๓. ปิฐวิมาน ที่ ๓

๓. ตติยปีฐวิมาน

ว่าด้วยวิมานตั่ง เรื่องที่ ๓

(พระมหาโมคคัลลานเถระถามว่า)

เทพธิดาผู้ประดับองค์ ทรงมาลัย ทรงภูษาสวยงาม

วิมานตั่งทองคำของเธอช่างโอ่อ่า

ล่องลอยไปในที่ต่างๆ ได้รวดเร็วสมใจปรารถนา

เธอเปล่งรัศมีสว่างไสว ดังสายฟ้าแลบออกจากกลีบเมฆ

เพราะบุญอะไรผิวพรรณเธอจึงงามเช่นนี้

ผลอันพึงปรารถนาจึงสำเร็จแก่เธอในวิมานนี้

และโภคะทั้งมวลล้วนน่าพอใจจึงเกิดขึ้นแก่เธอ

เทพธิดาผู้มีอานุภาพมาก อาตมาขอถามว่า

เมื่อเธอเกิดเป็นมนุษย์ได้ทำบุญอะไรไว้

เพราะบุญอะไรเธอจึงมีอานุภาพรุ่งเรือง

และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้

เทพธิดานั้นดีใจที่พระมหาโมคคัลลานเถระถาม

จึงตอบปัญหาผลกรรมตามที่พระเถระถามว่า

ดิฉันมีอานุภาพรุ่งเรืองอย่างนี้

เพราะผลกรรมน้อยนิดของดิฉัน

ชาติก่อน ดิฉันเกิดเป็นมนุษย์

อยู่ในหมู่มนุษย์ในมนุษยโลก

ได้เห็นภิกษุผู้ปราศจากกิเลสประดุจธุลี ๑-

มีใจผ่องใสไม่มัวหมอง ๒-

เลื่อมใสแล้ว ได้ถวายตั่งแด่ท่าน

ด้วยมือทั้งสองของตน

@เชิงอรรถ :

@๑ กิเลสมีราคะเป็นต้น (ขุ.วิ.อ. ๒๐/๒๙)

@๒ ภิกษุผู้ทำลายกิเลสได้แล้วมีใจผ่องใสไม่มัวหมองด้วยกิเลสและไม่มีความดำริที่เศร้าหมอง (ขุ.วิ.อ. ๒๐/๒๙)

เพราะบุญนั้นผิวพรรณดิฉันจึงงามเช่นนี้

ผลอันพึงปรารถนาจึงสำเร็จแก่ดิฉันในวิมานนี้

และโภคะทั้งมวลล้วนน่าพอใจจึงเกิดขึ้นแก่ดิฉัน

ข้าแต่ภิกษุผู้มีอานุภาพมาก ดิฉันขอกราบเรียนว่า

เพราะบุญที่ได้ทำไว้สมัยเมื่อเกิดเป็นมนุษย์

ดิฉันจึงมีอานุภาพรุ่งเรือง

และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้

ตติยปีฐวิมานที่ ๓ จบ