๒. ตัมพปุปผิยเถราปทาน (๑๕๒)

๒. ตัมพปุปผิยเถราปทาน

ประวัติในอดีตชาติของพระตัมพปุปผิยเถระ

(พระตัมพปุปผิยเถระ เมื่อจะประกาศประวัติในอดีตชาติของตน จึงกล่าวว่า)

ข้าพเจ้าเป็นผู้ขวนขวายในการงานของบุคคลอื่น

ได้ทำความผิดไว้แล้ว ประสบภัยเวร จึงวิ่งหนีไปตามราวป่า

ข้าพเจ้าได้เห็นต้นไม้มีดอกเป็นพวง

บานสะพรั่งที่ธรรมชาติสร้างไว้

จึงถือดอกแดงๆ ไปเกลี่ยลงที่ต้นโพธิ์

ข้าพเจ้าได้กวาดต้นแคฝอย

ซึ่งเป็นต้นไม้เป็นที่ตรัสรู้ที่ประเสริฐนั้นแล้ว

เข้าไปนั่งขัดสมาธิที่โคนต้นโพธิ์

ชนทั้งหลายแสวงหาทางไปอยู่ ได้มายังสำนักของข้าพเจ้า

และข้าพเจ้าเห็นชนเหล่านั้น ณ ที่นั้นแล้ว

ระลึกถึงต้นโพธิ์ที่ประเสริฐ

ข้าพเจ้ามีจิตผ่องใส ไหว้ต้นโพธิ์แล้ว

ตกลงไปในเหวที่น่ากลัว ลึกหลายชั่วลำตาล

ในกัปที่ ๙๑ นับจากกัปนี้ไป

ข้าพเจ้าได้ใช้ดอกไม้บูชาไว้

จึงไม่รู้จักทุคติเลย

นี้เป็นผลแห่งการบูชาต้นโพธิ์

ในกัปที่ ๓ นับจากกัปนี้ไป

ข้าพเจ้าได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิพระนามว่าสุสัญญตะ

สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีพลานุภาพมาก

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘

และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว

คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แล

ได้ทราบว่า ท่านพระตัมพปุปผิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

ตัมพปุปผิยเถราปทานที่ ๒ จบ