๗. อุโบสถวิมาน

๗. อุโปสถาวิมาน

ว่าด้วยวิมานที่เกิดขึ้นแก่นางอุโบสถาอุบาสิกา

(พระมหาโมคคัลลานเถระถามถึงบุพกรรมของเทพธิดานั้นว่า)

เทพธิดา เธอมีผิวพรรณงามยิ่งนัก

เปล่งรัศมีสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอยู่ ดุจดาวประกายพรึก

[๒๓๐-๒๓๑] เพราะบุญอะไรผิวพรรณเธอจึงงามเช่นนี้ ฯลฯ

และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้

เทพธิดานั้นดีใจที่พระมหาโมคคัลลานเถระถาม

จึงตอบปัญหาผลกรรมไปตามที่พระเถระถามว่า

ชาวเมืองสาเกตรู้จักดิฉันในนามว่า อุโปสถา

ดิฉันเป็นอุบาสิกาอยู่ในเมืองสาเกต

เป็นผู้มีศรัทธา สมบูรณ์ด้วยศีล และยินดีแจกจ่ายทานทุกเมื่อ

ดิฉันมีใจเลื่อมใสในพระอริยเจ้าผู้ปฏิบัติตรง

จึงได้ถวายเครื่องนุ่งห่ม อาหาร เสนาสนะและเครื่องตามประทีป

ดิฉันเข้าจำอุโบสถศีล ซึ่งประกอบด้วยองค์ ๘

ทุกวัน ๑๔ ค่ำ ๑๕ ค่ำและ ๘ ค่ำแห่งปักษ์

และตลอดปาฏิหาริยปักษ์

ดิฉันสำรวมระวังในศีลตลอดเวลา

และแจกจ่ายทานด้วยความเคารพจึงได้ครอบครองวิมานนี้

ดิฉันงดเว้นจากการฆ่าสัตว์ เว้นไกลจากการลักขโมย

การประพฤตินอกใจสามี สำรวมระวังจากการพูดเท็จ

และการดื่มน้ำเมา

ดิฉันยินดีในศีล ๕ ฉลาดในอริยสัจ

เป็นอุบาสิกาของพระผู้มีพระภาคทรงพระนามว่า โคดม

ผู้มีพระจักษุ มีพระยศ

[๒๓๙-๒๔๐] เพราะบุญนั้นผิวพรรณดิฉันจึงงามเช่นนี้ ฯลฯ

และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้

(เมื่อจะแสดงโทษของตน เทพธิดานั้นจึงได้กล่าว ๒ คาถาอีกว่า)

เพราะดิฉันได้ฟังเรื่องทิพยสมบัติในสวนนันทวันเนืองๆ

จึงเกิดความพอใจขึ้น

เพราะเหตุที่ดิฉันตั้งจิตปรารถนาในภพดาวดึงส์นั้น

จึงได้เกิดในสวนนันทวัน

ดิฉันไม่ได้ปฏิบัติตามพระดำรัส

ของพระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้า

เป็นเผ่าพันธุ์พระอาทิตย์ (แต่)

ตั้งจิตไว้ในภพที่เลว ภายหลังจึงเดือดร้อน

(เพื่อจะปลอบใจเทพธิดานั้น พระมหาโมคคัลลานเถระจึงได้กล่าวคาถานี้ว่า)

อุโปสถาเทพธิดา เธอจะอยู่ในวิมานนี้นานเท่าไร

อาตมาถามแล้ว ถ้าเธอทราบอายุขัย จงบอกอาตมาด้วยเถิด

(เทพธิดานั้นตอบว่า)

ข้าแต่ท่านจอมปราชญ์ ดิฉันจักดำรงอยู่

ในวิมานนี้นานประมาณหกหมื่นปีทิพย์

จุติจากเทวโลกนี้แล้ว จักไปเกิดร่วมกับมวลมนุษย์

(พระมหาโมคคัลลานเถระปลุกเร้าเทพธิดานั้นให้อาจหาญด้วยคาถานี้ว่า)

อุโปสถาเทพธิดา เธออย่าสะทกสะท้าน

เพราะว่าเธอเป็นผู้ที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงพยากรณ์ไว้แล้วว่า

จักบรรลุคุณวิเศษเป็นพระโสดาบัน ทุคติเป็นอันเธอละได้แล้ว

อุโปสถาวิมานที่ ๗ จบ