กาลิงคโพธิชาดก
ว่าด้วยการพยากรณ์ที่อันเป็นชัยภูมิ
เล่มที่ ๒๗ · ข้อ ๑๗๙๐ · บรรทัด ๖๙๕๖ · ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑
อรรถกถาชาดก ตอนที่ ๑ จาก ๒
เรื่องเล่า
พระศาสดาเมื่อเสด็จประทับ ณ พระเชตวันมหาวิหาร ทรงพระปรารภการบูชามหาโพธิ์ ที่พระอานนท์เถระการทำแล้ว ตรัสพระธรรมเทศนานี้ มีคำเริ่มต้นว่า ราชา กาลิงฺโค จกฺกวตฺติ ดังนี้.
ความพิสดารว่า พระตถาคตเสด็จหลีกจาริกไปตามชนบท เพื่อประโยชน์จะทรงสงเคราะห์เวไนยสัตว์ ชาวกรุงสาวัตถีต่างถือของหอมและดอกไม้เป็นต้นไปยังพระเชตวัน ไม่ได้ปูชนียสถานอย่างอื่นไปวางไว้ที่ประตูพระคันธกุฎี ด้วยเหตุนั้น เขาก็มีความปราโมทย์กันอย่างยิ่ง. ท่านอนาถปิณฑิกมหาเศรษฐีทราบเหตุนั้นแล้ว จึงไปยังสำนักพระอานนท์เถระ ในเวลาที่พระตถาคตเสด็จมาพระเชตวัน กล่าวว่า ข้าแต่ท่านผู้เจริญ เมื่อพระตถาคตเสด็จหลีกจาริกไป พระวิหารนี้ไม่มีปัจจัย มนุษย์ทั้งหลายไม่มีสถานที่บูชาด้วยของหอมและดอกไม้เป็นต้น ขอโอกาสเถิดท่านเจ้าข้า ขอท่านจงกราบทูลความเรื่องนี้แด่พระตถาคต แล้วจงรู้ที่ที่ควรบูชาสักแห่งหนึ่ง.
พระอานนทเถระรับว่า ดีละ แล้วทูลถามพระตถาคตว่า ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ เจดีย์มีกี่อย่าง. พระศาสดาตรัสตอบว่า มีสามอย่างอานนท์. พระอานนทเถระทูลถามว่า สามอย่างอะไรบ้างพระเจ้าข้า. พระศาสดาตรัสว่าธาตุเจดีย์ ๑ ปริโภคเจดีย์ ๑ อุทเทสิกเจดีย์ ๑. พระอานนทเถระทูลว่าข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ เมื่อพระองค์เสด็จจาริกไป ข้าพระองค์อาจกระทำเจดีย์ได้หรือ. พระศาสดาตรัสว่า อานนท์ สำหรับธาตุเจดีย์ไม่อาจทำได้ เพราะธาตุเจดีย์นั้น จะมีได้ในกาลที่พระพุทธเจ้าปรินิพพานแล้ว สำหรับอุทเทสิกเจดีย์ก็ไม่มีวัตถุปรากฏ เป็นเพียงเนื่องด้วยตถาคตเท่านั้น ต้นมหาโพธิ์ที่พระพุทธเจ้าบาลีเป็น กาลิงคโพธิชาดก*อาศัยเป็นที่ตรัสรู้ ถึงพระพุทธเจ้าจะยังทรงพระชนม์อยู่ก็ตาม ปรินิพพานแล้วก็ตาม เป็นเจดีย์ได้เหมือนกัน. พระอานนท์ทูลว่า ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญเมื่อพระองค์เสด็จหลีกไป พระมหาวิหารเชตวันหมดที่พึ่งอาศัย มนุษย์ทั้งหลายไม่ได้สถานที่เป็นที่บูชา ข้าพระองค์จักนำพืชจากต้นมหาโพธิมาปลูกที่ประตูพระเชตวัน พระเจ้าข้า. พระศาสดาตรัสว่า ดีแล้วอานนท์ เธอจงปลูกเถิดเมื่อเป็นเช่นนั้น ในพระเชตวันก็จักเป็นดังตถาคตอยู่เป็นนิตย์. พระอานนท์เถระบอกแก่พระเจ้าโกศล อนาถปิณฑิกมหาเศรษฐี และนางวิสาขามหาอุบาสิกาเป็นต้น ให้ขุดหลุม ณ ที่เป็นที่ปลูกต้นโพธิที่ประตูพระเชตวัน แล้วกล่าวกะพระมหาโมคคัลลานเถระว่า ท่านขอรับ กระผมจักปลูกต้นโพธิที่ประตูพระเชตวัน ท่านช่วยนำเอาลูกโพธิสุกจากต้นมหาโพธิให้กระผมทีเถิด.
พระมหาโมคคัลลานเถระรับว่า ดีละ แล้วเหาะไปยังโพธิมณฑลเอาจีวรรับลูกโพธิที่หล่นจากขั้วแต่ยังไม่ถึงพื้นดิน ได้แล้วนำมาถวายพระอานนทเถระ. พระอานนทเถระได้แจ้งความพระเจ้าโกศลเป็นต้นว่า เราจักปลูกต้นโพธิ์ในที่นี้. พระเจ้าโกศลให้ราชบุรุษถือเครื่องอุปกรณ์ทุกอย่างเสด็จมาพร้อมด้วยบริวารใหญ่ในเวลาเย็น. อนาถปิณฑิกมหาเศรษฐี มหาอุบาสิกาวิสาขา และผู้มีศรัทธาอื่น ๆ ก็ได้ทำเช่นนั้น.
