๔. ตรณิยเถราปทาน (๒๐๔)

[๒๐๖] |๒๐๖.๑๕| อตฺถทสฺสี ตุ ภควา ทิปทินฺโท นราสโภ ปุรกฺขโต สาวเกหิ คงฺคาตีรํ อุปาคมิ ฯ |๒๐๖.๑๖| สมติตฺติ กากเปยฺยา คงฺคา อาสิ ทุรุตฺตรา อุตฺตารยึ ภิกฺขุสงฺฆํ พุทฺธญฺจ ทิปทุตฺตมํ ฯ |๒๐๖.๑๗| อฏฺฐารเส กปฺปสเต ยํ กมฺมมกรึ ตทา ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ตรณาย อิทํ ผลํ ฯ |๒๐๖.๑๘| เตรสิโต กปฺปสเต ปญฺจ สพฺโพภวา อหุํ สตฺตรตนสมฺปนฺนา

[๑]- จกฺกวตฺตี มหพฺพลา ฯ |๒๐๖.๑๙| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ตรณิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ ตรณิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ @เชิงอรรถ: ๑ ม. ปจฺฉิเม จ ภเว อสฺมึ ฌาโตหํ พฺราหฺมเณ กุเล @ สทฺธึ ตีหิ สหาเยหิ ปพฺพชึ สตถุสาสเน ฯ