ปัพพชิตอภิณหปัจจเวกขณปาฐะ
ธรรม ๑๐ ประการที่บรรพชิตพึงพิจารณาเนือง ๆ ตั้งแต่ความมีเพศต่างจากคฤหัสถ์ ชีวิตที่เนื่องด้วยผู้อื่น ไปจนถึงการถามตนว่าวันคืนล่วงไปเราทำอะไรอยู่ สำหรับพระภิกษุสามเณรพิจารณาประจำวัน
pappachit aphinha patchawekkhana
“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรมทั้งหลายสิบประการเหล่านี้ มีอยู่”
บทนำสวด
- (ผู้นำสวด) หันทะ มะยัง ปัพพะชิตะอะภิณหะปัจจะเวกขะณะปาฐัง ภะณามะ เส.เชิญเถิด เราทั้งหลาย จงสวดปัพพชิตอภิณหปัจจเวกขณปาฐะเถิด
บทอารัมภกถา
- ทะสะ อิเม ภิกขะเว ธัมมา,ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรมทั้งหลายสิบประการเหล่านี้ มีอยู่,
- ปัพพะชิเตนะ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพา,เป็นธรรมที่บรรพชิตพึงพิจารณาโดยแจ่มชัด อยู่เนืองนิจ,
- กะตะเม ทะสะ,ธรรมทั้งหลายสิบประการนั้นเป็นอย่างไรเล่า,
ข้อที่ ๑ : พิจารณาเพศบรรพชิต
- เววัณณิยัมหิ อัชฌูปะคะโตติ ปัพพะชิเตนะ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง,คือ บรรพชิตพึงพิจารณาโดยแจ่มชัด อยู่เนืองนิจว่า เราเป็นผู้เข้าถึงเฉพาะแล้ว ซึ่งวรรณะอันต่างอันพิเศษ ดังนี้,
ข้อที่ ๒ : พิจารณาการเลี้ยงชีวิต
- ปะระปะฏิพัทธา เม ชีวิกาติ ปัพพะชิเตนะ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง,บรรพชิตพึงพิจารณาโดยแจ่มชัด อยู่เนืองนิจว่า การเลี้ยงชีวิตของเราเนื่องเฉพาะแล้วด้วยผู้อื่น ดังนี้,
ข้อที่ ๓ : พิจารณาระเบียบกิริยามารยาท
- อัญโญ เม อากัปโป กะระณีโยติ ปัพพะชิเตนะ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง,บรรพชิตพึงพิจารณาโดยแจ่มชัด อยู่เนืองนิจว่า ระเบียบการปฏิบัติอย่างอื่นที่เราจะต้องทำมีอยู่ ดังนี้,
ข้อที่ ๔ : ตรวจสอบศีลของตนเอง
- กัจจิ นุ โข เม อัตตา สีละโต นะ อุปะวะทะตีติ ปัพพะชิเตนะ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง,บรรพชิตพึงพิจารณาโดยแจ่มชัด อยู่เนืองนิจว่า เมื่อกล่าวโดยศีล เราย่อมตำหนิติเตียนตนเองไม่ได้ มิใช่หรือ ดังนี้,
ข้อที่ ๕ : ตรวจสอบศีลในสายตาผู้อื่น
- กัจจิ นุ โข มัง อะนุวิจจะ วิญญู สะพรัหมะจารี สีละโต นะ อุปะวะทันตีติ ปัพพะชิเตนะ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง,บรรพชิตพึงพิจารณาโดยแจ่มชัด อยู่เนืองนิจว่า เมื่อกล่าวโดยศีล เพื่อนสหพรหมจารีที่เป็นวิญญูชน ใคร่ครวญแล้ว ย่อมตำหนิติเตียนเราไม่ได้ มิใช่หรือ ดังนี้,
ข้อที่ ๖ : พิจารณาความพลัดพราก
- สัพเพหิ เม ปิเยหิ มะนาเปหิ นานาภาโว วินาภาโวติ ปัพพะชิเตนะ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง,บรรพชิตพึงพิจารณาโดยแจ่มชัด อยู่เนืองนิจว่า ความพลัดพรากจากของรัก ของชอบใจทั้งสิ้น จักมีแก่เรา ดังนี้,
ข้อที่ ๗ : พิจารณากรรมและผลของกรรม
- กัมมัสสะโกมหิ กัมมะทายาโท กัมมะโยนิ กัมมะพันธุ กัมมะปะฏิสะระโณ, ยัง กัมมัง กะริสสามิ กัล๎ยาณัง วา ปาปะกัง วา ตัสสะ ทายาโท ภะวิสสามีติ ปัพพะชิเตนะ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง,บรรพชิตพึงพิจารณาโดยแจ่มชัด อยู่เนืองนิจว่า เราเป็นผู้มีกรรมเป็นของตน มีกรรมที่ต้องรับผลเป็นมรดกตกทอด มีกรรมเป็นที่กำเนิด มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์ มีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย เราทำกรรมใดไว้ ดีก็ตาม ชั่วก็ตาม เราจักเป็นผู้รับผลตกทอดแห่งกรรมนั้น ดังนี้,
ข้อที่ ๘ : พิจารณากาลเวลาที่ผ่านไป
- กะถัมภูตัสสะ เม รัตตินทิวา วีติปะตันตีติ ปัพพะชิเตนะ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง,บรรพชิตพึงพิจารณาโดยแจ่มชัด อยู่เนืองนิจว่า วันคืนล่วงไปล่วงไป ในเมื่อเรากำลังเป็นอยู่ในสภาพเช่นไร ดังนี้,