พระอานนทเถระ ตั้งอ่างทองใบใหญ่ไว้ในที่เป็นที่ปลูกต้นโพธิ ให้เจาะก้นอ่างแล้วให้ลูกโพธิสุกแด่พระเจ้าโกศล ทูลว่า มหาบพิตร พระองค์จงปลูกโพธิสุกนี้เถิด พระเจ้าโกศลทรงพระดำริว่า ความเป็นพระราชามิได้ดำรงอยู่ตลอดไป ควรที่เราจะให้อนาถปิณฑิกมหาเศรษฐีปลูกต้นโพธินี้ ทรงดำริดังนี้ แล้วได้วางลูกโพธิสุกนั้นไว้ในมือของมหาเศรษฐี. อนาถปิณฑิกมหาเศรษฐีรวบรวมเปือกตมที่มีกลิ่นหอมแล้ว ฝังลูกโพธิสุกไว้ในเปือกตมนั้นพอลูกโพธิพ้นมือมหาเศรษฐี เมื่อชนทั้งปวงกำลังแลดูอยู่ ได้ปรากฏลำต้นโพธิประมาณเท่างอนไถ สูงห้าสิบศอก แตกกิ่งใหญ่ห้ากิ่ง ๆ ละห้าสิบศอกคือในทิศทั้งสี่และเบื้องบน ต้นโพธินั้นเป็นต้นไม้ใหญ่กว่าต้นไม้ใหญ่ในป่าตั้งขึ้นในทันใดนั่นเอง ด้วยประการฉะนี้.
พระราชารับสั่งให้เอาหม้อทองคำและหม้อเงิน ๘๐๐ หม้อ ใส่น้ำหอมเต็ม ประดับด้วยดอกบัวเขียว สูงขึ้นมาหนึ่งศอกเป็นต้น ตั้งเป็นแถวแวดล้อมต้นมหาโพธิ แล้วรับสั่งให้ทำแท่นสำเร็จด้วยรัตนะเจ็ด โปรยปรายผสมทองสร้างกำแพงล้อมรอบ ทำซุ้มประตูสำเร็จด้วยรัตนะ ๗ เครื่องสักการะได้มีเป็นอันมาก. พระอานนทเถระเข้าไปเฝ้าพระตถาคต กราบทูลว่า ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ขอพระองค์จงประทับนั่ง ณ โคนต้นโพธิ์ที่ข้าพระองค์ปลูก เข้าสมาบัติที่ข้าพระองค์เข้า ณ โคนต้นมหาโพธิ เพื่อประโยชน์เกื้อกูลแก่มหาชน. พระศาสดาตรัสว่า พูดอะไร อานนท์ เมื่อเรานั่งเข้าสมาบัติที่ได้เข้าแล้ว ณมหาโพธิมณฑล ประเทศอื่นก็ไม่อาจที่จะทรงอยู่ได้. พระอานนท์เถระกราบทูลว่า ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ เพื่อประโยชน์เกื้อกูลแก่มหาชน ขอพระองค์จงใช้สอยโคนต้นโพธิ์นั้น ด้วยความสุขเกิดแก่สมาบัติ โดยกำหนดว่าใกล้ภูมิประเทศนี้เถิด. พระศาสดาทรงใช้สอยโคนต้นโพธินั้น ด้วยความสุขเกิดแต่สมาบัติตลอดราตรีหนึ่ง.
พระอานนท์เถระถวายพระพรแด่พระเจ้าโกศลเป็นต้น ให้ทำการฉลองต้นโพธิ. และต้นโพธิ์แม้นั้น ก็ปรากฏว่า อานนท์โพธิทีเดียว เพราะเป็นต้นไม้ที่พระอานนท์ปลูกไว้. ครั้งนั้นภิกษุทั้งหลายสนทนากันในโรงธรรมสภาว่าท่านพระอานนท์ เมื่อตถาคตยังดำรงอยู่ ให้ปลูกต้นโพธิ์แล้วบูชาอย่างมากมายพระเถระมีคุณมากน่าอัศจรรย์จริง. พระศาสดาเสด็จมาตรัสถามว่า ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บัดนี้พวกเธอนั่งสนทนากันด้วยอะไรหนอ เมื่อภิกษุเหล่านั้นกราบทูลให้ทรงทราบ จึงตรัสว่า ภิกษุทั้งหลาย มิใช่แต่ในบัดนี้เท่านั้น แม้ในกาลก่อนอานนท์ก็ได้พามนุษย์ในทวีปใหญ่ทั้ง ๔ พร้อมด้วยทวีปบริวาร ให้นำของหอมและดอกไม้เป็นอันมากไปกระทำการฉลองต้นโพธิ์ ณ มหาโพธิมณฑลเหมือนกันดังนี้แล้ว ทรงนำอดีตนิทานมาเล่าดังต่อไปนี้.
ในอดีตกาล พระเจ้ากาลิงคราชเสวยราชสมบัติอยู่ในทันตปุรนครแคว้นกาลิงคะ. พระองค์มีพระราชโอรสของพระองค์ คือ มหากาลิงคะองค์หนึ่ง จุลลกาลิงคะองค์หนึ่ง ในสององค์นั้น องค์พี่ พวกโหรทำนายว่าจักได้ครองราชสมบัติ เมื่อพระราชบิดาล่วงลับไปแล้ว แต่องค์น้องพวกโหรทำนายว่า จักบวชเป็นฤาษีเที่ยวภิกขาจาร แต่โอรสขององค์น้องจักได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ.
ต่อมาภายหลัง เมื่อพระราชบิดาล่วงลับไป พระราชโอรสองค์พี่เป็นพระราชา องค์น้องเป็นอุปราช. อุปราชนั้น ได้มีมานะขึ้นเพราะบุตรเป็นเหตุว่าได้ยินว่า ลูกของเราจักได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ. พระราชานั้นทรงอดทนอยู่ไม่ได้จึงรับสั่งกะอำมาตย์รับใช้คนหนึ่งว่า เจ้าจงจับเจ้าจุลลกาลิงคะ. อำมาตย์นั้นไปกราบทูลว่า ข้าแต่พระกุมาร พระราชาประสงค์จะจับพระองค์ ขอจงรักษาชีวิตของพระองค์ไว้. อุปราชได้เอาของสามอย่างของพระองค์ คือพระราชลัญจกร ผ้ากัมพลเนื้อละเอียด และพระขรรค์ แสดงแก่อำมาตย์รับใช้แล้วตรัสว่า ท่านทั้งหลายพึงให้ราชสมบัติแก่บุตรของเราด้วยสัญญานี้ แล้วเสด็จเข้าป่า สร้างอาศรมในภูมิประเทศที่รื่นรมย์ บวชเป็นฤาษีอยู่ริมฝั่งแม่น้ำ.
