๙. อัฏฐานชาดก

๙. อัฏฐานชาดก (๔๒๕)

ว่าด้วยสิ่งที่เป็นไปไม่ได้

(มหาธนฤๅษีกล่าวกับหญิงโสเภณีว่า)

เมื่อใดแม่น้ำคงคาดารดาษด้วยดอกโกมุทสงบนิ่ง

นกดุเหว่ามีขนสีขาวเหมือนสังข์และต้นหว้าออกผลเป็นผลตาล

เมื่อนั้นเราพึงไปด้วยกันได้แน่

เมื่อใดผ้าห่มผืนใหญ่ ๓ ชนิดทอด้วยขนเต่า ใช้ห่มกันหนาวได้

เมื่อนั้นเรากับเธอพึงเกี่ยวข้องกันได้แน่

เมื่อใดป้อมถูกสร้างขึ้นอย่างดีด้วยขายุง มั่นคงและไม่หวั่นไหว

เมื่อนั้นเรากับเธอพึงเกี่ยวข้องกันได้แน่

เมื่อใดบันไดถูกสร้างขึ้นอย่างดีด้วยเขากระต่าย

เพื่อประโยชน์แก่การขึ้นสวรรค์ได้

เมื่อนั้นเรากับเธอพึงอยู่ร่วมกันได้แน่

เมื่อใดหนูทั้งหลายไต่บันไดไปกัดกินดวงจันทร์

และขับไล่ราหูไปได้

เมื่อนั้นเรากับเธอพึงเกี่ยวข้องกันได้แน่

เมื่อใดแมลงวันทั้งหลายพากันบินเที่ยวไปเป็นฝูง

ดื่มเหล้าหมดไหแล้ว อยู่ในถ่านเพลิงได้

เมื่อนั้นเรากับเธอพึงเกี่ยวข้องกันได้แน่

เมื่อใดลามีริมฝีปากเหมือนผลตำลึงสุก

มีใบหน้างาม ฉลาดในการฟ้อนรำขับร้อง

เมื่อนั้นเรากับเธอพึงเกี่ยวข้องกันได้แน่

เมื่อใดกาและนกเค้าอยู่ในที่ลับปรึกษาปรองดองกันได้

เมื่อนั้นเรากับเธอพึงเกี่ยวข้องกันได้แน่

เมื่อใดเอาใบบัวอ่อนที่แตกจากเหง้า

มาทำร่มให้แข็งแรงเพื่อกันฝน

เมื่อนั้นเรากับเธอพึงเกี่ยวข้องกันได้แน่

เมื่อใดนกน้อยใช้จะงอยปากคาบภูเขาคันธมาทน์บินไปได้

เมื่อนั้นเรากับเธอพึงเกี่ยวข้องกันได้แน่

เมื่อใดเด็กน้อยยกเรือเดินทะเล

พร้อมทั้งเครื่องยนต์และใบเรือไปได้

เมื่อนั้นเรากับเธอพึงเกี่ยวข้องกันได้แน่

อัฏฐานชาดกที่ ๙ จบ