๒. ตีณุปลมาลิยเถราปทาน (๓๔๒)

๒. ตีณุปปลมาลิยเถราปทาน

ประวัติในอดีตชาติของพระตีณุปปลมาลิยเถระ

(พระตีณุปปลมาลิยเถระ เมื่อจะประกาศประวัติในอดีตชาติของตน จึงกล่าวว่า)

ครั้งนั้น ข้าพเจ้าเป็นวานรอาศัยอยู่ใกล้ฝั่งแม่น้ำจันทภาคา

ได้เห็นพระพุทธเจ้าผู้ปราศจากธุลีคือกิเลส

ประทับนั่งอยู่ระหว่างภูเขา

ทรงทำทิศทั้งปวงให้สว่างไสว

ดังต้นพญาไม้สาละมีดอกบานสะพรั่ง

ทรงประกอบด้วยพระลักษณะและอนุพยัญชนะ

ครั้นได้เห็นแล้วก็มีความปลื้มใจ

ข้าพเจ้ามีจิตเบิกบาน มีใจยินดีร่าเริงด้วยปีติ

ได้ใช้ดอกอุบล ๓ ดอกขึ้นบูชาเหนือเศียรเกล้า

ครั้นใช้ดอกไม้บูชาพระพุทธเจ้าพระนามว่าวิปัสสี

ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่แล้ว

เคารพนบนอบแล้วบ่ายหน้าหลีกไปทางทิศเหนือ

เมื่อข้าพเจ้ากำลังเดินกระโหย่งกลับด้วยใจที่ผ่องใส

จึงพลัดตกไปในระหว่างภูเขาหิน

ถึงความสิ้นชีวิตแล้ว

ด้วยกรรมที่ข้าพเจ้าได้ทำไว้ดีแล้วนั้น

และด้วยการตั้งเจตนาไว้มั่น

ข้าพเจ้าละกายมนุษย์แล้ว

ได้ไปเกิดยังสวรรค์ชั้นดาวดึงส์

ข้าพเจ้าได้ครองเทวสมบัติตลอด ๓๐๐ ชาติ

และได้เกิดเป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๕๐๐ ชาติ

ในกัปที่ ๙๑ นับจากกัปนี้ไป

ข้าพเจ้าได้ใช้ดอกไม้บูชาไว้

จึงไม่รู้จักทุคติเลย

นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้า

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘

และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว

คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แล

ได้ทราบว่า ท่านพระตีณุปปลมาลิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

ตีณุปปลมาลิยเถราปทานที่ ๒ จบ