๒. สุชาตชาดก

๒. สุชาตชาดก (๓๕๒)

ว่าด้วยสุชาตกุมารโพธิสัตว์

(บิดาของสุชาตกุมารโพธิสัตว์กล่าวว่า)

ทำไมหนอ ลูกดูเหมือนรีบเร่งเกี่ยวหญ้าสดเขียวขจี

แล้วกล่าวบ่นเพ้อกับโคแก่ที่ตายไปแล้วว่า

เจ้าจงกิน เจ้าจงกิน

โคที่ตายไปแล้วลุกขึ้นมาไม่ได้เพราะข้าวเพราะน้ำ

ลูกบ่นเพ้อไปเปล่าๆ เหมือนคนไร้ความคิด

(สุชาตกุมารโพธิสัตว์กล่าวตอบว่า)

หัวของโคก็ยังมีอยู่เหมือนเดิม

สองเท้าหน้า สองเท้าหลัง หาง

และหูของโคก็ยังมีอยู่เหมือนเดิม

ผมสำคัญว่า โคตัวนี้จะพึงลุกขึ้นได้

ส่วนศีรษะ มือทั้ง ๒ และเท้าทั้ง ๒ ของคุณปู่ไม่ปรากฏเลย

คุณพ่อนั่นแหละร้องไห้อยู่ที่สถูปดิน เป็นคนไร้ความคิดมิใช่หรือ

(บิดาชมเชยบุตรว่า)

ลูกช่วยระงับพ่อผู้เร่าร้อนให้สงบ

ดับความกระวนกระวายทั้งหมดได้

เหมือนคนใช้น้ำราดดับไฟที่ติดเปรียง

ลูกนั้นได้บรรเทาความเศร้าโศกของพ่อผู้กำลังเศร้าโศกถึงปู่

ชื่อว่าได้ช่วยถอนลูกศรคือความเศร้าโศก

ซึ่งเสียบที่หัวใจของพ่อขึ้นได้แล้วหนอ

พ่อผู้อันลูกได้ช่วยถอนลูกศรคือความเศร้าโศกขึ้นได้แล้ว

เป็นผู้ปราศจากความเศร้าโศก ไม่มีความขุ่นมัว

จะไม่เศร้าโศก ไม่ร้องไห้ เพราะได้ฟังคำของลูก ลูกเอ๋ย

นรชนทั้งหลายผู้มีปัญญา จะเป็นผู้อนุเคราะห์

ย่อมกระทำให้ผู้อื่นปราศจากความเศร้าโศก

เหมือนสุชาตกุมารทำให้บิดาปราศจากความเศร้าโศก

สุชาตชาดกที่ ๒ จบ