แม้ในแคว้นมัททราช พระอัครมเหสีของพระเจ้ามัททราชในสาคลนครประสูติพระธิดา. พวกโหรทำนายพระธิดาว่า พระธิดานี้จักเที่ยวภิกขาจารเลี้ยงชีพ แต่พระโอรสของพระนางจักได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ. พระราชาชาวชมพูทวีปได้สดับเหตุดังนั้น จึงมาล้อมพระนครพร้อมกัน. พระเจ้ามัททราชทรงดำริว่า ถ้าเราให้ธิดานี้แก่พระราชาองค์หนึ่ง พระราชาที่เหลือก็จักโกรธ เราจักรักษาธิดาของเราไว้ จึงพาพระธิดาและพระอัครมเหสีปลอมพระองค์หนีเข้าป่า สร้างอาศรมอยู่ทางเหนืออาศรมของกาลิงคกุมาร เลี้ยงชีพด้วยมวลผลาหารอยู่ ณ ที่นั้น. พระชนกชนนีทรงดำริว่า เราจักรักษาธิดาอยู่ในอาศรม แล้วไปหาผลาหาร. ในเวลาที่พระชนกชนนีไป พระธิดาได้เอาดอกไม้ต่าง ๆ มาทำเป็นเทริดดอกไม้แล้ววางไว้ที่ริมฝั่งแม่น้ำคงคา จนเกิดเป็นเหมือนคั่นบันได. ที่นั้นมีต้นมะม่วงที่งามชอุ่มอยู่ต้นหนึ่ง พระธิดาขึ้นเล่นบนต้นมะม่วง แล้วปาเทริดดอกไม้ไป.
วันหนึ่ง เทริดดอกไม้ไปคล้องพระเศียรของกาลิงคกุมารผู้กำลังสรงสนานอยู่ในแม่น้ำคงคา. พระกาลิงคกุมารแลดูแล้ว ทรงพระดำริว่า เทริดดอกไม้นี้ หญิงคนหนึ่งกระทำ แต่ไม่ใช่หญิงแก่ทำ เป็นหญิงสาวทำ เราจักตรวจตราดูก่อน จึงไปเหนือน้ำคงคาด้วยอำนาจกิเลส ได้สดับเสียงของพระธิดาผู้นั่งอยู่บนต้นมะม่วงร้องเพลงด้วยเสียงอันไพเราะ จึงเสด็จไปที่โคนต้นไม้ทอดพระเนตรเห็นพระธิดา จึงตรัสถามว่า แม่นางผู้มีพักตร์อันเจริญ ท่านเป็นใคร. พระธิดาตอบว่า เราเป็นมนุษย์. พระกุมารตรัสว่า ถ้าเช่นนั้นท่านจงลงมา. พระธิดาตรัสว่า นาย เราเป็นกษัตริย์ไม่อาจลงไปได้. พระกุมารตรัสว่า ที่รัก ฉันเป็นกษัตริย์เหมือนกัน ท่านจงมาเถิด. พระธิดาตรัสว่านาย คนมิใช่เป็นกษัตริย์ได้ด้วยเหตุสักว่าถ้อยคำเท่านั้น ถ้าท่านเป็นกษัตริย์ ขอท่านจงกล่าวมายาของกษัตริย์เถิด. ชนทั้งสองนั้นต่างกล่าวมายากษัตริย์กะกันและกัน. เมื่อชนทั้งสองอยู่ด้วยความรักใคร่ พระราชธิดาก็ตั้งครรภ์ โดยครบ ๑๐ เดือนก็ประสูติพระราชโอรส ซึ่งสมบูรณ์ด้วยบุญลักษณะอันอุดม. พระชนกชนนีได้ขนานนามว่า กาลิงคะ. กาลิงคกุมารนั้นเจริญวัยสำเร็จการศึกษาศิลปวิทยาทุกอย่าง ในสำนักของพระชนกและพระอัยกา. ลำดับนั้น พระชนกของกาลิงคกุมารนั้น ตรวจดูดวงดาวก็ทราบว่าพี่ชายสวรรคตแล้ว จึงบอกบุตรว่า พ่ออย่าอยู่ในป่าเลย พระเจ้ามหากาลิงคะผู้เป็นลุงของพ่อสวรรคตแล้ว พ่อจงไปยังทันตปุรนคร ครองราชสมบัติสืบสันตติวงศ์เถิด แล้วมอบพระธำมรงค์ผ้ากัมพลและพระขรรค์ ซึ่งพระองค์นำมาให้แล้วตรัสสั่งว่า พ่อในทันตปุรนคร อำมาตย์ผู้ประพฤติประโยชน์ของเรามีอยู่ที่ถนนโน้น พ่อจงเหาะลงไปที่กลางที่นอนในเรือนของเขา แล้วแสดงรัตนะสามประการนี้ แล้วบอกความที่เจ้าเป็นโอรสของเราแก่เขา เขาจักช่วยเจ้าให้ได้ครองราชสมบัติ.
กาลิงคกุมารนั้น กราบลาพระชนกชนนีและอัยกาแล้ว เหาะไปด้วยบุญฤทธิ์ ลงนั่งเหนือที่นอนของอำมาตย์ ถูกถามว่า ท่านเป็นใคร จึงบอกว่าเราเป็นบุตรของจุลลกาลิงคะ แล้วแสดงรัตนะสามนั้น. อำมาตย์จึงประกาศแก่ราชบริษัท. อำมาตย์และราชบริษัททั้งหลายพร้อมกันประดับประดาพระนครนั้น อภิเษกกาลิงคกุมารให้ครองราชสมบัติ.
