๑. คันธารชาดก

๒. คันธารวรรค

หมวดว่าด้วยคันธารดาบส

๑. คันธารชาดก (๔๐๖)

ว่าด้วยคันธารดาบสโพธิสัตว์

(พระโพธิสัตว์ต่อว่าวิเทหดาบสว่า)

ท่านละทิ้งหมู่บ้านจำนวนถึง ๑๖,๐๐๐ หมู่บ้าน

และเรือนคลังที่บริบูรณ์ด้วยทรัพย์สมบัติ

บัดนี้ ยังทำการสะสมอยู่อีก

(วิเทหดาบสแย้งว่า)

ท่านละแคว้นคันธาระซึ่งมีทรัพย์และน้ำดื่มสมบูรณ์

เลิกจากการสั่งสอน

ทำไม เดี๋ยวนี้จึงยังสั่งสอนอยู่ในที่นี้อีกเล่า

(พระโพธิสัตว์กล่าวว่า)

ท่านเวเทหดาบส ข้าพเจ้ากล่าวธรรม ๑-

ข้าพเจ้าไม่พอใจอธรรมเลย

บาปย่อมไม่แปดเปื้อนข้าพเจ้าผู้กล่าวธรรม

(วิเทหดาบสกล่าวว่า)

แม้หากวาจาจะมีประโยชน์มาก

แต่ผู้อื่นได้รับความขัดเคืองใจ

เพราะเหตุอย่างใดอย่างหนึ่ง

วาจานั้นบัณฑิตก็ไม่ควรจะกล่าว

@เชิงอรรถ :

@๑ กล่าวธรรม ในที่นี้หมายถึงกล่าวความเป็นจริง (ขุ.ชา.อ. ๕/๗๘/๑๘๗)

(พระโพธิสัตว์กล่าวว่า)

บุคคลเมื่อถูกตักเตือนจะโกรธหรือไม่โกรธก็ตาม

หรือจะโปรยความโกรธเช่นกับโปรยแกลบทิ้งก็ตาม

แต่บาปก็ไม่แปดเปื้อนข้าพเจ้าผู้กล่าวธรรม

(พระผู้มีพระภาคตรัสว่า)

หากชนจำนวนมากไม่มีความรู้เป็นของตน

หรือไม่ได้ศึกษาวินัยอย่างดี

ก็จะพึงเที่ยวไปเหมือนกระบือบอดเที่ยวไปในป่า

ก็แหละเพราะบุคคลบางพวกในโลกนี้

ได้ศึกษาดีแล้วในสำนักของอาจารย์

ฉะนั้น จึงเป็นผู้มีวินัยได้รับการแนะนำแล้ว

มีจิตตั้งมั่นดีแล้วเที่ยวไป

คันธารชาดกที่ ๑ จบ