๕. ธังกชาดก

๕. ฆฏชาดก (๓๕๕)

ว่าด้วยพระเจ้าฆฏะ

(พระเจ้าธังกะตรัสถามพระราชาโพธิสัตว์ว่า)

ชนเหล่าอื่นเศร้าโศก ร้องไห้ มีน้ำตานองหน้า

ส่วนพระองค์มีพระพักตร์ผ่องใส

พระเจ้าฆฏะ เพราะเหตุไร พระองค์จึงไม่เศร้าโศก

(พระโพธิสัตว์กราบทูลถึงเหตุที่ไม่เศร้าโศกแก่พระเจ้าธังกะว่า)

ความโศกนำสิ่งที่ล่วงไปแล้วคืนมาไม่ได้

นำความสุขที่ยังไม่มาถึงมาให้ไม่ได้

พระเจ้าธังกะ เพราะเหตุนั้น หม่อมฉันจึงไม่เศร้าโศก

เพราะความเป็นสหายในความเศร้าโศกไม่มี

ผู้เศร้าโศกย่อมมีร่างกายผอมเหลืองและเบื่ออาหาร

เมื่อเขาถูกลูกศรคือความเศร้าโศกเสียบแทงจนซูบซีด

พวกศัตรูก็พากันดีใจ

เราจะอยู่บ้านหรืออยู่ป่า

อยู่ที่ลุ่มหรืออยู่ที่ดอนก็ตาม

ความพินาศจะไม่มาถึงเราเลย

เพราะเราได้พบทางแล้วอย่างนี้

ตนเองผู้เดียวเท่านั้นก็ไม่สามารถจะนำ

รสอันน่าใคร่ทั้งปวง ๑- มาถวายแก่พระราชาพระองค์ใดได้

แม้แผ่นดินทั้งปวงก็จักนำความสุขมาถวาย

แด่พระราชาพระองค์นั้นไม่ได้

ฆฏชาดกที่ ๕ จบ

@เชิงอรรถ :

@๑ รสอันน่าใคร่ทั้งปวง ในที่นี้หมายถึงสุขในฌาน (ขุ.ชา.อ. ๔/๓๓/๔๔๐)