๘. วักกลิเถรคาถา

๘. วักกลิเถรคาถา

ภาษิตของพระวักกลิเถระ

(พระผู้มีพระภาคได้ตรัสถามว่า)

เธอ เมื่ออยู่ในป่าใหญ่เป็นสถานที่ลำบาก

หาปัจจัยได้ยาก ถูกโรคลมรบกวน จักทำอย่างไรละภิกษุ

พระวักกลิเถระ (ได้กราบทูลว่า)

ข้าพระองค์จักแผ่ปีติสุขอันไพบูลย์ไปทั่วร่างกาย

ครอบงำแม้ปัจจัยที่เศร้าหมอง อยู่ในป่าใหญ่

จะเจริญสติปัฏฐาน ๔ อินทรีย์ ๕ พละ ๕

และโพชฌงค์ ๗ อยู่ในป่าใหญ่

ข้าพระองค์พอได้เห็นเพื่อนพรหมจารี ๑- ทั้งหลาย

ผู้ปรารภความเพียร มีใจเด็ดเดี่ยว

มีความบากบั่นมั่นคงเป็นนิตย์ มีความสามัคคีพร้อมเพรียงกัน

มีความเห็นร่วมกัน จึงจักอยู่ในป่าใหญ่

เมื่อระลึกถึงพระพุทธเจ้า ผู้ฝึกพระองค์แล้ว

มีพระหฤทัยตั้งมั่น จักเป็นผู้ไม่เกียจคร้าน

ทั้งกลางวันและกลางคืนอยู่ในป่าใหญ่

๙. วิชิตเสนเถรคาถา

ภาษิตของพระวิชิตเสนเถระ

(พระวิชิตเสนเถระได้กล่าว ๕ คาถาไว้ดังนี้ว่า)

เราจะคล้องจิตของเจ้าไว้

เหมือนควาญช้างกักช้างไว้ที่ประตูเมือง

เราจะไม่ชักนำเจ้าซึ่งเป็นข่ายแห่งกามเกิดในร่างกาย

ให้เป็นไปในกรรมชั่ว

เจ้าถูกเราคล้องไว้จะไปไม่ได้

เหมือนช้างไม่ได้ช่องประตู หมดทางไป

แน่ะจิตผู้ชั่วช้า ก็เจ้าผู้ดื้อด้าน

จะพอใจในกรรมชั่ว เที่ยวไปเสมอๆ มิได้

ควาญช้างผู้มีกำลังเข้มแข็ง

ย่อมบังคับช้างที่จับได้ใหม่ ยังไม่ได้ฝึก

ทั้งไม่ต้องการ(จะให้ฝึก)ด้วย ให้อยู่ในอำนาจได้ ฉันใด

เราจะบังคับเจ้าให้อยู่ในอำนาจได้ ฉันนั้น

@เชิงอรรถ :

@๑ ผู้ประพฤติพรหมจรรย์, ผู้ประพฤติธรรมมีเว้นจากเมถุนเป็นต้น