๒. เกฬิสีลชาดก

๒. เกฬิสีลชาดก (๒๐๒)

ว่าด้วยผู้มีปกติมัวเมาในการเล่น

(พระศาสดาทรงนำอดีตนิทานมาแสดงแล้ว จึงได้ตรัสพระคาถาเหล่านี้ว่า)

พวกหงส์ก็ดี นกกระเรียนก็ดี นกยูงก็ดี

ช้างก็ดี เนื้อฟานก็ดี กลัวราชสีห์ด้วยกันทั้งนั้น

ร่างกายไม่ถือเป็นประมาณ

ในหมู่มนุษย์ก็เหมือนกัน

แม้เด็กถ้ามีปัญญาก็เป็นผู้ใหญ่ได้

ส่วนคนพาลถึงจะมีร่างกายใหญ่โตก็เป็นผู้ใหญ่ไม่ได้

เกฬิสีลชาดกที่ ๒ จบ