ลำดับนั้น ปุโรหิตชื่อว่า ภารทวาชะ ของพระเจ้ากาลิงคะได้กราบทูลจักรพรรดิให้พระเจ้ากาลิงคะทรงทราบ. พระเจ้ากาลิงคะนั้น ทรงบำเพ็ญจักรวัตรนั้นให้บริบูรณ์แล้ว. ครั้นถึงวันอุโบสถ ๑๕ ค่ำ จักรแก้วก็มาจากที่อยู่ของจักรแก้ว ช้างแก้วก็มาจากตระกูลอุโปสถ ม้าแก้วก็มาจากตระกูลอัศวราชวลาหก แก้วมณีก็มาจากเขาเวปุลลบรรพต นางแก้ว ขุนคลังแก้ว ขุนพลแก้ว ก็บังเกิดปรากฏแก่พระเจ้ากาลิงคะนั้น.
พระเจ้าจักรพรรดิกาลิงคราช ทรงครองราชสมบัติตลอดห้องจักรวาลวันหนึ่ง มีเสนาแวดล้อมเต็มไปในที่ประมาณ ๓๖ โยชน์ เสด็จขึ้นทรงช้างเผือกขาวเปรียบด้วยอดเขาไกรลาส ไปสู่สำนักพระชนกชนนีด้วยสิริวิลาสใหญ่.
ฝ่ายช้างพระที่นั่งพระเจ้าจักรพรรดินั้น ไม่อาจเหาะข้ามมหาโพธิมณฑลอันเกิดแต่สะดือแผ่นดิน อันเป็นไชยมงคลของพระพุทธเจ้าทั้งปวงได้.
พระเจ้าจักรพรรดิราชทรงไสไปเนือง ๆ แต่ช้างทรงนั้นก็ไม่อาจที่จะไปได้.
พระศาสดาเมื่อจะทรงประกาศเนื้อความนั้น จึงตรัสพระคาถาที่ ๑ ว่า
พระเจ้าจักรพรรดิทรงพระนามว่า กาลิงคะ ได้ ทรงสั่งสอนมนุษย์ทั่วแผ่นดินโดยธรรม ได้เสด็จไปสู่ ที่ใกล้ต้นโพธิด้วยช้างทรงมีอานุภาพมาก.
ลำดับนั้น ปุโรหิตของพระเจ้าจักรพรรดิ ซึ่งตามเสด็จไปด้วยคิดว่าธรรมดาว่าทางอากาศไม่มีเครื่องกั้น เพราะเหตุไรหนอ พระราชาจึงไม่อาจจะไสช้างไปได้ เราจักตรวจตราดู แล้วลงจากอากาศตรวจตราเห็นภูมิภาคอันเป็นมณฑลสะดือแผ่นดิน มีชัยบัลลังก์ของพระพุทธเจ้าทั้งปวง.
ได้ยินว่า ในครั้งนั้น ขึ้นชื่อว่าต้นหญ้าแม้สักเท่าหนวดกระต่ายมิได้มีในที่มีประมาณ ๘ กรีสนั้นเลย มีแต่ทรายอันมีสีเหมือนแผ่นเงิน เรี่ยรายอยู่หญ้าเครือเถาไม้ใหญ่โดยรอบที่นั้น มียอดเวียนประทักษิณโพธิมณฑล แล้วตั้งอยู่เฉพาะหน้าโพธิมณฑล.
ปุโรหิตตรวจดูภูมิภาคแล้ว คิดว่า แท้จริง ที่นี้เป็นที่ ๆ กำจัดกิเลสทั้งปวงของพระพุทธเจ้าทั้งปวง แม้ถึงใคร ๆ มีท้าวสักกะเป็นต้น ก็ไม่อาจที่จะเหาะข้ามที่นี้ไปได้ จึงไปเฝ้าพระเจ้ากาลิงคราช แสดงคุณของพระโพธิมณฑล แล้วกราบทูลพระราชาว่า เสด็จลงเถิด พระพุทธเจ้าข้า.
พระศาสดาเมื่อจะทรงประกาศเนื้อความนั้น จึงตรัสพระคาถาเหล่านี้ว่า
ภารทวาชปุโรหิต พิจารณาดูภูมิภาคแล้ว จึง ประคองอัญชลีกราบทูลพระเจ้าจักรพรรดิ ผู้เป็นบุตร แห่งดาบส ชื่อว่า กาลิงคะว่า ข้าแต่พระมหาราชเจ้า ขอเชิญพระองค์เสด็จลง เถิด ภูมิภาคนี้อันพระพุทธเจ้าผู้เป็นสมณะทรง สรรเสริญแล้ว พุทธเจ้าทั้งหลายผู้ตรัสรู้โดยยิ่ง มี พระคุณหาประมาณมิได้ ย่อมไพโรจน์ ณ ภูมิภาคนี้. หญ้าและเครือเถาทั้งหลายในภูมิภาคส่วนนี้ ม้วนเวียนโดยรอบทักษิณาวัฏ ภูมิภาคส่วนนี้เป็นที่ไม่ หวั่นไหวแห่งแผ่นดิน ข้าแต่มหาราชเจ้า ข้าพระองค์ สดับมาอย่างนี้. ภูมิภาคส่วนนี้ เป็นมณฑลแห่งแผ่นดิน อัน ทรงไว้ซึ่งภูตทั้งปวง มีสาครเป็นขอบเขต ขอเชิญ พระองค์เสด็จลงแล้ว กระทำการนอบน้อมเถิด พระเจ้าข้า. ช้างกุญชรเชือกประเสริฐ เกิดในตระกูลอุโปสถ ย่อมไม่เข้าไปใกล้ประเทศเลย ด้วยเหตุมีประมาณเท่านี้. ช้างเชือกประเสริฐ เป็นช้างเกิดในตระกูล อุโบสถโดยแท้ ถึงกระนั้น ก็ไม่อาจจะเข้าไปใกล้ ประเทศมีประมาณเท่านี้ได้ ถ้าพระองค์ยังทรงสงสัย อยู่ ก็จงทรงไสช้างพระที่นั่งไปเถิด. พระเจ้ากาลิงคะทรงสดับคำนั้นแล้ว จึงทรง ใคร่ครวญถ้อยคำของปุโรหิตผู้ชำนาญการพยากรณ์ว่า เราจักรู้ถ้อยคำของปุโรหิตนี้ว่า จริงหรือไม่จริงอย่างนี้ แล้ว ทรงไสพระที่นั่งไป. ฝ่ายช้างพระที่นั่ง ถูกพระราชาไสไปแล้ว ก็ เปล่งเสียงดุจนกกระเรียนแล้วถอยหลังทรุดคุกลง ดัง อดทนภาระหนักไม่ได้ฉะนั้น.
