๓. โคธชาดก

๓. โคธชาดก (๓๓๓)

ว่าด้วยพระราชาหลอกกินเหี้ยย่าง

(พระเทวีตรัสกับพระโพธิสัตว์ว่า)

ข้าแต่พระองค์ผู้จอมทัพ เมื่อพระองค์ทรงเหน็บพระขรรค์

สวมเกราะ ทรงภูษาผ้าเปลือกไม้อยู่ ณ ท่ามกลางป่า

ในกาลนั้นแล หม่อมฉันได้รู้จักพระองค์อย่างชัดเจน

เหี้ยย่างที่กิ่งต้นอัสสัตถะได้หนีไปแล้ว

(พระโพธิสัตว์กราบทูลว่า)

บุคคลควรนอบน้อมแก่ผู้ที่นอบน้อม

ควรคบผู้ที่คบด้วย ควรทำกิจแก่ผู้ที่ช่วยทำกิจ

ไม่ควรทำสิ่งที่เป็นประโยชน์ให้แก่

ผู้ปรารถนาสิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์

และไม่ควรคบแม้ผู้ที่ไม่ประสงค์จะคบด้วย

ควรละทิ้งผู้ที่ละทิ้ง และไม่ควรทำความเยื่อใย

ไม่ควรคบกับผู้มีจิตใจเหินห่าง

ควรมองหาผู้อื่น(ที่มีความเยื่อใย)

เหมือนนกรู้ว่า ต้นไม้นี้หมดผลแล้วก็ไปยังต้นไม้อื่น

เพราะว่าโลกกว้างใหญ่

(พระราชาทรงระลึกถึงคุณความดีของพระเทวีได้ จึงตรัสกับพระเทวีว่า)

เรานั้นเป็นกษัตริย์มุ่งความกตัญญู (อุปการคุณที่เธอกระทำแล้ว)

จะกระทำการตอบแทนเธอตามความสามารถ

อนึ่ง เราจะมอบความเป็นใหญ่ให้แก่เธอทั้งหมด

เธอประสงค์สิ่งใด เราจะให้สิ่งนั้น

โคธชาดกที่ ๓ จบ