๗. อุปสิงฆปุปผกชาดก

๗. อุปสิงฆปุปผชาดก (๓๙๒)

ว่าด้วยฤาษีลักดมดอกไม้

(เทพธิดาองค์หนึ่งสถิตอยู่ที่ค่าคบต้นไม้ ต้องการให้ฤๅษีโพธิสัตว์สลดใจ จึงกล่าวว่า)

ท่านผู้นิรทุกข์ การที่ท่าน ลักดมดอกบัวที่เขายังไม่ได้ให้

นั่นเป็นองค์แห่งการขโมยอย่างหนึ่ง

ท่านชื่อว่าเป็นผู้ขโมยกลิ่น

(ฤๅษีโพธิสัตว์กล่าวว่า)

ดอกบัวอาตมาก็ไม่ได้ลักและไม่ได้หัก ดมอยู่ห่างๆ ๑-

เมื่อเป็นเช่นนั้น ทำไมจึงถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้ขโมยกลิ่น

(ฤๅษีโพธิสัตว์เห็นบุรุษขุดเหง้าบัวเก็บดอกบัว จึงกล่าวกับเทพธิดานั้นว่า)

ชายใดขุดเอาเหง้าบัว หักเอาดอกบัวขาวไป

ชายนั้นหยาบช้าอย่างนี้ ทำไมไม่ถูกกล่าวหา

(เทพธิดาบอกสาเหตุที่ไม่ว่ากล่าวบุรุษนั้นว่า)

คนที่ทำงานหยาบช้ามากเป็นคนแปดเปื้อน

เหมือนผ้านุ่งของหญิงเลี้ยงเด็ก

สำหรับชายคนนั้นเราไม่ว่าอะไร

แต่ท่านเราสมควรจะว่ากล่าว

บุคคลผู้บริสุทธิ์แสวงหาแต่กรรมอันสะอาดอยู่เสมอ

ความชั่วเท่าปลายขนทรายย่อมปรากฏเหมือนเท่าหมอกเมฆ

(ฤๅษีโพธิสัตว์ซึ่งเทพธิดานั้นให้สลดใจกล่าวว่า)

นี่เทพผู้ควรบูชา ท่านรู้จักอาตมาดี

ซ้ำยังได้อนุเคราะห์อาตมาด้วย

ขอท่านโปรดเตือนซ้ำอีก เมื่อเห็นความบกพร่องเช่นนี้

(เทพธิดากล่าวว่า)

ข้าพเจ้าไม่ได้อาศัยท่านเลี้ยงชีพ

และไม่ได้เป็นลูกจ้างของท่าน

ท่านผู้เห็นภัย ท่านเองนั่นแหละ

ควรจะรู้จักกรรมอันเป็นเหตุให้ไปสู่สุคติ

อุปสิงฆปุปผชาดกที่ ๗ จบ

@เชิงอรรถ :

@๑ ดมอยู่ห่างๆ หมายถึงยืนดมอยู่ในที่ไกล (ขุ.ชา.อ. ๕/๑๑๖/๑๐๗)