๒. ปัณณิกชาดก

๒. ปัณณิกชาดก (๑๐๒)

ว่าด้วยอุบาสกชื่อปัณณิกะ

(ลูกสาวของอุบาสกชาวกรุงพาราณสีพอถูกบิดาจับมือเพื่อลองใจก็ร่ำไห้ พลางกล่าวว่า)

ยามเมื่อฉันมีความทุกข์

คนที่เป็นที่พึ่งคือบิดาของฉันเอง แต่กลับประทุษร้ายฉันในป่า

ฉันจะคร่ำครวญหาใครเล่าในท่ามกลางป่า

คนที่จะช่วยเหลือฉันได้กลับทำกรรมที่น่าบัดสีเสียเอง

ปัณณิกชาดกที่ ๒ จบ