ที่มา: อรรถกถาชาดก ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย ผ่าน E-Tipitaka เล่ม ๖๐ หน้า ๒๖๗–๒๗๙ · เนื้อความเป็นของเจ้าของต้นฉบับ แสดงภายใต้ เงื่อนไขนี้ หากประสงค์ให้นำออก แจ้งที่ saddhammadana@gmail.com จะนำออกทันที
เตรสนิบาตชาดก ๕๘ ข้อ
คาถา
ตัวบทพระไตรปิฎกของชาดกเรื่องนี้ คือคาถา ๕๘ ข้อข้างล่าง เรื่องเล่าข้างบนคืออรรถกถาที่อธิบายคาถาเหล่านี้
อรรถกถาบาลี อักษรโรมัน
6 Kāliṅgajātakaṃ.
Rājā kāliṅgo cakkavattīti idaṃ satthā jetavane viharanto ānandattherena kataṃ mahābodhipūjaṃ ārabbha kathesi.
Veneyyasaṅgahatthāya hi tathāgate janapadacārikaṃ pakkante sāvatthivāsino gandhamālādihatthā jetavanaṃ gantvā aññaṃ pūjanīyaṭṭhānaṃ alabhitvā gandhakuṭidvāre pātetvā gacchanti tena uḷārapāmojjā honti. Taṃ kāraṇaṃ ñatvā anāthapiṇḍiko tathāgatassa jetavanaṃ āgatakāle ānandattherassa santikaṃ gantvā bhante ayaṃ vihāro tathāgate cārikaṃ pakkante nippaccayo hoti manussānaṃ gandhamālādīhi pūjanīyaṭṭhānaṃ na hoti sādhu bhante tathāgatassa imamatthaṃ ārocetvā ekassa pūjanīyaṭṭhānassa sakkuṇeyyabhāvaṃ jānāthāti. So sādhūti sampaṭicchitvā tathāgataṃ pucchi kati nukho bhante cetiyānīti. Tīṇi ānandāti. Katamāni tīṇīti. Sārīrikaṃ pāribhogikaṃ uddisikanti. Sakkā pana bhante tumhesu carantesuyeva cetiyaṃ kātunti. Ānanda sārīrikaṃ na sakkā kātuṃ tamhi buddhānaṃ parinibbutakāle hoti uddisikamavatthukaṃ mamāyanamattameva hoti buddhehi paribhutto mahābodhi buddhesu dharantesupi parinibbutesupi cetiyamevāti. Bhante tumhesu pakkantesu jetavanamahāvihāro appaṭisaraṇo hoti manussā pūjanīyaṭṭhānaṃ na labhanti mahābodhito bījaṃ āharitvā jetavanadvāre ropessāmi bhanteti āha. Sādhu ānanda ropehi evaṃ sante jetavane mama nibaddhavāso viya bhavissatīti. Thero kosalanarindassa anāthapiṇḍikassa visākhādīnañca ārocetvā jetavanadvāre bodhiropanaṭṭhāne āvāṭaṃ khaṇāpetvā mahāmoggallānattheraṃ āha bhante ahaṃ jetavanadvāre bodhiṃ ropessāmi mahābodhito me bodhipakkaṃ āharathāti. Thero sādhūti sampaṭicchitvā ākāsena bodhimaṇḍaṃ gantvā vaṇḍā parigalantaṃ pakkaṃ bhūmiṃ appattameva cīvarena sampaṭicchitvā ādāya āharitvā ānandattherassa adāsi. Ānandatthero ajja kira bodhiṃ ropessāmāti kosalarājādīnaṃ ārocesi. Rājā sāyaṇhasamaye mahantena parivārena sabbūpakaraṇāni gāhāpetvā āgami. Tathā anāthapiṇḍiko ca visākhā ca añño ca saddho jano. Thero mahābodhiropanaṭṭhāne mahantaṃ suvaṇṇakaṭāhaṃ ṭhapetvā heṭṭhā chiddaṃ kāretvā idaṃ bodhipakkaṃ ropehi mahārājāti raññova adāsi. So cintesi rajjaṃ nāma na sabbakālaṃ amhākaṃ Tiṭṭhati idaṃ mayā anāthapiṇḍikena ropāpetuṃ vaṭṭatīti. So taṃ bodhipakkaṃ mahāseṭṭhissa hatthe ṭhapesi. Anāthapiṇḍiko gandhakalalaṃ viyūhitvā tattha pātesi. Tasmiṃ tassa hatthato muttamatteyeva sabbesaṃ passantānañca naṅgalasīsappamāṇo bodhikhandho paññāsahatthubbedho uṭṭhahi. Catūsu disāsu uddhañcāti pañca mahāsākhā paṇṇāsahatthāva nikkhamiṃsu. Iti so taṃkhaṇaññeva vanappatijeṭṭhako hutvā aṭṭhāsi. Rājā aṭṭhasatamatte suvaṇṇarajaṭaghaṭe gandhodakena pūretvā nīluppalahatthakādipaṭimaṇḍite mahābodhiṃ parikkhipitvā puṇṇaghaṭapantiyo nāma ṭhapāpesi sattaratanamayaṃ vedikaṃ kāresi suvaṇṇamissakaṃ vālukaṃ okiri pākāraparikkhepaṃ kāresi sattaratanamayadvārakoṭṭhakaṃ kāresi. Sakkāro mahā ahosi. Thero tathāgataṃ upasaṅkamitvā bhante tumhehi mahābodhimūle samāpannasamāpattiṃ mayā ropitabodhimūle nisīditvā mahājanassa hitatthāya samāpajjathāti āha. Ānanda kiṃ kathesi mayi mahābodhimaṇḍe samāpannasamāpattiṃ samāpajjitvā nisinne añño padeso dhāretuṃ na sakkotīti. Bhante mahājanassa hitatthāya imassa bhūmippadesassa dhūraniyāmena samāpattisukhena taṃ bodhimūlaṃ paribhuñjathāti. Satthā ekarattiṃ samāpattisukhena taṃ paribhuñji. Thero kosalarājādīnaṃ kathetvā bodhimahaṃ nāma kāresi. Sopi kho bodhi ānandattherena ropitattā ānandabodhiyevāti paññāyittha. Tadā dhammasabhāyaṃ kathaṃ samuṭṭhāpesuṃ āyasmā ānando dharanteyeva Tathāgate bodhiṃ ropāpetvā mahāpūjaṃ karoti aho mahāguṇo theroti. Satthā āgantvā kāya nuttha bhikkhave etarahi kathāya sannisinnāti pucchitvā imāya nāmāti vutte na bhikkhave idāneva pubbepi ānando saparivāresu catūsu mahādīpesu manusse gahetvā bahugandhamāle āharāpetvā mahābodhimaṇḍe bodhimahaṃ kāresiyevāti vatvā atītaṃ āhari
