การประณามและการให้ขมา

สทฺธิวิหาริกวตฺตกถา นิฏฺฐิตา ฯ

{๖๘} น สมฺมาวตฺตนฺตีติ ยถาปญฺญตฺตํ อุปชฺฌายวตฺตํ น ปูเรนฺติ ฯ โย น สมฺมาวตฺเตยฺยาติ โย ยถาปญฺญตฺตํ วตฺตํ น ปูเรยฺย ทุกฺกฏํ อาปชฺชตีติ อตฺโถ ฯ ปณาเมตพฺโพติ อปสาเทตพฺโพ ฯ นาธิมตฺตํ เปมํ โหตีติ อุปชฺฌายมฺหิ อธิมตฺตํ เคหสิตเปมํ น โหติ ฯ นาธิมตฺตา ภาวนา โหตีติ อธิมตฺตา เมตฺตาภาวนา น โหติ ฯ วุตฺตปฏิปกฺขนเยน สุกฺกปกฺโข เวทิตพฺโพ ฯ อลํ ปณาเมตุนฺติ ยุตฺโต ปณาเมตุํ ฯ อปฺปณาเมนฺโต อุปชฺฌาโย สาติสาโร โหตีติ สโทโส โหติ อาปตฺตึ อาปชฺชติ ตสฺมา น สมฺมาวตฺตนฺโต ปณาเมตพฺโพว ฯ นสมฺมาวตฺตนาย จ ยาว จีวรรชนํ ตาว วตฺเต อกริยมาเน อุปชฺฌายสฺส ปริหานิ โหติ ตสฺมา ตํ อกโรนฺตสฺส นิสฺสยมุตฺตกสฺสาปิ อมุตฺตกสฺสาปิ อาปตฺติเยว ฯ เอกจฺจสฺส ปตฺตทานโต ปฏฺฐาย อมุตฺตนิสฺสยสฺเสว อาปตฺติ ฯ สทฺธิวิหาริกา สมฺมาวตฺตนฺติ อุปชฺฌาโย น สมมาวตฺตติ อุปชฺฌายสฺส อาปตฺติ ฯ อุปชฺฌาโย สมฺมาวตฺตติ สทฺธิวิหาริกา น สมฺมาวตฺตนฺติ เตสํ อาปตฺติ ฯ อุปชฺฌาเย วตฺตํ สาทิยนฺเต สทฺธิวิหาริกา พหุกาปิ โหนฺติ สพฺเพสํ อาปตฺติ ฯ สเจ อุปชฺฌาโย มยฺหํ อุปฏฺฐาโก อตฺถิ ตุมฺเห อตฺตโน สชฺฌายมนสิการาทีสุ โยคํ กโรถาติ วทติ สทฺธิวิหาริกานํ อนาปตฺติ ฯ สเจ อุปชฺฌาโย สาทิยนํ วา อสาทิยนํ วา น ชานาติ พาโล โหติ สทฺธิวิหาริกา พหุกา โหนฺติ เตสุ เอโก วตฺตสมฺปนฺโน ภิกฺขุ อุปชฺฌายสฺส กิจฺจํ อหํ กริสฺสามิ ตุมฺเห อปฺโปสฺสุกฺกา วิหรถาติ เอวญฺเจ อตฺตโน ภารํ กตฺวา อิตเร วิสฺสชฺเชติ ตสฺส ภารกรณโต ปฏฺฐาย เตสํ อนาปตฺติ ฯ

สมฺมาวตฺตนาทิกถา นิฏฺฐิตา ฯ