๗. เสคคุชาดก

๗. เสคคุชาดก (๒๑๗)

ว่าด้วยนางเสคคุ

(อุบาสกได้กล่าวกับลูกสาวผู้กำลังคร่ำครวญอยู่ว่า)

สัตวโลกทั้งหมดมีความพอใจในการเสพกาม

แม่เสคคุเอ๋ย เจ้าไม่รู้เรื่องของชาวบ้าน

แม่เด็กน้อย การที่เจ้าถูกพ่อจับมือในป่าใหญ่

แล้วร้องไห้คร่ำครวญนั้น มันเป็นอย่างไรสำหรับเจ้าในวันนี้

(กุมารีฟังคำนั้นแล้วคร่ำครวญกล่าวว่า)

ยามเมื่อฉันมีความทุกข์ คนที่เป็นที่พึ่งคือบิดาของฉันเอง

แต่กลับประทุษร้ายฉันในป่า

ฉันจะคร่ำครวญหาใครเล่าในท่ามกลางป่า

คนที่จะช่วยเหลือฉันได้กลับทำกรรมที่น่าบัดสีเสียเอง

เสคคุชาดกที่ ๗ จบ