๒. สีลวีมังสชาดก

๒. สีลวีมังสชาดก (๓๖๒)

ว่าด้วยการทดลองศีล

(พราหมณ์โพธิสัตว์รู้ว่า ศีลสำคัญกว่าสุตะ จึงได้กราบทูลพระราชาว่า)

ข้าพระองค์มีความสงสัยว่า

ศีลประเสริฐกว่า หรือสุตะประเสริฐกว่า

บัดนี้ ข้าพระองค์หมดความสงสัยแล้วว่า

ศีลนั่นแลประเสริฐกว่าสุตะ

ชาติและผิวพรรณเป็นของเปล่าประโยชน์

ทราบมาว่า ศีลเท่านั้นประเสริฐสุด

บุคคลไม่มีศีล มีเพียงสุตะเท่านั้น

ย่อมไม่มีความเจริญ

กษัตริย์ไม่ดำรงอยู่ในธรรม แพศย์ไม่อิงอาศัยธรรม

ชนทั้ง ๒ นั้นละโลกทั้ง ๒ ไปแล้วย่อมเข้าถึงทุคติ

กษัตริย์ พราหมณ์ แพศย์ ศูทร จัณฑาล และคนเทขยะ

ประพฤติธรรมในโลกนี้แล้วย่อมเป็นผู้เสมอกันในเทวโลก

พระเวทก็ตาม ชาติก็ตาม พวกพ้องก็ตาม

ไม่สามารถจะให้ยศและความสุขในสัมปรายภพได้

แต่ศีลของตนที่บริสุทธิ์แล้วเท่านั้น

นำความสุขมาให้ในสัมปรายภพ

สีลวีมังสชาดกที่ ๒ จบ