atīte kāliṅgaraṭṭhe dantapuranagare kāliṅgo nāma rājā rajjaṃ kāresi. Tassa mahākāliṅgo cullakāliṅgoti dve puttā ahesuṃ. Tesu nemittakā jeṭṭhaputtaṃ pitu accayena rajjaṃ kāressatīti byākariṃsu. Kaniṭṭhaṃ pana ayaṃ isipabbajjaṃ pabbajitvā bhikkhāya carissati putto panassa cakkavatti bhavissatīti byākariṃsu. Aparabhāge jeṭṭhaputto pitu accayena rājā ahosi. Kaniṭṭho pana uparājā. So putto kira me cakkavatti bhavissatīti puttaṃ nissāya mānamakāsi. Rājā asahanto cullakāliṅgaṃ gaṇhāti ekaṃ atthacarakaṃ āṇāpesi. So gantvā kumāra rājā taṃ gaṇhāpetukāmo tava jīvitaṃ rakkhāti āha. So attano lañcamuddikañca sukhumakambalañca khaggañcāti imāni tīṇi atthacarakassa amaccassa dassetvā imāya saññāya mama puttassa rajjaṃ dadeyyāthāti vatvā araññaṃ pavisitvā ramaṇīye bhūmibhāge assamaṃ katvā isipabbajjaṃ pabbajitvā nadītīre vāsaṃ kappesi. Maddaraṭṭhepi sāgalanagare maddarañño aggamahesī dhītaraṃ vijāyi. Taṃ nemittakā ayaṃ bhikkhaṃ caritvā jīvissati putto panassā cakkavatti bhavissatīti byākariṃsu. Jambūdīparājāno taṃ pavuttiṃ sutvā ekappahāreneva āgantvā nagaraṃ rundhiṃsu. Maddarājā cintesi sacāhaṃ imaṃ ekassa dassāmi sesarājāno kujjhissanti mama dhītaraṃ rakkhissāmīti dhītarañca bhariyañca gahetvā aññātakavesena palāyitvā araññaṃ pavisitvā kāliṅgakumārassa assamapadato uparibhāge assamaṃ katvā pabbajitvā uñchācariyāya jīvitaṃ kappento tattha paṭivasati. Mātāpitaro dhītaraṃ rakkhissāmāti taṃ assamapade katvā phalāphalatthāya gacchanti. Sā tesaṃ gatakāle nānāpupphāni gahetvā pupphacumbitakaṃ katvā gaṅgātīre ṭhapesi. Sopāṇapantī viya jāto. Eko supupphito ambarukkho atthi. Taṃ abhiruyhitvā kīḷitvā pupphacumbitakaṃ khipati. Taṃ ekadivasaṃ gaṅgāyaṃ nhāyantassa kāliṅgakumārassa sīse laggi. So oloketvā idaṃ ekāya itthiyā kataṃ no ca kho mahallikāya kataṃ taruṇakumārikāya kataṃ vimaṃsissāmi tāva nanti kilesavasena uparigaṅgaṃ gantvā tassā ambarukkhe nisīditvā madhurena sarena gāyantiyā saddaṃ sutvā rukkhamūlaṃ gantvā taṃ disvā bhadde kānāma tvanti āha. Mānusīhamasmi sāmīti. Tenahi otarāhīti. Na sakkā sāmi ahaṃ khattiyāti. Bhadde ahaṃ khattiyova otarāhīti. Sāmi na vacanamatteneva khattiyo hoti yadi khattiyo khattiyamāyaṃ kathethāti. Te ubhopi aññamaññaṃ khattiyamāyaṃ kathayiṃsu. Tesaṃ piyasaṃvāsavasena vasantānaṃ rājadhītā gabbhaṃ Labhitvā dasamāsaccayena dhaññapuññalakkhaṇasampannaṃ puttaṃ vijāyi. Kāliṅgotissa nāmaṃ akaṃsu. So vayappatto pitu ceva ayyakassa ca santike sabbasippānaṃ nipphattiṃ pāpuṇi. Athassa pitā nakkhattayogavasena bhātu matabhāvaṃ ñatvā tāta mā tvaṃ araññe vasa peteyyo mahākāliṅgo kālakato tvaṃ dantapuraṃ gantvā kulasantakaṃ rajjaṃ gaṇhāhīti vatvā attanā ānītaṃ muddikañca kambalañca khaggañca datvā tāta dantapuranagare asukavīthiyaṃ amhākaṃ atthacarako amacco atthi tassa gehe sayanamajjhe otaritvā imāni tīṇi ratanāni tassa dassetvā mama puttabhāvaṃ ācikkha so taṃ rajje patiṭṭhapessatīti uyyojesi. So mātāpitaro ca ayyake ca vanditvā puññamahiddhiyā ākāsena āgantvā amaccassa sayanapiṭṭheyeva otaritvā kosi tvanti puṭṭho cullakāliṅgassa puttomhīti ācikkhitvā tāni ratanāni dassesi. Amacco rājaparisāya ārocesi. Amaccā nagaraṃ alaṅkārāpetvā tassa chattaṃ ussāpayiṃsu. Athassa kāliṅgassa bhāradvājonāma purohito tassa cakkavattivattāni ācikkhi. So taṃ vattaṃ pūresi. Athassa paṇṇarasuposathadivase cakkadahato cakkaratanaṃ uposathakulato hatthiratanaṃ valāhakaassarājakulato assaratanaṃ vepullapabbatato maṇiratanaṃ āgami itthīgahapatiparināyakaratanāni pātubhaviṃsu. So cakkavāḷagabbhe rajjaṃ gaṇhitvā ekadivasaṃ chattiṃsayojanāya senāya parivuto sabbasetaṃ kelāsakūṭapaṭibhāgaṃ hatthiṃ abhiruyha mahantena sirivilāsena Mātāpitūnaṃ santikaṃ pāyāsi. Athassa sabbabuddhānaṃ jayamaṇḍalassa paṭhavinābhibhūtassa mahābodhimaṇḍalassa uparibhāgena nāgo gantuṃ nāsakkhi. Rājā punappunaṃ codesi. So nāsakkhiyeva.
