๔. กุลลเถรคาถา

๔. กุลลเถรคาถา

ภาษิตของพระกุลลเถระ

(พระกุลลเถระได้กล่าว ๖ คาถาไว้ดังนี้ว่า)

กุลลภิกษุ ไปป่าช้าผีดิบ

ได้เห็นซากศพหญิงที่ถูกทอดทิ้งไว้ในป่าช้า

ทั้งถูกหมู่หนอนบ่อนกัดกิน

กุลละเอ๋ย เจ้าจงพิจารณาดูร่างกายที่กระสับกระส่าย

ไม่สะอาด เปื่อยเน่า หลั่งของไม่สะอาดเข้าออก

ที่พวกคนเขลาชื่นชมกันนัก

เราใช้แว่นคือพระธรรมส่องดูร่างกายนี้

ซึ่งว่างเปล่าทั้งภายในและภายนอก

เพื่อบรรลุญาณทัสสนะ ๑-

ร่างกายของเรานี้ กับซากศพนั้น ก็เหมือนกัน

ซากศพนั่นกับร่างกายของเรานี้ ก็เหมือนกัน

ร่างกายนี้ ท่อนล่าง ท่อนบน ก็เหมือนกัน

ท่อนบน ท่อนล่างก็เหมือนกัน

@เชิงอรรถ :

@๑ ปัญญาหยั่งรู้ด้วยการเห็นธรรม คือ บรรลุธรรมจักษุกล่าวคือมรรคญาณ (ขุ.เถร.อ. ๒/๓๙๕/๑๐๓)

ร่างกายกลางวัน กลางคืน ก็เหมือนกัน

กลางคืน กลางวัน ก็เหมือนกัน

ในกาลก่อนกับภายหลัง ก็เหมือนกัน

ภายหลัง กับกาลก่อนก็เหมือนกัน

อิสรชนผู้เพียบพร้อมด้วยกามสุข

ที่เขาบำเรอด้วยดนตรีเครื่องห้า ย่อมไม่ยินดีเช่นนั้น

เหมือนกับเราผู้มีจิตแน่วแน่

พิจารณาเห็นธรรมแจ่มแจ้งโดยชอบ