ข้อที่ ๙ : พิจารณาความยินดีในที่สงัด
- กัจจิ นุ โขหัง สุญญาคาเร อะภิระมามีติ ปัพพะชิเตนะ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง,บรรพชิตพึงพิจารณาโดยแจ่มชัด อยู่เนืองนิจว่า เราย่อมยินดีในโรงเรือนอันสงัดอยู่หรือหนอ ดังนี้,
ข้อที่ ๑๐ : พิจารณาคุณวิเศษในตน
- อัตถิ นุ โข เม อุตตะริมะนุสสะธัมมา อะละมะริยะญาณะทัสสะนะวิเสโส อะธิคะโต, โสหัง ปัจฉิเม กาเล สะพรัหมะจารีหิ ปุฏโฐ นะ มังกุ ภะวิสสามีติ ปัพพะชิเตนะ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง,บรรพชิตพึงพิจารณาโดยแจ่มชัด อยู่เนืองนิจว่า ญาณทรรศนะอันวิเศษ ควรแก่พระอริยเจ้า อันยิ่งกว่าวิสัยธรรมดาของมนุษย์ ที่เราได้บรรลุแล้ว เพื่อเราจะไม่เป็นผู้เก้อเขิน เมื่อถูกเพื่อนสหพรหมจารีด้วยกันถามในภายหลังมีอยู่แก่เราหรือไม่ ดังนี้,
บทสรุปท้าย
- อิเม โข ภิกขะเว ทะสะ ธัมมา,ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรมทั้งหลาย สิบประการ เหล่านี้แล,
- ปัพพะชิเตนะ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพาติ.เป็นธรรมที่บรรพชิตพึงพิจารณาโดยแจ่มชัด อยู่เนืองนิจ ดังนี้แลฯ
ข้อมูลบทสวด
- ลำดับ
- ๓ ใน ๕
- จำนวนบท
- ๑๖
- ประเภท
- ปาฐะ
- เสียงสวด
- ยังไม่มี
ที่มาและการตรวจทาน
- บาลี
- ยังไม่ได้ทานกับต้นฉบับ
- คำแปล
- ยังไม่ได้ทานกับต้นฉบับ
ที่มาในพระไตรปิฎก
- ปัพพชิตอภิณหสูตร องฺคุตตรนิกาย ทสกนิบาต (AN 10.48)
ที่มาของสำนวน
A Chanting Guide
คำอ่านโรมัน
Pali: "A Chanting Guide", Dhammayut Order (CC BY-NC 4.0) — หัวข้อ "Ten Reflections" — สองมิเรอร์ตรงกันทั้งบท; ฉบับ Chanting Guide พิมพ์เฉพาะข้อธรรมโดยไม่ซ้ำท่อน pabbajitena abhiṇhaṃ paccavekkhitabbaṃ ท้ายข้อ — ฉบับสวดไทยซ้ำทุกข้อตามพระบาลี จึงเติมท่อนซ้ำตามฉบับสวดไทย แล้วเทียบทั้งบทกับพระไตรปิฎกโรมัน ปัพพชิตอภิณหสูตร AN 10.48 (SuttaCentral, ฉบับ Mahāsaṅgīti) ตรงกันทั้งบทยกเว้นจุดที่ฉบับสวดไทย+Chanting Guide ตรงกันเองแต่ต่างจาก Mahāsaṅgīti: ajjhūpagato (มหาสังคายนา: ajjhupagato), vītipatantī (มหาสังคายนา: vītivattantī), katham-bhūtassa (มหาสังคายนา: kathaṃbhūtassa), uttari-manussa-dhammā ... so'haṃ (มหาสังคายนา: uttari manussadhammo ... yenāhaṃ) — คงตามฉบับสวด; บรรทัดนำ Handa mayaṃ pabbajita-abhiṇha-paccavekkhaṇa-pāṭhaṃ ภาษาโรมันและคำแปลอังกฤษของบรรทัดนำ ประกอบจากสูตรมาตรฐาน ไม่มีในแหล่งโรมัน
คำอ่านไทยและคำแปล
ตัวบทคำแปล
คำอ่านไทย+คำแปลจาก kalyanamitra.org/th/article_detail.php?i=12773 — หน้านั้นระบุว่าอ้างอิงหนังสือ "คู่มือทำวัตร-สวดมนต์แปล" พระโพธิญาณเถร (ชา สุภทฺโท) วัดหนองป่าพง; จุดที่แก้โดยเทียบฉบับโรมัน: ทะสะอิเม → ทะสะ อิเม, อะภิณหังปัจจะเวกขิตัพพัง → อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง, สีละโตนะ → สีละโต นะ, ปาปะกังวา → ปาปะกัง วา, กัลฺยาณัง (พินทุ) → กัล๎ยาณัง (ยามักการตามแบบบทอื่นในแอป), บรรทัดนำ ปัพพะชิตะอภิณหะ → ปัพพะชิตะอะภิณหะ (ตาม abhiṇha และ watpitch.com/prayer/2736 ซึ่งพิมพ์ ปัพพะชิตะอะภิณ๎หะ), ตัดจุลภาคกลางบรรทัดตามรูปแบบบทอื่นในแอป; ฝั่งคำแปล: บรรชิต → บรรพชิต, พึ่งพิจารณา → พึงพิจารณา, มุนษย์ → มนุษย์, เพื่อ สหพรหมจารี → เพื่อนสหพรหมจารี; คำแปลไทยของบรรทัดนำ (หันทะ มะยังฯ) เป็นคำแปลเชิงกระบวนพิธีตามสูตร "เชิญเถิด เราทั้งหลายฯ" ที่ฉบับแปลไทยใช้ทั่วไป ไม่ใช่ตัวบทสวด