Tamatthaṃ pakāsento satthā paṭhamaṃ gāthamāha
rājā kāliṅgo cakkavatti dhammena paṭhavimanusāsi
agamāsi bodhisamīpaṃ nāgena mahānubhāvenāti.
Athassa rañño purohito raññā saddhiṃ gacchanto ākāsena āvaraṇaṃ nāma natthi kiṃ nukho rājā hatthiṃ pesetuṃ na sakkoti vimaṃsissāmīti ākāsato oruyha sabbabuddhānaṃ jayapallaṅkaṃ paṭhavinābhimaṇḍalabhūtaṃ bhūmibhāgaṃ passi. Tadā kira tattha aṭṭhakarīsamatte ṭhāne sasakamassumattaṃpi tiṇaṃ nāma natthi rajaṭapaṭavaṇṇā vālukā vippakiṇṇā hoti. Samantā tiṇalatāvanappatayo bodhimaṇḍaṃ padakkhiṇaṃ katvā āvattitvā bodhimaṇḍābhimukhāva aṭṭhaṃsu. Brāhmaṇo bhūmibhāgaṃ oloketvā idaṃ hi sabbabuddhānaṃ sabbakilesavidhaṃsanaṭṭhānaṃ imassa uparibhāgena sakkādīhipi na sakkā gantunti cintetvā kāliṅgarañño santikaṃ gantvā bodhimaṇḍassa vaṇṇaṃ kathetvā rājānaṃ otarāti āha.
Tamatthaṃ pakāsento satthā imā gāthā āha
kāliṅgo bhāradvājo rājānaṃ kāliṅgasamaṇakolaññaṃ
cakkavattayato pariggahetvā pañjalī idamavoca
Paccoroha mahārāja bhūmibhāgoyaṃ samaṇugīto
idha anadhivarā buddhā abhisambuddhā virocanti.
Padakkhiṇato āvaṭṭā tiṇalatā asmiṃ bhūmibhāgasmiṃ
paṭhaviyā ayaṃ maṇḍo iti no sutaṃ mahārāja.
Sāgarapariyantāya sabbabhūtadharaṇiyā
paṭhaviyā ayaṃ maṇḍo orohitvā namo karohi.
Ye te bhavanti nāgā abhijātāva kuñjarā
ettāvatā padesaṃ taṃ te nāgā nevamupayanti.
Abhijāto nāgo kāmaṃ pesehi kuñjaraṃ dantiṃ
ettāvatā padesā ca na sakkā nāgena upagantuṃ.
Taṃ sutvā kāliṅgo rājā veyyañjanikavaco nisāmetvā
sampesesi nāgaṃ uyyāma mayaṃ yathā idaṃ vacanaṃ.
Sampesito ca raññā nāgo koñcova abhinaditvāna
paṭisakkitvā nisīdi garubhāraṃ asahamānoti.
Tattha samaṇakolaññanti tāpasānaṃ puttaṃ. Cakkavattayatoti cakkavattayamānaṃ cakkavattinti attho. Pariggahetvāti bhūmibhāgaṃ vimaṃsitvā. Samaṇugītoti sabbabuddhehi vaṇṇito. Anadhivarāti atulyā appameyyā. Virocantīti vihatasabbakilesandhakārā taruṇasuriyo viya idha nisinnā virocanti. Tiṇalatāti tiṇāni ca latāni ca. Maṇḍoti catunahutādhikadviyojanasatasahassabahalāya paṭhaviyā maṇḍo sāro nābhibhūto acalaṭṭhānaṃ kappe saṇṭhahante paṭhamaṃ saṇṭhahati Vinassante pacchā vinassati. Iti no sutanti evaṃ amhehi lakkhaṇamantavasena sutaṃ. Orohitvāti ākāsā otaritvā imassa sabbabuddhānaṃ kilesavidhaṃsanaṭṭhānassa namakāraṃ karohi pūjāsakkāramanuvadhehi. Ye teti ye te cakkavattirañño hatthiratanasaṅkhātā uposathakule nibbattanāgā. Ettāvatāti sabbepi te ettakaṃ padesaṃ nevamupayanti codiyamānāpi na upagacchantiyeva. Abhijātoti gocariyādīni aṭṭha hatthikulāni abhibhavitvā atikkamitvā uposathakule jāto. Kuñjaranti uttamaṃ. Ettāvatāti ettako padeso sakkā etena nāgena upagantuṃ ito uttariṃ na sakkā abhikaṅkhanto vajiraṅkusena saññaṃ datvā pesehīti. Veyyañjanikavaco nisāmetvāti bhikkhave so rājā tassa lakkhaṇapāṭhakassa veyyañjanikassa kāliṅgabhāradvājassa vaco nisāmetvā upadhāretvā jānissāma mayaṃ yathā imassa vacanaṃ yadi vā saccaṃ yadi vā alikanti vimaṃsanto nāgaṃ pesetīti attho. Koñcova abhinaditvānāti bhikkhave so nāgo tena raññā vajiraṅkusena codetvā pesito koñcasakuṇo viya naditvā paṭisakkitvā soṇḍaṃ ukkhipitvā gīvaṃ unnāmetvā garubhāraṃ vahituṃ asakkonto viya ākāseyeva nisīdi.
