๙. ขรัสสรชาดก

๙. ขรัสสรชาดก (๗๙)

ว่าด้วยเสียงดังอึกทึกครึกโครม

(พระโพธิสัตว์กล่าวคาถานี้ตำหนิกำนันผู้ร่วมมือกับพวกโจรปล้นชาวบ้านว่า)

คราวใด ชาวบ้านถูกปล้น ฝูงโคถูกเชือด

บ้านเรือนถูกเผาวอดวาย ผู้คนถูกเกณฑ์ไป

คราวนั้น ลูกที่ถูกแม่ทอดทิ้ง ๑-

จึงมาตีกลองจนอึกทึกครึกโครม

ขรัสสรชาดกที่ ๙ จบ

๑๐. ภีมเสนชาดก (๘๐)

ว่าด้วยท่านภีมเสนชอบคุยโวโอ้อวด

(จูฬธนุคคหบัณฑิตโพธิสัตว์กล่าวตำหนิภีมเสนผู้คุยโวโอ้อวดว่า)

ภีมเสน คำที่ท่านข่มขู่คุยโวไว้ในตอนแรก

แต่ภายหลังท่านถึงกับปัสสาวะราด

คำคุยโวถึงการรบและความกระสับกระส่ายของท่าน

ทั้ง ๒ อย่างนี้ช่างไม่สมกันเลย

ภีมเสนชาดกที่ ๑๐ จบ

วรุณวรรคที่ ๘ จบ

รวมชาดกที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. วรุณชาดก ๒. สีลวนาคชาดก

๓. สัจจังกิรชาดก ๔. รุกขธัมมชาดก

๕. มัจฉชาดก ๖. อสังกิยชาดก

๗. มหาสุปินชาดก ๘. อิลลิสชาดก

๙. ขรัสสรชาดก ๑๐. ภีมเสนชาดก

@เชิงอรรถ :

@๑ ลูกที่ถูกแม่ทอดทิ้ง หมายถึงลูกที่ทำชั่ว เป็นคนหน้าด้าน เพราะขาดหิริโอตตัปปะ ชื่อว่าไม่มีแม่ ถึงแม่

@ยังมีชีวิตอยู่ เขาก็ไม่ตั้งอยู่ในฐานะเป็นลูก(ถูกตัดแม่ตัดลูก) (ขุ.ชา.อ. ๒/๗๙/๑๗๘)