกขาเป็นอานิสงส์ มีปัญญาเป็นเยี่ยม มีวิมุตติเป็นแก่นสาร มีสติเป็นใหญ่อยู่ พึงหวังได้ผลอย่าง ๑ ใน ๒ อย่าง คือ อรหัตตผลในปัจจุบัน หรือเมื่อยังมีอุปาทานเหลืออยู่ก็จักเป็นอนาคามี”

พระผู้มีพระภาคได้ตรัสเนื้อความดังกล่าวมานี้แล้ว ในพระสูตรนั้น จึงตรัส คาถาประพันธ์ดังนี้ว่า

เราเรียกมุนีผู้มีสิกขาบริบูรณ์ ไม่มีธรรมที่ต้องละ

มีปัญญาเป็นเยี่ยม มีปกติเห็นที่สุดคือภาวะที่สิ้นสุดแห่งชาติ

ทรงไว้ซึ่งร่างกายสุดท้ายนั้นแลว่า

เป็นผู้ละมาร เป็นผู้ถึงฝั่งแห่งชรา ๑-

เพราะฉะนั้น เธอทั้งหลายจงเป็นผู้ยินดีในฌาน

เป็นผู้มีจิตตั้งมั่นทุกเมื่อ มีความเพียร

มีปกติเห็นที่สุดคือภาวะที่สิ้นสุดแห่งชาติ

ครอบงำมารพร้อมทั้งเสนามารได้

เป็นผู้ถึงฝั่งแห่งชาติและมรณะได้

แม้เนื้อความนี้ พระผู้มีพระภาคก็ตรัสไว้แล้ว ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้แล

สิกขานิสังสสูตรที่ ๙ จบ

@เชิงอรรถ :

@๑ ดูเทียบ อิติวุตตกะข้อ ๓๙ หน้า ๓๘๖