๒. มิคโปตกชาดก

๒. มิคโปตกชาดก (๓๗๒)

ว่าด้วยลูกเนื้อ

(ท้าวสักกเทวราชทอดพระเนตรดาบสร้องไห้คร่ำครวญ จึงเสด็จมายืนอยู่ใน อากาศตรัสว่า)

การที่ท่านผู้ละการครองเรือนบวชเป็นสมณะ

เศร้าโศกถึงลูกเนื้อที่ตายไปแล้วนั้น

เป็นการไม่สมควร

(ดาบสได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวว่า)

ท้าวสักกะ เพราะการอยู่ร่วมกันแล

ความรักจึงเกิดในหทัยของมนุษย์หรือของเนื้อ

อาตมาจึงไม่สามารถที่จะไม่เศร้าโศกถึงลูกเนื้อนั้นได้

(ท้าวสักกะตรัสว่า)

ชนเหล่าใดร้องไห้ บ่นเพ้อ รำพัน

ถึงคนที่ตายแล้วและคนที่จะตาย

สัตบุรุษทั้งหลายกล่าวการร้องไห้ว่าเปล่าประโยชน์

ท่านฤๅษี เพราะฉะนั้น ท่านอย่าร้องไห้ไปเลย

พราหมณ์ สัตว์ที่ตายละโลกนี้ไปแล้ว

จะพึงลุกขึ้นได้เพราะการร้องไห้

เราทุกคนก็คงมาประชุมกัน ร้องไห้ถึงหมู่ญาติของกันและกัน

(ดาบสกล่าวสดุดีท้าวสักกะว่า)

พระองค์ช่วยระงับอาตมาผู้เร่าร้อนให้สงบ

ดับความกระวนกระวายทั้งหมดได้

เหมือนคนเอาน้ำราดดับไฟที่ติดเปรียง

พระองค์ได้บรรเทาความเศร้าโศกถึงบุตรของอาตมา

ผู้กำลังเศร้าโศก ชื่อว่าได้ช่วยถอนลูกศรคือความเศร้าโศก

ซึ่งเสียบหัวใจของอาตมาขึ้นได้แล้วหนอ

ท้าววาสวะ อาตมาซึ่งพระองค์ได้ช่วยถอนลูกศร

คือความเศร้าโศกขึ้นได้แล้วเป็นผู้ปราศจากความเศร้าโศก

ไม่มีความขุ่นมัว จึงไม่เศร้าโศก ไม่ร้องไห้

เพราะได้ฟังคำของพระองค์

มิคโปตกชาดก ที่ ๒ จบ