๑๑. ภิกษาทายิกาวิมาน ที่ ๒

อรรถกถาทุติยภิกษาทายิกาวิมาน

ทุติยภิกษาทายิกาวิมาน มีคาถาว่า อภิกฺกนฺเตน วณฺเณน ดังนี้เป็นต้น.

ทุติยภิกษาทายิกาวิมานนั้นเกิดขึ้นอย่างไร?

พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระเวฬุวันกลันทกนิวาปสถาน กรุงราชคฤห์.

ในกรุงราชคฤห์นั้นมีหญิงคนหนึ่ง มีศรัทธาเลื่อมใส ได้เห็นพระขีณาสพรูปหนึ่งกำลังเที่ยวบิณฑบาต นิมนต์ให้ท่านเข้าไปเรือนของตนแล้ว ได้ถวายโภชนาหาร.

สมัยต่อมา นางทำกาละตายไปบังเกิดในภพดาวดึงส์.

คำที่เหลือก็เหมือนกับวิมานติดๆ กันนั่นเอง.

พระมหาโมคคัลลานเถระถามเทพธิดานั้น ด้วยคาถานี้ว่า

ท่านมีวรรณะงาม มีรัศมีสว่างไสวไปทุกทิศ เหมือนดาวประกายพรึก เพราะบุญอะไร ท่านจึงมีวรรณะเช่นนี้ ฯลฯ และรัศมีของท่านจึงสว่างไสวไปทุกทิศ.

เทพธิดานั้น ถูกพระโมคคัลลานเถระถามแล้วดีใจ ก็พยากรณ์ปัญหาของกรรมที่มีผลอย่างนี้ว่า

ในชาติก่อน ครั้งเกิดเป็นมนุษย์ในมนุษยโลก

ดีฉันได้พบพระพุทธเจ้า ผู้ปราศกามกิเลสธุลี ผ่องใส

ไม่ขุ่นมัว ดีฉันเลื่อมใสได้ถวายภิกษาแด่พระองค์

ด้วยมือตนเอง เพราะบุญนั้น ดีฉันจึงมีวรรณะเช่นนี้

ฯลฯ และรัศมีของดีฉันจึงสว่างไสวไปทุกทิศ. จบอรรถกถาทุติยภิกษาทายิกาวิมาน

รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. ทาสีวิมาน

๒. ลขุมาวิมาน

๓. อาจามทายิกาวิมาน

๔. จัณฑาลิวิมาน

๕. ภัททิตถิกาวิมาน

๖. โสณทินนาวิมาน

๗. อุโปสถวิมาน

๘. สุนิททาวิมาน

๙. สุนินนาวิมาน

๑๐. ภิกษาทายิกาวิมานที่ ๑

๑๑. ภิกษาทายิกาวิมานที่ ๒ จบจิตตลดาวรรคที่ ๒ ในอิตถีวิมาน