ญาณกถา

๒. ญาณกถาวณฺณนา

[๘๖๓-๘๖๕] อิทานิ ญาณกถา นาม โหติ. ตตฺถ ทุวิธํ ญาณํ โลกิยญฺจ โลกุตฺตรญฺจ. โลกิยํ สมาปตฺติญาณมฺปิ โหติ ทานาทิวเสน ปวตฺตํ กมฺมสฺสกต- ญาณมฺปิ, โลกุตฺตรํ สจฺจปริจฺเฉทกํ มคฺคญาณมฺปิ ผลญาณมฺปิ. อิมํ ปน วิภาคํ อกตฺวา "สจฺจปริจฺเฉทกเมว ญาณํ, น อิตรํ, ตสฺมา นตฺถิ ปุถุชฺชนสฺส

@เชิงอรรถ: ๑ ฉ.ม. โรคปฏิการาทิกาเล ญาณนฺ"ติ เยสํ ลทฺธิ เสยฺยถาปิ เหตุวาทานํ, เต สนฺธาย ปุจฺฉา สกวาทิสฺส, ปฏิญฺญา อิตรสฺส. ปญฺญาติอาทิ ญาณเววจนทสฺสนตฺถํ วุตฺตํ. เตเนตํ ทีเปติ: ยทิ ตสฺส ญาณํ นตฺถิ, ปญฺญาทโยปิ นตฺถิ. อถ ปญฺญาทโย อตฺถิ, ญาณมฺปิ อตฺถิ. กสฺมา? ปญฺญาทีนํ ญาณโต อนญฺญตฺตาติ, ปฐมํ ฌานนฺติอาทิ สมาปตฺติญาณสฺส ทสฺสนตฺถํ วุตฺตํ. ทานํ ทเทยฺยาติอาทิ กมฺมสฺสกตญาณสฺส. ทุกฺขํ ปริชานาตีติ โลกุตฺตรมคฺคญาณเมว ทีเปติ, น จ โลกุตฺตรเมว ญาณนฺติ.

ญาณกถาวณฺณนา นิฏฺฐิตา.