So tena punappunaṃ vijjhiyamāno vedanaṃ sahituṃ asakkonto kālamakāsi. Rājā panassa matabhāvaṃ ajānanto tathā nisinnova ahosi. Kāliṅgabhāradvājo mahārāja tava nāgo niruddho aññaṃ hatthiṃ saṅkamāti avoca.
Tamatthaṃ pakāsento satthā dasamaṃ gāthamāha
kāliṅgo bhāradvājo nāgaṃ khīṇāyukaṃ viditvāna
rājānaṃ kāliṅgaṃ taramāno ajjhabhāsittha
aññaṃ saṅkama nāgaṃ nāgo khīṇāyuko mahārājāti.
Tattha nāgo khīṇāyukoti nāgo te jīvitakkhayaṃ patto yaṃkiñci karontena na hi sakkā piṭṭhe nisinnena bodhimaṇḍamatthakena gantuṃ aññaṃ nāgaṃ saṅkamāti.
Rañño puññiddhibalena añño nāgo uposathakulato āgantvā piṭṭhiṃ upanāmesi. Rājā tassa piṭṭhiyaṃ opanisīdi. Tasmiṃ khaṇe matahatthī bhūmiyaṃ pati.
Tamatthaṃ pakāsento satthā itaragāthamāha
taṃ sutvā kāliṅgo taramāno
saṅkami nāgaṃ saṅkanteva raññe
nāgo tattheva pati bhūmyā
veyyañjanikavaco yathā tathā ahu nāgoti.
Atha rājā ākāsā oruyha bodhimaṇḍaṃ oloketvā pāṭihāriyaṃ disvā bhāradvājassa thutiṃ karonto āha
kāliṅgabhāradvājaṃ kāliṅgo brāhmaṇaṃ idamavoca
tavamevāsi sambuddho sabbaññū sabbadassāvīti.
Brāhmaṇo taṃ anadhivāsento attānaṃ nīce ṭhāne ṭhapetvā buddheyeva upasaṅkamitvā vaṇṇesi. Tamatthaṃ pakāsento satthā imā gāthā abhāsi
taṃ anadhivāsento kāliṅgo brāhmaṇo idamavoca
veyyañjanikā hi mayaṃ buddhā sabbaññuno mahārāja.
Sabbaññū sabbavidū ca buddhā lakkhaṇena jānanti
āgamabalasā hi mayaṃ buddhā sabbaṃ pajānantīti.
Tattha veyyañjanikāti mahārāja mayaṃ byañjanaṃ disvā byākaraṇasamatthā sugatabuddhānāma mahārāja buddhā pana sabbaññū sabbavidū buddhā hi atītādibhedaṃ sabbaṃ jānanticeva vidiyanti ca sabbaññutañāṇena te sabbaṃ jānanti lakkhaṇena mayaṃ pana āgamabalasā attano sippabaleneva jānāma tañca ekadesameva buddhā pana sabbaṃ pajānantīti.
Rājā buddhaguṇe sutvā somanassappatto hutvā sakalacakkavāḷa- vāsikehi bahuṃ gandhamālaṃ āharāpetvā mahābodhimaṇḍe sattāhaṃ bodhipūjaṃ kāresi.
Tamatthaṃ pakāsento imaṃ gāthādvayamāha
mahāyitvāna sambodhiṃ nānāturiyehi vijjamānehi
mālāvilepanaṃ abhiharitvā pākāraparikkhepaṃ kāresi
atha rājā pāyāsi.
Saṭṭhivāhasahassāni pupphāni sannipātayi
pūjesi rājā kāliṅgo bodhimaṇḍamanuttaranti.
Tattha pāyāsīti mātāpitūnaṃ santikaṃ agamāsi so Mahābodhimaṇḍe aṭṭhārasahatthaṃ suvaṇṇathambhaṃ ussāpesi tassa sattaratanamayaṃ vedikaṃ kārāpesi ratanamissakavālikaṃ okiritvā pākāraparikkhepaṃ kāresi sattaratanamayaṃ dvārakoṭṭhakaṃ kāresi devasikaṃ pupphāni saṭṭhivāhasahassāni pātayi evaṃ bodhimaṇḍaṃ pūjesi. Pāliyaṃ pana saṭṭhivāhasahassānaṃ pupphānanti ettakamevāgataṃ.
Evaṃ mahābodhipūjaṃ katvā gantvā mātāpitaro ādāya dantapūrameva āgantvā dānādīni puññāni katvā tāvatiṃsabhavane nibbatti.
Satthā imaṃ dhammadesanaṃ āharitvā na bhikkhave idāneva pubbepi ānando bodhipūjaṃ akāsiyevāti vatvā jātakaṃ samodhānesi tadā kāliṅgo ānando ahosi kāliṅgabhāradvājo pana ahamevāti.
Kāliṅgajātakaṃ chaṭṭhaṃ.
ที่มา: อรรถกถาบาลี อักษรโรมัน เล่มที่ ๔๐
ดูหัวข้อนี้ในพระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๗