๑๑. อปายสูตร

[๒๒๖] ๑๑ วุตฺตํ เหตํ ภควตา วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ เทฺวเม ภิกฺขเว อาปายิกา เนรยิกา อิทมฺปหาย ๑ กตเม เทฺว โย

[๒] อพฺรหฺมจารี พฺรหฺมจารีปฏิญฺโญ โย จ ปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ จรนฺตํ อมูลเกน อพฺรหฺมจริเยน อนุทฺธํเสติ ฯ อิเม โข ภิกฺขเว เทฺว อาปายิกา เนรยิกา อิทมฺปหายาติ ฯ เอตมตฺถํ ภควา อโวจ ฯ ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ อภูตวาที นิรยํ อุเปติ โย จาปิ ๓ กตฺวา น กโรมิจฺจาห อุโภปิ เต เปจฺจ สมา ภวนฺติ นิหีนกมฺมา มนุชา ปรตฺถ ฯ กาสาวกณฺฐา พหโว ปาปธมฺมา อสญฺญตา ปาปา ปาเปหิ กมฺเมหิ นิรยํ เต อุปปชฺชเร เสยฺโย อโยคุโฬ ภุตฺโต ตตฺโต อคฺคิสิขูปโม #๑ ม. ยุ. อิทมปฺปหาย ฯ ๒ ม. จ ฯ ๓ ม. ยุ. วาปิ ฯ โย วาปิ กตฺวา น กโรมีติ #จาหาติ อุทาเน อาคตํ ฯ ยญฺเจ ภุญฺเชยฺย ทุสฺสีโล รฏฺฐปิณฺฑํ อสญฺญโตติ ฯ อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา อิติ เม สุตนฺติ ฯ เอกาทสมํ ฯ